Do kwadratu

Gorszy niż faszysta

2011-12-11T16:51:00.001+01:00

Chciałem napisać książkę o tym, jak de facto działa w Polsce układ - system kohabitacji polityków, mediów, prokuratury, służb specjalnych, celebrytów. Postanowiłem napisać instruktaż, na podstawie którego będziemy mogli bronić się przed systemem manipulacji – mówił w Klubie Ronina Paweł Zyzak, autor książki „Gorszy niż faszysta”.

Pełny zapis wideo Bernarda ze spotkania
Prowadząca spotkanie Irena Lasota zaczęła od nieco kłopotliwego dla autora pytania, a mianowicie dlaczego tak młody człowiek postanowił napisać książkę o sobie. Paweł Zyzak tłumaczył się, że starał się robić wszystko, aby uniknąć pisania o samym sobie. „Chciałem napisać książkę o tym, jak de facto działa w Polsce >układ<, jak to się pięknie kiedyś mówiło. Chodzi o system kohabitacji polityków, mediów, prokuratury, służb specjalnych, dorzucilibyśmy teraz jeszcze do tego celebrytów.”
Książka "Gorszy niż faszysta" pokazuje na przykładzie sprawy Zyzaka jak działają w Polsce pewne mechanizmy, które czasami są niezauważalne. „Śledząc materiały pojawiające się na mój temat postanowiłem napisać instruktaż, na podstawie którego będziemy mogli wyciągnąć wnioski jak bronić się przed systemem manipulacji i jak rozpoznać przeciwnika. Stąd pomysł tej książki, która – musicie mi Państwo uwierzyć na słowo – nie miała promować mojej osoby a pomóc mi rozliczyć się z pewnym okresem w moim życiu.”
Narracja książki rozpoczyna się w 2008 roku, kończy się na przełomie 2010 i 2011. „Zyzak po opublikowaniu przez niego biografii Lecha Wałęsy stał się zaczynem walki z całym IPN-em” przypomniała Irena Lasota. Autor rozwinął ten wątek: „Byłem wykorzystany jako pretekst do rozliczenia się z pewnymi instytucjami, uważanymi wówczas za pisowskie. Chodziło o Instytut Pamięci Narodowej, być może o Instytut Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz o Wydawnictwo Arcana i profesora Nowaka. Pewne ośrodki, pewne środowiska w Polsce uznały, że te instytucje, mimo tego, że jednak słabe i wcale nie wpływowe, mogą stanowić dla nich zagrożenie.”
Paweł Zyzak mówił, że choć jego książka porusza podobne kwestie co „Z mocy bezprawia” Wojciecha Sumlińskiego, to różni się od niej happy endem: „Ja widzę w swojej historii happy end. Mogłem kształcić się dalej, mogłem wyjechać na stypendia do USA. Moją sprawą zainteresowały się amerykańskie organizacje dbające o prawa człowieka na świecie, takie jak >Freedom House<, która w 2010 roku skrytykowała rząd PO-PSL za atak na IPN i Uniwersytet Jagielloński.” Sprawa Zyzaka zakończyła się także sukcesem sądowym: Sąd Najwyższy w tym roku stwierdził, że Wydawnictwo Arcana nie musi przepraszać Wałęsów za swoją publikację.
Spotkania w Klubie Ronina zostało zdominowane dyskusją o Lechu Wałęsie w kontekście tego, jak go sportretował Zyzak w swojej pierwszej publikacji – począwszy od wspomnień kolegów z katechezy, którzy wytykali Wałęsie sikanie do kropielnicy, poprzez współpracę z organami bezpieczeństwa PRL, uczestnictwo w strajkach stoczniowców aż do prezydentury i obecnej działalności politycznej. Podczas spotkania swoimi refleksjami o Wałęsie dzielili się także m.in., Krzysztof Kłopotowski, Józef Orzeł, Jan Parys, Bronisław Wildstein i Marcin Wolski.
Irena Lasota stwierdziła, że biografia napisana przez Zyzaka została odczytana jako frontalny atak na Lecha Wałęsę, który jest symbolem walki z komunizmem i osobą-marką dobrze rozpoznawalną zagranicą. Mówiła, że gdy w latach 20. i 30. pojawiały się teksty krytykujące Józefa Piłsudskiego, ludzie też różnie reagowali. Zyzak porównanie Wałęsy do Piłsudskiego uznał za nieuprawnione. „Wałęsa przestałby istnieć jeszcze w latach 80. gdyby tak zdecydowały władze komunistyczne i elity. Nigdy nie zbudował wokół siebie formacji politycznej. Lech Wałęsa mentalnie i instytucjonalnie jest związany z dawnym systemem. Pojawiają się inne [oprócz współpracy z SB – przyp. BP] wątki z biografii Lecha Wałęsy uchodzące za agenturalne: współpraca z Milicją Obywatelską w młodości, współpraca z WSW, jest wreszcie kwestia jego kontaktów ze służbami specjalnymi w latach 80. po wprowadzeniu stanu wojennego” – kontynuował autor książki „Gorszy niż faszysta”.
Zyzak odniósł się także do treści wykładów, z którymi Lech Wałęsa jeździ po świecie: „Te wykłady są dla nas kompromitujące i obraźliwe. Nie można tak omawiać historii, jak czyni to były prezydent. Nie można twierdzić, że nasza historia opiera się na wyjazdach turystycznych Niemców i Rosjan przez terytorium Polski”.
Bronisław Wildstein zauważył, że „Wałęsa staje się soczewką, przez którą oglądamy naszą najnowszą historię, która jest zakłamana i nie opisana. (…) Obecnie postać Wałęsy bardzo różnicuje innych – mało jest osób, którzy próbują go bezstronnie oceniać. Jest to postać, którą wyjątkowo trudni lubić. Wszystko, co on zrobił po 89 roku jest fatalne. Natomiast wcześniej, to już jest sprawa bardziej złożona. Ja byłem w stoczni i widziałem pierwsze negocjacje strajkujących jeszcze z szefostwem stoczni, a nie z nomenklaturą wyższego rzędu. I widziałem, jak z grupy niepewnych, trochę spłoszonych, ale odważnych robotników komitetu strajkowego, Wałęsa potrafi stworzyć zespół. Trzeba sobie zdawać sprawę, że jednak mimo wszystko Wałęsa miał charyzmatyczny dar porywania tłumu. (…) Na plus trzeba mu też zaliczyć to, że odmówił powołania >łże-Solidarności< w stanie wojennym co proponowały mu władze”.
Paweł Zyzak mówił, że sam spryt nie wystarczy, żeby kogoś uznać za dobrego polityka. „Człowiek, który dzisiaj jest premierem ma bardzo wiele cech Lecha Wałęsy, albo sobie przyswoił te cechy – na pewno potrafi się utrzymać u władzy. Ale czy to czyni go skutecznym politykiem, kiedy ma taką osłonę medialną? Myślę, że z wielu osób przy takiej osłonie medialnej moglibyśmy zrobić mężów stanu”.
Zyzak uznał media także za główny motyw działania Wałęsy: „To jest człowiek, który ma >parcie na szkło<, który uwielbia występować w mediach. To jest motorem jego działania, było także motorem działania w okresie Solidarności. Można to potraktować jako plus, bo Wałęsa swoim wizerunkiem popularyzował Solidarność, stał się rozpoznawany na całym świecie. Natomiast z drugiej strony, ponieważ jeździł i udzielał wywiadów, nic nie robił w łonie Solidarności. Solidarność nie przygotowywała się na atak władz komunistycznych, nie budowała planów, strategii itd. Ludzie, którzy próbowali to robić, od razu byli włączani do radykałów. (…)
„Lecha Wałęsę nigdy nie uczyniono ojcem ideowym. Mówi się o nim jako o symbolu ale nigdy jako przewodniku ideowym, człowieku, który buduje trendy, który posiada jakąś jedną spójną ideę. Wałęsa wielokrotnie zmieniał poglądy na wszystkie możliwe tematy, zmieniał przyjaciół, sojuszników. Jedyną postać, którą jestem w stanie wytłumaczyć to, co się działo wokół Wałęsy i dlaczego Wałęsa powstał to jest niestety Nikodem Dyzma. Ta powieść pokazuje te mechanizmy: świadomość i jednocześnie ignorancja elit, które pozwoliły, żeby taki człowiek wyrósł do władzy. Wałęsa nie powinien stać na czele nawet związku zawodowego, nie powinien być prezydentem państwa. To jest człowiek niewykształcony, który nie ma szerszych perspektyw, nie ma żadnego planu działania” - podsumował Wałęsę jego biograf.
Więcej na Blogpress.pl

Cenckiewicz i Woyciechowski o „asach" peerelowskiego wywiadu i WSI

2011-12-01T17:19:00.001+01:00

„Od tygodnia mamy festiwal dotyczący Gromosława Cz. Wszyscy mówią, że on był asem wywiadu. Ja nie widziałem żadnego dokumentu, który by świadczył o tym, że on był kiedykolwiek jakimś asem wywiadu. Mało tego, centrala, jego przełożeni notorycznie pisali, że to jest po prostu jakaś wielka niezdara, która była dekonspirowana przez kolegów” – mówił autor „Długiego Ramienia Moskwy” w Klubie Ronina.
„To jest człowiek, który był tylko na dwóch placówkach zagranicznych. Z jednej, w Chicago, wyleciał po niecałym roku, bo został zdekonspirowany przez kolegę, który przeszedł na stronę Amerykanów. Później był w Genewie. Nawet sam w raportach wywiadowczych z Genewy do centrali wywiadu w Warszawie pisał, że nikt się nie chce z nim spotykać poza Sowietami i towarzyszami z zaprzyjaźnionych ambasad” – kontynuował Sławomir Cenckiewicz.
Historyk podobnie ocenił Marka Dukaczewskiego. „Co takiego wielkiego robi w Stanach Zjednoczonych oficer o kryptonimie „Spidi” – major, wcześniej kapitan Marek Dukaczewski? Ogląda telewizję. I w odróżnieniu od swojego kolegi, z którym jest w rezydenturze wywiadowczej w Waszyngtonie, późniejszego szefa Wojskowych Służb Informacyjnych (podobnie jak Dukaczewski), Kazimierza Głowackiego, któremu już się nie chce od tego telewizora odrywać, no to Dukaczewski chociaż chodzi do bibliotek, do księgarń i robi dobre wypisy z tego co przeczyta. Tacy to byli profesjonaliści”.
Spotkanie w klubie Ronina, w którym brał także udział Piotr Woyciechowski a prowadził Jerzy Jachowicz, było poświęcone najnowszej książce Sławomira Cenckiewicza „Długie Ramię Moskwy”. Autor przywołał niektóre fakty z działalności wywiadu wojskowego PRL, pokazujące brak profesjonalizmu tej służby oraz uzależnienie od wywiadu sowieckiego. Wyraźne ślady tego uzależnienia widać jeszcze w latach 90., już po transformacji ustrojowej.
Peerelowski wywiad wojskowy nie mógł się pochwalić praktycznie żadnymi większymi sukcesami. Wiele działań operacyjnych prowadził w Dani, w czym Polska nie miała żadnego interesu. Wynikało to z podległości tych służb względem radzieckiego dowództwa wojskowego, co starają się umniejszyć dowódcy tych służb, jak i wspierający ich politycy. Niektórzy powtarzali jeszcze kilka lat temu, że WSI, choć rekrutowało się z sowieciarzy, to później dobrze przysłużyło się wolnej Polsce – a to jeden z najbardziej szkodliwych mitów ostatniego dwudziestolecia. „Oni nie byli ani suwerenni, ani profesjonalni” – mówił Cenckiewicz o WSI. Jeśli oczywiście brać pod uwagę cele wywiadu wojskowego, bo jeśli chodzi o zabezpieczanie własnych interesów i operacje finansowe, to potrafili być skuteczni.
Piotr Woyciechowski, który pracował w Komisji Likwidacyjnej WSI (działała w latach 2005-2006 pod przewodnictwem Cenckiewicza), opowiedział, że komisja natknęła się na informacje z 1995 roku o działalności osobowego źródła informacji, które były przechowywane w rosyjskojęzycznych okładkach. Wojciechowski zwrócił uwagę, że Zarząd II Sztabu Generalnego LWP (wywiad wojskowy PRL), który przepoczwarzył się w Wojskowe Służby Informacyjne był instytucją, która pełniła funkcję żandarma w czasie transformacji ustrojowej, mające zabezpieczać interesy ludzi służb.
Niezwykłe jak na wywiad jest to, że „90 proc. aktywów operacyjnych pionu wywiadowczego WSI, czyli dawnego Zarządu II Sztabu Generalnego, było skumulowanych w Polsce a nie poza granicami kraju, tak jak definiuje się pracę wywiadowczą każdego normalnego kraju, gdzie zdobywa się informacje na terytorium państw obcych” – zauważył Woyciechowski. To w państwach wywiadowczego zainteresowania werbuje się osoby, całe środowiska, powołuje się firmy, przeprowadza się kombinacje etc. To wszystko Zarząd II i WSI realizowały w granicach Polski.
Woyciechowski przywołał też przykład czasopisma „Przegląd Międzynarodowy”, które miało robić dobry PR dla WSI. Pismo zostało założone przez ówczesnego pułkownika Dukaczewskiego i to agentura decydowała o tym, co ma być (także o niej) pisane. „W ten sposób chciano sterować opinią publiczną” – podsumował Woyciechowski.
Mówiono ponadto o „dziurawej” (jak później można było ocenić z dokumentów) operacji, która dotyczyła weryfikacji oficerów WSI, biorących wcześniej udział jako oficerowie Ludowego Wojska polskiego w różnego typu kursach w sowieckich uczelniach. Choć byli to ludzie wysokiego ryzyka, nie pozbyto się ich ze służby. Z tego powodu sojusznicy Polski nie darzyli zaufaniem WSI a wręcz mieli świadomość przezroczystości tej służby wobec Rosji. Negatywną konsekwencja tego stanu rzeczy było m.in. to, że nie przekazano Polsce wielu najnowszych natowskich technologii.
To tylko niektóre wątki, które poruszono podczas tej blisko dwugodzinnej, niezwykle ciekawej dyskusji.

Więcej na Blogpress.pl

Marsz Niepodległości z perspektywy jego uczestniczki

2011-11-30T21:23:00.001+01:00

Jeszcze o Marszu.. "Marsz Niepodległości i inne wydarzenia Warszawa 11 listopada 2011" to dokument chyba dobrze ilustrujący to, co działo się w dniu Święta Niepodległości w stolicy. Jego autorka nie szuka na siłę sensacji, nie epatuje drastycznymi ujęciami, ani komentarzami, nie pcha się na pierwszą linię, choć jest cały czas w samym środku wydarzeń.

Widać starcia z policją, próby przejścia przez jej kordon i uniknięcia szarży oddziałów prewencji. Słychać rozmowy uczestników marszu między sobą i ich prośby kierowane do policjantów, "czuć" gaz, są reakcje zwykłych ludzi na to, co się dzieje.

Film zaczyna się od trudności uczestniczki z dotarciem na pl. Konstytucji. Następnie z bliska pokazane są starcia z policją na placu, gdzie autorka nie wie nawet o co chodzi. Dobrze widać zagubienie a i chyba strach ludzi, którzy znaleźli się w podobnym położeniu co ona.

Widać też chaos w działaniach policji i brak współpracy z uczestnikami tej legalnej przecież demonstracji. Z policjantami nie ma dosłownie żadnego kontaktu: przez kordon nie dają przejść kobietom czy starszym ludziom, nie udzielają żadnych informacji. Narażają tym samym wszystkich na kręcenie się w miejscu bezpośrednich starć i tam, gdzie już rozpylono gaz obezwładniający.

Atmosferę podgrzewają wykonywane podniesionym głosem przez megafon nawoływania policjanta do zachowań zgodnych z prawem, podczas gdy z perspektywy uczestnika nic podejrzanego się nie dzieje poza szarżą tyraliery policji. Z megafonu nie płyną żadne konkretne instrukcje, np. w jakiem kierunku się rozejść, podczas gdy uczestnik ma wrażenie, że wszystkie drogi są zablokowane. Trudno nie oprzeć się wrażeniu, że działania policji tylko potęgują zagubienie i strach u jednych, a agresję u innych. Warto obejrzeć.

Mark Sołonin w Klubie Ronina

2011-11-29T12:47:00.001+01:00

Okazją do spotkania z rosyjskim pisarzem i historykiem było wydanie przez Rebis książki „Nic dobrego na wojnie” - zbioru esejów Sołonina o II wojnie światowej.

Spotkanie zdominowały dość szczegółowe kwestie związane z sowieckim planowaniem wojennym oraz prowadzeniem działań wojskowych, jaki wyłania się z dokumentów sztabowych, do których autor uzyskał dostęp. Najwięcej mówiono o działaniach sowieckiej machiny wojennej w okresie bezpośrednio poprzedzającym konflikt sowiecko-niemiecki w 1941 roku i jakości radzieckich opracowań wywiadowczych z tamtego czasu. Przewija się także tematyka polska - to jak był postrzegany nasz kraj, m.in. nasza siła wojskowa i jakie plany miał wobec II RP Stalin.

Jedno z pierwszych pytań prowadzącego spotkanie Rafała Ziemkiewicza dotyczyło tego, jaki był scenariusz Stalina na ewentualną klęskę Niemiec w wojnie z Francją lub przynajmniej rozciągnięte w czasie działania wojenne na froncie zachodnim w początkach wojny. Jeden z historyków stawiał bowiem tezę, że Stalin planował zaatakować Anglię.

Mark Sołonin odpowiedział, że z wielkiej liczby odtajnionych dokumentów, dotyczących sowieckiego planowania wojennego, wynika, że plany Stalina nie zależały od tego, jak długo Francja będzie stawiała opór, było to po prostu z jego punktu widzenia mało istotne. Dostępne materiały źródłowe nie mówią też nic o planowaniu wystąpienia przeciw Anglii u boku Hitlera.

Sołonin zwrócił natomiast uwagę, że według dokumentów sztabowych za przeciwnika Związku Sowieckiego była uważana Polska i to jako potencjalny sojusznik Hitlera. W sowieckich opracowaniach z tamtego okresu pojawiały się też bardzo zawyżone dane o uzbrojeniu w stosunku do rzeczywistego stanu polskiej armii.

Jednym z pytań, jakie padło z sali, dotyczyło przyczyn zmiany podejścia Stalina do polskich komunistów, którzy najpierw byli przez niego ignorowani, a zainteresował się nimi dopiero po klęsce Francji w czerwcu 1940. Sołonin powiedział, że wedle jego wiedzy takiego zwrotu nie było i Stalin konsekwentnie niszczył polskich komunistów. Jednak w czerwcu 1941 została podjęta decyzja o utworzeniu tzw. polskojęzycznej dywizji, czyli dywizji z osób, które posługują się językiem polskim. Wtedy też podjęto decyzję o szkoleniu dywersantów posługujących się językiem polskim, węgierskim i rumuńskim, co świadczy o tym, że Stalin miał poważne plany odnośnie tych krajów.

Ciekawe pytanie dotyczyło programu gigantycznej rozbudowy floty sowieckiej z 1938 roku. Z tego programu zrealizowano budowę okrętów podwodnych, ale sens takich planów wydawał się mocno wątpliwy. Działania Stalina dotyczące budowy gigantycznej floty wojennej Sołonin uznał za zupełnie irracjonalne, nie poddające się żadnej logice: „Nie było zaplecza dla takiej floty, nie było baz, nie było personelu. Jeden statek liniowy kosztował tyle, co 3 tys. bombowców, albo 7 tys. dział przeciwpancernych, co dla gospodarki Związku Sowieckiego było nie do udźwignięcia”. Irracjonalność postępowania Stalina w tym względzie była zdumiewająca podsumował Sołonin.

Od wielu lat wśród historyków toczy się spór, czy Stalin zdawał sobie sprawę z przygotowań Hitlera do ataku na Rosję Sowiecką. Marek Sołonin jednoznacznie stwierdził, że nie znalazł w archiwach żadnych dokumentów wywiadowczych informujących Stalina o planowanym przez Hitlera ataku na ZSRS. Były meldunki wywiadu o koncentracji wojsk niemieckich na granicy z ZSRS ale plan Barbarossa pozostał dla Rosjan tajemnicą. Tę kwestią Sołonin omówił bardzo szczegółowo podczas spotkania.

Autor „Nic dobrego na wojnie” przywołał przykłady niezborności planowania wojennego ZSRS. O ile do pokonania słabej i źle wyposażonej armii fińskiej zakładano potrzebę aż pięciokrotnej przewagi liczebnej, to do zmagań z Wehrmachtem planowano przewagę zaledwie 15-20%. Historyka zadziwia też branie na poważnie pod uwagę ogromnie przeszacowanych sił Luftwaffe jeszcze po bitwie o Anglię. Rafał Ziemkiewicz zauważył, że gość generalnie ocenia działania wojenne Stalina jako irracjonalne, na pograniczu wariactwa, i to jest to, co diametralnie odróżnia go od podejścia, jakie prezentuje w swoich książkach Wiktor Suworow, prezentujący Stalina jako genialnego dowódcę.

Podobna różnica w podejściu obu autorów dotyczy Armii Czerwonej, którą Suworow uznaje za bardzo bohaterską, postawioną tylko przed niemożliwymi do osiągnięcia celami, podczas gdy Sołonin wykazuje dużą skłonność do dezercji oraz ogromny brak umiejętności dowódczych. Dla przykładu podał okrążenie Frontu Zachodniego na linii Białystok-Mińsk, gdzie stosunek strat wynosił 1 do 50 na korzyść Niemców, stwierdzając, że takie straty nie mogą powstać tylko podczas walk, lecz pokazują olbrzymią liczbę dezerterów.

Autor nie chciał zbyt dużo opowiadać o sobie. Powiedział tylko, że w latach 80., gdy zaczął rozpadać się Związek Sowiecki, zaangażował się w działania opozycyjne i stąd też wzięło się jego zainteresowanie się historią, a w szczególności chęć poznania „jak zaczynało i jak skończyło imperium Stalina”.

W Polsce wcześniej ukazały się m.in. „22 czerwca 1941”, „Dzień M” oraz „Na uśpionych lotniskach” poświęcone również tematyce wojennej.

Więcej na Blogpress.pl

Spotkanie z Barbarą Stanisławczyk

2011-11-28T12:45:00.001+01:00

„Dostrzegam pętlę historii, która się domknęła w Smoleńsku. Jest w tym coś metafizycznego i tragicznego, niezwykle rzadkiego, że potomkowie tych, którzy zginęli w Katyniu, którzy przez całe swoje życie walczyli o pamięć Katynia, następnie zginęli na ich grobach. To jest tragizm trudny do nazwania, trudny do pojęcia. To mnie uderzyło zaraz po katastrofie smoleńskiej dlatego postanowiłam, że o tym napiszę.” – mówiła w Klubie Ronina autorka książki „Ostatni krzyk. Od Katynia do Smoleńska…”.

„Jak tylko dowiedziałam się, że na pokładzie było jedenaście osób, które leciały na groby swoich bliskich do Katynia, to pomyślałam, że muszę napisać właśnie o nich. Losy rodzin opisanych w książce wyczerpują niemalże ten klucz – tylko jedna z osób zrezygnowała ze swoich opowieści”. Chodzi o Izabelę Sariusz-Skąpską, córkę Andrzeja Sariusz-Skąpskiego, dlatego portret byłego prezesa Federacji Rodzin Katyńskich dotyczy tylko jego działalności publicznej, wątki rodzinne zostały usunięte.

„Kiedy dowiedziałam się nazwisk tych jedenastu osób, które wsiadły na pokład samolotu, to tylko dwa nazwiska mi coś mówiły. Na przykład o Lutoborskich, Solskich, Borowskich nie wiedziałam kompletnie nic. Kiedy wymyśliłam sobie klucz do napisania tej książki, zadzwoniła do mnie znajoma dziennikarka i powiedziała: >Mam dla ciebie temat. Maria Kaczyńska leciała na grób swoich dwóch stryjów, nie leciała tam tylko jako pani prezydentowa. Jeden z tych stryjów był wielką miłością mojej mamy. Mam listy, mam zdjęcia, mam pukiel włosów Witolda Mackiewicza, który jako narzeczony dał mojej matce, kiedy szedł na wojnę. Opisz to<. I ten mój pomysł zaczął wypełniać się taką niezwykłą treścią. Każda z historii tych rodzin jest historią naprawdę niecodzienną”.

„Chciałam opisać dzieje tych rodzin, sięgając tak daleko w historię jak się tylko da. To, co mam nadzieję, w tej książce uzyskałam, to jest typowy los Polski […], wspólny los tragiczny katyńsko-smoleński. To jest też pejzaż, bo historie tych rodzin wywodzą się z gór, z Wileńszczyzny, z centralnej Polski itd. I niezależnie od tego, z jakich środowisk te rodziny pochodzą, większość to są elity wywodzące się z inteligencji, to uzupełniają się w jeden tragiczny polski los”.

Prowadzący spotkanie Józef Orzeł zauważył, że „to są rodziny, ludzie, losy, o których chcielibyśmy czytać, że jest w nich coś wspólnego: jest kwestia szacunku dla tradycji, szacunku dla wiedzy, dla wartości, dla religii - to się układa w coś, co widzimy, że nam teraz tego za mało i że ktoś nam chce to odebrać”.Barbara Stanisławczyk mówiła o podziałach wśród rodzin katyńskich, które okazały się dużo głębsze i znaczniejsze, kiedy zaczęła zgłębiać temat. „Otóż wchodzę do rodzin katyńskich i napotykam na potworny mur niechęci, milczenia, wrogości, zniechęcenia - stwierdzenia: a po co pisać taką książkę? Powoli rozbijałam tę niechęć, docierałam do ludzi życzliwych, bo takich też jest tam dużo i zgłębiałam, na czym polegają podziały w rodzinach katyńskich.” Autorka mówiła, że kwestia podziałów w rodzinach jest bardzo złożona – poczynając od kwestii charakterologicznych, bo każdy na swój sposób walczy o pamięć Katynia. Jest też kwestia podziału na dzieci policjantów i „tych lepszych” wojskowych.

Na to nakładają się nieco utajone kwestie polityczne, poczynając od podziału na zwolenników Piłsudskiego i Dmowskiego a także kwestia agentury - autorka opisała sprawę agenta rosyjskiego skierowanego do rodzin katyńskich. Odkryciem dla autorki podczas pracy nad książką było to, że z obozów uratowało się 449 osób. Na spotkaniu mówiła o tym, jacy oficerowie się uratowali i co skłoniło Rosjan do rezygnacji z zabicia z tych ludzi. Przywołała m.in. postać księdza Peszkowskiego, późniejszego kapelana FRK, który przez jedne rodziny był podejrzewany o agenturalną współpracę z wywiadem radzieckim, a inne z kolei uważały, że jest niesłusznie oskarżany. Barbara Stanisławczyk nie była w stanie rozwiązać tego dylematu, jednak przywołane przez nią fakty dają do myślenia.Jak przyznała autorka przykrym dla niej odkryciem było to, że katastrofa smoleńska utrwaliła podziały w rodzinach katyńskich i nic nie wskazuje na to, żeby w najbliższym czasie było lepiej.

Więcej na Blogpress.pl

Zniszcz stronę WWW!*

2011-11-21T11:08:00.001+01:00

Wirtualna destrukcja to świetny sposób na odstresowanie, o czym wiedzą wszyscy miłośnicy gier komputerowych. Dzięki niewielkiej aplikacji możemy zniszczyć na przykład stronę jednej z rozgłośni radiowych, gdzie swoje kolejne obrzydliwości zaprezentowali Kuba Wojewódzki i Michał Figurski. Albo inną witrynę, którą uznamy, że jej treść jest wyjątkowo denerwująca.

W tym celu należy zainstalować dodatek do przeglądarki internetowej o nazwie "Destroy the Web", następnie otworzyć stronę, którą chcemy zniszczyć i kliknąć w ikonę gry obok pola adresowego. Na sianie zniszczenia mamy 30 sekund. Najwięcej punktów można zdobyć za strzelanie do linków i ilustracji. A tak gra wygląda w działaniu:

*) Tłumaczenie angielskiej nazwy gry "Destroy the Web".

Pożar hal w Wiktorowie

2011-11-18T09:13:00.005+01:00

16 listopada we wczesnych godzinach rannych spłonęły hale zakładu produkującego tworzywa sztuczne w podwarszawskim Wiktorowie. Mieszkam w sąsiedniej wsi. O pożarze dowiedziałem się, odwożąc syna do szkoły. Gdy dotarłem na miejsce trwało dogaszanie pogorzeliska. Na miejscu znajdowało się kilkanaście zastępów strażackich ze wszystkich okolicznych wsi a nawet z odległego Grodziska. Nikt nie został ranny, jednak doszczętnie spłonęła ogromna hala wraz z tym co znajdowało się w środku. Dach hali zawalił się do środka, a elementy ścian stały poskręcane od wysokiej temperatury. Ucierpiały także inne zabudowania na terenie zakładu.

Zatrzymana defilada

2011-11-18T09:10:00.000+01:00

11 listopada po państwowych uroczystościach przed Grobem Nieznanego Żołnierza ruszyła wzdłuż Traktu Królewskiego defilada grup rekonstrukcyjnych. Jednakże już po kilkuset metrach żołnierze napoleońscy, którzy szli na czele defilady, zostali zaatakowani przez bojówki niemieckiej Antify.

W efekcie oficjalna defilada w Narodowe Święto Niepodległości musiała zboczyć z planowanej trasy i pójść ulicami, wzdłuż których nikt nie oczekiwał rekonstruktorów.

Na szczęście na początkowym odcinku widzów było sporo. Chyba nikomu ze zgromadzonych nawet nie przyszło do głowy, że kilkaset metrów dalej niemieccy lewacy będą pluć na polski mundur.. Poniżej wideo i kilka kadrów z defilady oraz przygotowań do niej.

Kampinos - kilka jesiennych kadrów

2011-11-06T16:51:00.003+01:00

Sporo ostatnio chodzę po Kampinoskim Parku Narodowym, w którego tzw. otulinie mieszkam. Odkryłem kilka naprawdę urokliwych zakątków, ale cała Puszcza Kampinoska jest o tej porze roku piękna. Do wycieczek zachęca piękna pogoda i fakt, że teraz nie ma komarów, które latem są po prostu nie do zniesienia.

Oprócz aparatu, biorę ze sobą smartfona z GPS, na którym zainstalowałem program Endomondo. Na bieżąco rejestruje on trasę wędrówki i pokazuje ją na wycinku Google Maps. Po przyjściu do domu mogę to samo prześledzić na dużym ekranie. Można wrócić do tras wszystkich wcześniejszych wędrówek - są one przechowywane w chmurze.

Zdjęcia pochodzą z okolic Truskawia, Zaborowa, Wyględ, Palmir, Wiktorowa i Mariewa. Mapka pokazuje trasę wędrówki z Truskawia do Palmir i spowrotem.

Oni pójdą na wybory, a Ty?

2011-10-04T10:53:00.004+02:00

Czyżby Platforma Obywatelska tonęła w sondażach? Jej propagandyści w swoim najnowszym spocie wrócili pod krzyż przed Pałac Prezydencki. Szybki montaż, zbitka migawek w rytm dynamicznej muzyki... Pod krzyżem zagłuszano modlitwę, teraz chce się zagłuszyć prawdę.

Jakie sceny pominięto w propagandowym spocie PO, jak naprawdę zachowywali się jego bohaterowie, a jak traktowano obrońców krzyża, pokazuje to ten krótki film.

Takich scen jak w tym materiale wideo jest oczywiście dużo, dużo więcej. Wie o tym każdy, kto chodził na Krakowskie Przedmieście po tym, gdy kancelaria Bronisława Komorowskiego zdecydowała o usunięciu krzyża. Są relacje blogerów, m.in. Blogpressu. Każdy może się przekonać, jak było naprawdę jeśli oczywiście nie czerpie wiedzy wyłącznie z TVN, którego materiały wykorzystano w tej wyborczej agitce.

Żądamy prawdy

2011-10-04T10:35:00.003+02:00

Portal Blogpress.pl zamieścił interesującą rozmowę z Anitą Czerwińską, organizatorką Marszów Pamięci. Oto fragment:

– Właśnie, to Ty organizujesz na Krakowskim Przedmieściu comiesięczne Marsze Pamięci w hołdzie ofiarom katastrofy smoleńskiej. Wiemy, że spędziłaś wiele godzin, także w nocy, pod krzyżem przed Pałacem Prezydenckim. Jak to się zaczęło?

– Każdy z nas bardzo mocno przeżył tę katastrofę, swoje wypłakał, mimo, że nie zginął nikt z naszych rodzin. Z racji obowiązków pełnionych w "Gazecie Polskiej" poznałam wiele osób, które zginęły w Smoleńsku. Prezydent Lech Kaczyński oraz prezes IPN Janusz Kurtyka byli laureatami honorowych tytułów przyznawanych przez nasze wydawnictwo. Niektórych poznałam bliżej, jak Stefana Melaka, prezesa Komitetu Katyńskiego oraz Czesława Cywińskiego, prezesa Światowego Związku Żołnierzy AK. Bardzo odczuwam stratę tych ludzi, wszystkich którzy zginęli w Smoleńsku, bo to byli przedstawiciele prawdziwej elity Polski.

Dlatego nigdy nie będzie mojej zgody na gaszenie pamięci po Nich oraz na takie postępowanie w sprawie badania przyczyn katastrofy, które skazuje nas na łaskę i niełaskę Rosji. Nie wyobrażam sobie, żeby w jakimkolwiek cywilizowanym i suwerennym kraju rząd mógł postąpić tak, jak uczynił to Donald Tusk, oddając Rosji wszystkie dowody w sprawie katastrofy. W Marszach Pamięci chodzimy od maja 2010 roku i będziemy chodzić nadal, gdyż czujemy taką potrzebę. Pamięci nie da się zgasić tak łatwo, jak robi to straż miejska z postawionymi przez nas zniczami.

– Jak skomentujesz porównanie marszów pamięci do faszystowskich pochodów?

– To cyniczne porównanie dobitnie pokazuje, jak bardzo ułomna jest debata publiczna w Polsce, z jak wielkim deficytem demokracji mamy obecnie do czynienia. No bo jak to inaczej określić, jeśli takie bzdury mogą głosić prominentni członkowie partii rządzącej a największe media im w tym wtórują. Tylko dlatego, że na początku były noszone na marszach pochodnie jako symbol upamiętnienia tych, którzy zginęli, podobnie jak znicze. Takie porównanie to jest całkowite odwrócenie pojęć, bo my dopominamy się o podstawowe prawa, jak pamięć i szacunek dla zmarłych i ich rodzin oraz o suwerenne postępowanie wobec innego kraju. Tymczasem to za przyzwoleniem obecnych władz miasta i kraju agresywnie zachowujący się chuligani szydzili z modlących się ludzi pod krzyżem przed Pałacem Prezydenckim. Więc jeśli kogoś tu można porównywać do faszystów, to Platformę Obywatelską i będący na jej usługach przemysł pogardy, który ma za zadanie wykluczyć z życia publicznego takich jak my, wszelką rzeczywistą opozycją.

Całość wywiadu tu:

http://www.blogpress.pl/node/9945

Stenogramy i rzeczywisty zapis rozmów w kokpicie

2011-01-20T09:28:00.002+01:00

W opublikowanej kilka tygodni po katastrofie Tu-154M 101 transkrypcji rozmów w kabinie pilotów nie uwzględniono pewnych istotnych fragmentów. Polska komisja, badająca katastrofę, podała w uwagach do raportu MAK nową komendę dowódcy samolotu, a wiceprzewodniczący tej komisji poinformował o następnej. Obydwie frazy udało się odczytać polskim specjalistom od fonoskopii. Analizowałem je w poprzednim wpisie.

Wydawałoby się, że zapis rozmów w kokpicie nie kryje już żadnych, przynajmniej istotnych, tajemnic. Tymczasem okazuje się, że w przedstawionym przez MAK podczas rekonstrukcji lotu zapisie dźwiękowym słychać wyraźnie nowe fragmenty rozmów.

Nie byłoby to dziwne, gdyby nie fakt, iż brakujące frazy słychać względnie dobrze. A nie pozostają one bez wpływu na obraz lotu, jaki zaprezentował MAK i jaki od niemal pierwszych chwil po katastrofie był propagowany przez niektórych polityków i wspierające ich media. Chodzi oczywiście o rzekome naciski.

Dokonywano wielkiej ekwilibrystyki logicznej i psychologicznej, aby choćby pośrednio zasugerować wpływ Głównego Pasażera, a nawet Jego brata, na przebieg tragicznego lotu. I choć żadnych dowodów na naciski nie znaleziono, MAK posunął się do tego, że z braku decyzji Prezydenta odnośnie tego, co mają robić piloci, oznajmionej im na dodatek nie przez Niego samego, a przez dyrektora protokołu MSZ, wyssano, przepraszam wysnuto wniosek, że jest to wywieranie presji. Innym wywierającym rzekomą presję miał być Dowódca Sił Powietrznych, którego jedno zdanie objaśniające zasadę działanie mechanizacji skrzydeł zarejestrowały co prawda mikrofony w kabinie, ale nie mogło być ono nawet wypowiedziane do któregoś z pilotów.

Czy biorąc powyższe pod uwagę można sobie wyobrazić to, że w stenogramach pominięto by jakąkolwiek odczytaną z zapisu dźwiękowego frazę, świadczącą o choćby najmniej wymownym nacisku Głównego Pasażera, albo kogoś z jego otoczenia? Oczywiście nie! Okazuje się jednak, że nie opublikowano pełnego zapisu rozmów jednego z pasażerów z pilotami. Można się tylko domyślić dlaczego. Pasażer ów nie pochodził z otoczenia Prezydenta, lecz był wysokim urzędnikiem rządowym - dyrektorem protokołu dyplomatycznego w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Dyrektor protokołu dyplomatycznego rozmawia z pilotami dwukrotnie. Raz ok. 10:26, gdzie wypowiada znaną ze stenogramów frazę "No to mamy problem" i drugi o 10:30:32, kiedy mówi, że "Na razie nie ma decyzji prezydenta, co dalej robić". To właśnie te wypowiedzi posłużyły m.in. MAK-owi do zbudowania naciąganej narracji o wywieraniu wpływu przez Głównego Pasażera. Transkrypcja pierwszej, dłuższej rozmowy wygląda następująco:

10:26:17,1-10:26:18,8 I pilot: Panie dyrektorze wyszła mgła...

10:26:19,1-10:26:24,7 I pilot: W tej chwili, w tych warunkach, które są obecnie, nie damy rady usiąść.

10:26:26,0-10:26:30,9 I pilot: Spróbujemy podejść, zrobimy jedno zajście, ale prawdopodobnie nic z tego nie będzie.

10:26:31,6-10:26:343 I pilot: Jak się okaże (niezr.), to co będziemy robili?

10:26:38,1-10:26:40,2 I pilot: Paliwa nam tak dużo nie wystarczy do tego (niezr.)

10:26:43,6-10:26:44,8 Anonim: No, to mamy problem... {dyrektor Kazana}

Słuchając zapisu CVR można jednak stwierdzić, że w transkrypcji pominięto końcówkę wypowiedzi dowódcy samolotu. A z jej kontekstu można wywnioskować, że pominięto również całą wcześniej wypowiedzianą frazę. Ale tylko I pilota słychać wyraźnie. Poniżej fragment tej rozmowy z CVR na podstawie zaprezentowanej przez MAK rekonstrukcji lotu. Proszę zwrócić uwagę na wypowiedź I pilota, zaczynającą się od "Paliwa nam tak dużo nie wystarczy..".

Znalazłem potwierdzenie swoich wczorajszych odsłuchów. Otóż na wczorajszej prezentacji polskiej komisji, rozmowa, o której piszę wyżej została odczytana INACZEJ niż znamy to ze stenogramów, opublikowanych kilka tygodni po katastrofie.

Oto dowody: fragmenty ze stenogramów i odpowiadające im ekrany z wczorajszej prezentacji.

Na ekranie widzimy, że o 08:26:26 I pilot mówi do dyrektora protokołu MSZ:
"Tak że proszę pomyśleć nad decyzją"

W stenogramach z czerwca mamy natomiast:
"Jak się okaże (niezr.), to co będziemy robili?"

08:26:33 "Paliwa nam tak dużo nie starczy żeby"

W stenogramach z czerwca mamy natomiast:
"Paliwa nam tak dużo nie wystarczy do tego (niezr.)"

Różnica jest w słowie "ŻEBY". Żeby co?

Obydwa powyższe przykłady świadczą o manipulacji dokonanej zaraz po katastrofie. Jej opis przedstawiłem w notce. Cel tej manipulacji był polityczny. Chodziło o to, żeby pierwszą rozmowę załogi z dyrektorem protokołu MSZ przedstawić jako zapytanie załogi kierowane poprzez dyrektora do Prezydenta. Teraz okazuje się, że takiego zapytania w ogóle nie ma!

W połączeniu z kolejną rozmową załogi z dyrektorem protokołu miałoby to wytworzyć obraz, że Prezydent został poinformowany o złych warunkach, ale nie podjął decyzji o locie na lotnisko zapasowe, co miałoby świadczyć, że co najmniej akceptuje podejście do lądowania w trudnych warunkach. Natomiast w świetle ostatnio ujawnianych faktów nie wykluczone, że Lech Kaczyński mógł nie mieć pojęcia o złych warunkach atmosferycznych panujących na lotnisku docelowym.

Odchodzimy - nowe fakty dotyczące katastrofy Tu-154M 101

2011-01-18T16:53:00.002+01:00

MAK usiłuje wmówić światowej opinii publicznej, że piloci Tu-154M 101, który uległ katastrofie w Smoleńsku, zamierzali "lądować za wszelką cenę". Ani nie lądowali, ani nawet nie zamierzali, co wynika zarówno z zapisu rozmów w kokpicie, jak i z zapisów rejestratorów parametrów lotu.

Nowe "stenogramy"

W polskich uwagach do raportu MAK znajduje się informacja o nowych frazach odczytanych przez polskich specjalistów od fonoskopii. Ponad wszelką wątpliwość odczytano komunikat dowódcy 101-ki, że odchodzi on na drugi krąg.

Z tego stwierdzenia (na str. 143 polskich uwag) nie wynika, kiedy dokładnie ta komenda została wypowiedziana. Płk. Mirosław Grochowski, wiceprzewodniczący komisji badającej katastrofę, powiedział, że pada ona na ok. sekundę przed identycznie brzmiącym komunikatem II pilota (który znamy z wcześniej opublikowanych stenogramów). O kolejną niecałą sekundę wcześniej pada jeszcze jedno zdanie, które udało się odczytać polskim specjalistom: "Nic nie widać". Nie udało się jej przypisać konkretnemu członkowi załogi.

Komunikaty te jednoznacznie wskazują na to, że piloci nie dość, że nie zamierzali lądować, to chcieli odejść na drugi krąg. Źródłem takiej decyzji jest brak widoczności pasa lotniska lub jego oświetlenia. Aż do rozbicia się samolotu piloci nie komunikują w żaden sposób, że ich ogląd sytuacji się zmienił.

Umiejscowienie komunikatów o odejściu na trajektorii lotu

Z transkrypcji rozmów w kokpicie wiemy, że komunikat drugiego pilota o odejściu nakłada się na komunikat nawigatora oznajmiającego wysokość 80 metrów, odczytaną z radiowysokościomierza.

10:40:50,0-10:40:51,3 Nawigator: 80

10:40:50,5-10:40:51,2 II pilot: Odchodzimy

Cofając się w czasie o ok. sekundę, gdy to samo wypowiada dowódca samolotu, można stwierdzić, że nakłada się ona z kolei najprawdopodobniej z komunikatem nawigatora o wysokości 90 metrów.

10:40:49,6-10:40:50,1 Nawigator: 90

Na pewno komunikat dowódcy o odejściu nie został wypowiedziany później niż nawigator odczytuje 90 metrów. Z transkrypcji widać też, że wcześniejszy komunikat nawigatora, odczytującego wysokość 100 metrów, pada zaledwie 0,2 sekundy przed "90".

10:40:48,7-10:40:49,4 Nawigator: 100

Cała sekwencja wygląda prawdopodobnie następująco:

10:40:48,7-10:40:49,4 Nawigator: 100 /Anonim: Nic nie widać/

10:40:49,6-10:40:50,1 Nawigator: 90 /I pilot: Odchodzimy/

10:40:50,0-10:40:51,3 Nawigator: 80

10:40:50,5-10:40:51,2 II pilot: Odchodzimy

Uwzględniając ukształtowanie terenu, można założyć, że dowódca zdecydował o odejściu na drugi krąg w momencie, gdy samolot znajdował się nad dnem jaru. Miał wtedy wysokość względem terenu ok. 100 metrów. Zbocze jaru przed lotniskiem ma wysokość ok. 57 metrów, ale pas jest kilka metrów niżej, więc samolot znajdował się wtedy w przybliżeniu 50-60 metrów nad poziomem pasa lotniska.

Zapisy z przyrządów

Na pierwszy rzut oka wygląda to na poważny błąd pilotów, którzy do wysokości decyzji powinni się kierować wskazaniami nie wyskościomierza radiowego, lecz barometrycznego. Wysokościomierz barometryczny powinien bowiem wskazywać faktyczną wysokość samolotu w stosunku do pasa lotniska. Ale jak już wiemy z zapisu przyrządów i samego raportu MAK, główny wysokościomierz barometryczny pokazywał wysokość o ok. 160 metrów większą(!). A zatem aktualne pozostają moje spostrzeżenia z poprzedniego wpisu o tym, że piloci dysponowali mylnymi danymi odnośnie faktycznej wysokości nad pasem, pochodzące z głównego wysokościomierza barometrycznego.

Zafałszowane odczyty były spowodowane przestawieniem ciśnienia odniesienia z ciśnienia lokalnego (jakie było na lotnisku i jakie było już wcześniej ustawione na tym wysokościomierzu) na tzw. ciśnienie standardowe (przelotowe). Raport stwierdza, że nie można wyrokować, czy wysokościomierz został przestawiony przez członków załogi, czy też sam uległ "zresetowaniu" w wyniku awarii w krytycznej fazie lotu. Awarię uznano za bardzo mało prawdopodobną, ale możliwą, wskutek uszkodzenia jednego z bloków tego elektronicznego urządzenia.

Jednak nawet jeśli piloci nie patrzyli w ogóle na wysokościomierz barometryczny, to przecież podjęli decyzję o odejściu. Tymczasem, z zapisu rejestratorów parametrycznych, opublikowanych przez MAK, widać, że mimo wypowiedzianej na głos decyzji obydwu pilotów o odejściu, samolot dalej obniżał lot! I to jest wielką zagadką tej katastrofy. Nikt nie przedstawił jak do tej pory spójnej teorii na to, dlaczego samolot dalej się zniżał.

Tu ważna uwaga - samolot nie zniżał się w takiej konfiguracji i w taki sposób, w jaki powinien podczas końcowej fazy podejścia do lądowania. Jego prędkość pionowa była ok. dwukrotnie większa niż być powinna (ok. 8 m/s zamiast 4-4,5 m/s), prędkość postępowa była także nieco zbyt duża (o ok. 20 km/h), autopilot był włączony - a w tej fazie lotu, gdyby założyć lądowanie, nie powinien. Piloci Tu-154M, którzy wypowiadali się w mediach (choć nie było ich wcale wielu), mówili, że gdy lotnisko nie jest wyposażone w ILS, to z włączonym automatem ciągu lądować nie wolno. Grozi to utratą sterowności samolotu, niezwykle niebezpieczną podczas lądowania, gdy maszyna znajduje się nisko nad ziemią i porusza się z względnie niewielką prędkością.

Ale dlaczego nawet ci piloci, o MAK nie wspomnę, i inni "specjaliści", odmawiają tej podstawowej wiedzy naszym pilotom, którzy zginęli w Smoleńsku? Przecież to byli bardzo doświadczeni piloci, a samobójcami na pewno nie byli. Interpretowanie wszystkich wymienionych wyżej komunikatów załogi oraz zapisów z przyrządów, jako lądowanie, nie mówiąc o "lądowaniu za wszelką cenę" jest nadużyciem i manipulacją.

Fałszywe wskazania przyrządów i kontrolerów

2011-01-18T16:51:00.000+01:00

Konferencja prasowa MAK nie daje odpowiedzi, co tak naprawdę było bezpośrednią przyczyną katastrofy w Smoleńsku. Mimo usilnych starań Rosjan, aby winą obarczyć pilotów i pasażerów, nie można zaakceptować przedstawionych okoliczności lotu. Nie chodzi przy tym o podważenie danych z rejestratora przyrządów, ale o to, jak zostały one zinterpretowane.

Osią oskarżeń MAK jest to, że piloci próbowali lądować. Świadczyć mają o tym komunikaty nawigatora, odczytującego wskazania radiowysokościomierza aż do 20 metrów nad poziomem gruntu i brak na to reakcji pilotów. Brak reakcji jest więcej niż zastanawiający, nie można jednak traktować tego jako próbę lądowania, choćby dlatego, że odbywałoby się ono zbyt gwałtownie.

Od chwili ujawnienia stenogramów, brak błyskawicznej reakcji pilotów na szybko malejące odczyty RW było chyba największą zagadką tego lotu. Jej rozwiązaniem nie jest jednak na pewno interpretowanie tego jako świadome lądowanie - nie dość, że odbywające się przy zbyt gwałtownym obniżaniu, to jeszcze przecież zupełnie w ciemno. Widoczności ziemi przecież nie było.

Wielu ekspertów oceniało, że podejście do lądowania bazujące na radiowysokościomierzu to złamanie wszelkich procedur bezpieczeństwa. I dzisiaj nadal wielu tak twierdzi, tylko przez myśl im nawet nie przejdzie, że to nie było lądowanie. Byłoby to najbardziej prymitywną interpretacją, nie mieszczącą się jednak w głowie wszystkim tym, którzy zapoznali się choćby z profilem terenu przed lotniskiem.

Dzisiaj wydaje się, że zagadka ta być może została rozwiązana. Od wielu miesięcy głosiłem tezę iż piloci nie lądowali, a to że nawigator odczytuje radiowysokościomierz jeszcze o niczym nie świadczy. Dzięki temu, że nawigator to robił, piloci mogli patrzeć na inne przyrządy. Przede wszystkim na ten najważniejszy - wysokościomierz barometryczny.

Natomiast z prezentacji MAK, wspartej zapisem z przyrządów samolotu, w tym i głównego wysokościomierza barometrycznego, wynika iż przyrząd ten został w końcowej fazie lotu przestawiony i fałszował znacząco odczyt wysokości! Przyrząd pokazywał wysokość o ok. 170 metrów większą niż tę na jakiej faktycznie znajdował się samolot w stosunku do pasa startowego!

Kto i dlaczego go przestawił? Tego nie wiemy. Wiemy jednak to, że główny przyrząd, który zgodnie z procedurą powinien być analizowany przez pilota w czasie podejścia do lądowania (zanim jeszcze w ogóle zdecydowałby się on na ostateczny manewr lądowania po zejściu z tzw. wysokości decyzyjnej) dawał wielce zafałszowane odczyty.

Mówiąc obrazowo - mimo, że samolot ocierał się o grunt, przyrząd ten pokazywał wysokość ok. 180 metrów. Znajduje to potwierdzenie w zapisie z rejestratora, w którym widzimy, że ostatni zapis głównego wysokościomierza barometrycznego zatrzymał się na wysokości 188 metrów! (wykres nr. 25 na str. 70 angielskiej wersji raportu MAK)

W tym kontekście zupełnie inaczej wygląda brak reakcji kapitana na komunikowane przez nawigatora odczyty wysokościomierza radiowego. Kapitan je najprawdopodobniej ignorował, do czego miał prawo na tym etapie lotu i na tej jak mu się zdawało o wiele większej wysokości, niż była naprawdę.

I jeszcze na koniec. Trudno przejść do porządku dziennego nad faktem, że raport nie uwzględnia błędów rosyjskich kontrolerów. Skoro główny przyrząd nawigacyjny, dając zafałszowane odczyty, sprowadził prawdopodobnie samolot do zderzenia z ziemią, to przecież do tej katastrofy by nie doszło, gdyby kontrolerzy nie utwierdzali pilotów, że są na "kursie i na ścieżce" czyli na właściwej trajektorii.

W końcowej fazie, ale jeszcze zanim doszło do kontaktu z ziemią, 101-ka leciała ok. 70 metrów niżej niż powinna na ścieżce podejścia do pasa. Jak to możliwe, że nie widać tego było na precyzyjnym radarze, znajdującym się w Smoleńsku, który w tej odległości od lotniska pokazuje odchylenie od ścieżki z dokładnością do ok. 15 metrów..

Rekonstrukcja lotu Tu-154M 101 na motolotni

2011-01-18T16:48:00.000+01:00

Film zaczyna się nad niewielkim wzgórzem, którego stok jest jednocześnie zboczem ostatniego jaru przed lotniskiem Siewiernyj w Smoleńsku. Pilot motolotni stara się odtworzyć przebieg lotu 101-ki tak, jak możemy go sobie wyobrazić ze stenogramów. W początkowej fazie lotu jaki widzimy na filmie, gdy znajduje się nad zalesionym wzgórzem, zniżanie jest łagodne. Prędkość opadania zwiększa się, gdy wzgórze przechodzi w opadające zbocze jaru. To na tym odcinku nawigator 101-ki odczytuje stałe wskazania radiowysokościomierza - 100 metrów. Za kilka sekund widzimy, że przed nami pojawia się przeciwległe, podnoszące się zbocze jaru. To tutaj, po przelecenie dna jaru, odczyty radiowysokościomierza wskazywały szybko zmniejszającą się wysokość - co ok. sekundę ubywało 10 metrów.

Pilot motolotni jest odchylony kilkadziesiąt metrów na lewo od osi pasa (tak jak 101-ka) i na podnoszącym się zboczu mija znajdujący się z prawej strony budynek bliższej radiolatarni. Nie mógł jednak lecieć tak nisko jak 101-ka, bo za chwilę wpadłby w drzewa. 101-ka, mijając radiolatarnię, znajdowała się kilka metrów nad gruntem. Dalej widać znajdującą się idealnie na kursie dużą brzozę, na której 101-ka straciła fragment skrzydła i samolot zaczął się obracać wokół osi podłużnej. Tego pilot motolotni nie mógł rzecz jasna odtworzyć, choć ruchami kadru stara się to zaznaczyć w samej końcówce.

To bardzo cenna symulacja lotu, bo odbywająca się w rzeczywistych warunkach - dość dobrze przybliżająca końcowe fragmenty lotu 101-ki. Autorzy tej symulacji wsparli się oczywiście obróbką komputerową. Film zarejestrowany przez motolotnię jest przyspieszony oraz dodatkowo powiększane są fragmenty oryginalnego kadru aby oddać prędkość samolotu (280 km/h).

Potwory i spółka

2011-01-18T16:47:00.000+01:00

Wypowiedzi polskiego akredytowanego przy MAK Edmunda Klicha skłaniają do smutnej refleksji, że prawdopodobnie nigdy nie poznamy prawdziwych przyczyn katastrofy rządowego Tu-154M w Smoleńsku. Otóż, w jednym z ostatnio udzielonych wywiadów za ważną kwestię uznał on poznanie treści rozmowy telefonicznej jaką Lech Kaczyński przeprowadził ze swoim bratem podczas tragicznie zakończonego lotu.

Jarosław Kaczyński odnośnie treści tej rozmowy wypowiadał się publicznie i był nawet w tej kwestii przesłuchiwany przez prokuraturę zaraz po katastrofie, co samo w sobie jest już kuriozalne. Ale widać to nie zadowala Edmunda Klicha, gdyż podaje on w wątpliwość oświadczenia i zeznania byłego premiera, skoro w jakże wysublimowany sposób domaga się ujawnienia rozmowy:

"Ważne byłoby, aby ujawnić rozmowy między Lechem i Jarosławem Kaczyńskimi i dowiedzieć się czy rozmowa dotyczyła rzeczywiście jedynie stanu zdrowia matki."

Kilka miesięcy temu w tym tonie wypowiadał się Janusz Palikot, bezpardonowo i w najbardziej ohydny sposób atakujący Lecha Kaczyńskiego, zarówno za życia, jak i po Jego śmierci. Można więc z całą stanowczością powiedzieć, że mamy oto godnego następcę tego politycznego wykidajły.

Polska to dziwny kraj, w którym ekspert(?) od wypadków lotniczych, badający katastrofę samolotu, w którym ginie prezydent państwa, dywaguje o treści prywatnych rozmów pasażerów. Ba, i to nie zwykłych pasażerów, ale tego najważniejszego. Bo przecież rozmowami innych pasażerów można by się zajmować, gdyby brano pod uwagę hipotezę zamachu. Tę jednak Edmund Klich jak wiadomo wyklucza. Choć dla Jarosława Kaczyńskiego robi wyjątek.. na co wskazują rzucane w eter potworne w swojej wymowie czysto polityczne insynuacje. Dla porządku dodajmy - wymierzone w śp. Prezydenta i lidera opozycji.

Samo sformułowanie o "ujawnieniu" jest już manipulacją, bowiem przywoływana rozmowa nie jest ukryta czy utajniona, gdyż nie została po prostu nigdzie zarejestrowana. Cel tej wypowiedzi jest zatem oczywisty, tak jak był jasny, gdy mówił o tym Palikot czy Wałęsa. Skoro w stenogramach nie ma śladu nacisków Lecha Kaczyńskiego czy jego otoczenia na pilotów, to trzeba ich szukać u Jego brata.

Absurd tej konstrukcji myślowej polega na tym, że musiałoby w niej mieć miejsce przekazanie słuchawki pilotom, działającej jednocześnie jak pistolet. Ale przecież nie o myślenie tutaj chodzi, lecz o wywołanie wrażenia, nawet do końca nieuświadomionego, że ten jeden człowiek, znajdujący się w odległości setek kilometrów od samolotu, mógł wpłynąć na przebieg lotu.

Każda podłość przechodzi przez gardło Palikotowi czy Wałęsie. Teraz tych samych chwytów używa już akredytowany i przewodniczący komisji badania wypadków lotniczych, zajmujący się katastrofą smoleńską. Jest to znakiem, że rozkręcony przez Platformę Obywatelską przemysł nienawiści wypluł z siebie kolejnego potwora.

Czy to była aż tak zła kampania?

2010-09-27T13:30:00.003+02:00

Jak rysuje ją toyah w wywiadzie z tajemniczym Pawłem - insajderem w sztabie wyborczym Jarosława Kaczyńskiego? Na kampanii prezydenckiej, prowadzonej przez Elżbietę Jakubiak, Joannę Kluzik-Rostkowską, Pawła Poncyliusza i Marka Migalskiego, nie zostawiają suchej nitki. Korzystając z okazji, że Paweł kilka dni spędził w pomieszczeniach warszawskiego sztabu kandydata PiS jako wolontariusz, odsłaniają nie tyle kulisy kampanii, co to, jak ona z tej perspektywy wyglądała - niezbornie, nieprofesjonalnie i w ogóle "nudno i bezsensownie".

Nie wyłączając debat, które moim zdaniem były akurat świetnym pomysłem (wytęż wzrok, a na zdjęciu wyżej widać jedną na ekranie za szybą). Przypomnę, że wszystkie dawaliśmy na Blogpressie via Polityczni i cieszyły się one dużym zainteresowaniem. Dezawuowanie ich z powodu zamieszania z godzinami rozpoczęcia i pustawej hotelowej sali, gdzie się odbywały, świadczy według mnie o zupełnym niezrozumieniu roli mediów. A te akurat, o dziwo, trudno było w tej kampanii posądzić o jakąś specjalną wrogość w stosunku do Jarosława Kaczyńskiego. Co zapewne było zasługą nie tylko samego kandydata, ale też sposobu prowadzenia kampanii przez jej szefów.

Paweł jest w swojej wypowiedzi niekonsekwentny - z jednej strony biadoli, że nie mógł się ze swoimi pomysłami przebić do ludzi decyzyjnych w sztabie, z drugiej - gdy dostał już wolną rękę, nie potrafił sobie poradzić z wymyślonym przez siebie przedsięwzięciem. Ponieważ wywiad jest bardzo długi, ja się nie będę rozpisywał. Warto go przeczytać, bo jest tam zapewne sporo trafnych spostrzeżeń, które także na Blogpressie były potwierdzane (m.in. brak reakcji sztabu na prowadzoną do niego korespondencję).

Jednak nie zgadzam się z przedstawioną generalną, bardzo surową oceną kampanii. Na dodatek oceną z perspektywy zawężonej do kilku hotelowych pomieszczeń. Nota bene - sama lokalizacja sztabu, gdzie odbywały się debaty i spotkania, była doskonała. Kampania była prawie wygrana i to pomimo tego, że Kaczyński startował z dużym opóźnieniem w stosunku do swojego głównego kontrkandydata, który prowadził polityczną grę praktycznie od pierwszych godzin po katastrofie w Smoleńsku. Kaczyński zaczynał też od niskiego poparcia sondażowego, by niemal o włos przegrać wyścig o prezydenturę. Jego notowania cały czas rosły, więc być może zabrakło zaledwie kilku dni do wygranej..

Zdjęcia (z komórki - przepraszam za kiepską jakość) sprzed sztabu z 2 lipca.

Nie-damy-krzyża!

2010-08-04T14:46:00.004+02:00

Oto kilkanaście krótkich nagrań wideo, które zrobiłem wczoraj podczas próby usunięcia krzyża spod Pałacu Prezydenckiego. Jakość, niestety, nie jest najlepsza, ale tylko taką daje mój aparacik cyfrowy. Wiedząc o tym, starałem się wybrać takie momenty, w których to, co się dzieje, można opowiedzieć nie tylko ruchomym obrazem, ale i dźwiękiem. Bo ten zarejestrował się całkiem dobrze. Można zatem popatrzeć i posłuchać, jaka atmosfera panowała wczoraj pod Pałacem Prezydenckim..

Je-steśmy-razem. Pod tym znakiem

Nie-damy-krzyża!

Nie mogliśmy pić wody

Han-ka-do-garów..

Moment stawiania brzozowego krzyża

Tu-jest-Polska

Zo-staw-krzyż!

Ge-sta-po, ge-sta-po..

Zwy-cię-żymy!

Brawa ("zostawili go")

La Passionaria

Znowu pod krzyżem - Barka

Strażnicy krzyża

2010-08-03T22:20:00.001+02:00

Parę minut po jedenastej było jeszcze spokojnie

Choć kordon straży miejskiej oddzielający wiernych od krzyża gęstniał niemal z minuty na minutę

Pod krzyżem cały czas modliło się kilkanaście osób, którzy byli przy nim w nocy, gdy urząd miasta zbudował zaporę z barierek, nikogo nowego pod krzyż już nie dopuszczając

Miało być uroczyście.. a obok krzyża przez cały dzień stały dwie śmieciarki. To był dla mnie symbol tej niedoszłej na szczęście "uroczystości"

11.34 - pierwsza próba przedostania się przez barierki pod krzyż. Nieudana, jak każda następna. A było ich trzy lub cztery

Też jeden z symboli dzisiejszego zgromadzenia pod Pałacem Prezydenckim. Staruszka usiłuje przekonać strażnika miejskiego, aby ten wpuścił ją pod krzyż. Niewiele wskórała.. Podobnych rozmów słyszałem wiele, spokojnych, w żartobliwym tonie i oczywiście nerwowych także

Jak wypatrzyłem między jedną śmieciarką a drugą, potrojony został kordon funkcjonariuszy różnych służb za krzyżem. Ciekawe czego bronią? Przecież pałac jest pusty i bynajmniej nikt nie zamierza się do niego dostać..

12.30 Właśnie postawiono brzozowy krzyż, przyniesiony przez klubowiczów "Gazety Polskiej"

W tłumie na przeciw krzyża rozłożono transparenty

Parę minut przed 13. Kolejna próba przedarcia się zgromadzonych pod krzyż

Z tłumu strażnicy miejscy wyciągnęli jakiegoś mężczyznę i wlekli go po ulicy

Obok miejsca, gdzie stałem (przy Bristolu)

I po przeciwnej stronie Krakowskiego

Radosny pochód z flagą, gdy ok. wpół do drugiej okazało się, że krzyż jednak zostaje

Brzozowy krzyż w zbliżeniu

Krzyża bronili rowerzyści,

starzy i młodzi

Krzyż pojawił się nawet.. na niebie

Było oczywiście biało-czerwone, bo tu jest Polska, jak skandowali zgromadzeni

A to chyba najmłodsi obrońcy krzyża

Krzyż z kwiatów ułożony przez klubowiczów "GP"

Małe krzyże brzozowe

A ten, trzymany przez starszą kobietę - na pamiątkę pielgrzymki Jana Pawła II do Polski

We keep watch in this place, in front of the presidential palace..

Rodacy z Paryża i okolic

Ksiądz Małkowski przyszedł poświęcić krzyż

Upalnie dziś było to fakt, ale z kim przyszły walczyć te cudaki w polowych mundurach w pustynnym kamuflażu? To dla mnie zagadka

Mniej więcej pół do piątej znowu można było podejść pod krzyż

I po co było to całe zamieszanie? Traktowanie ludzi jak bydło, tylko dlatego, że chcą się pomodlić i zapalić znicze..

Najlepiej chroniony krzyż w Polsce: nie tylko przez wiernych, ale też przez BOR, Policję, Straż Miejską, cudaków w polowych mundurach i.. najbardziej "uroczyste" Pogotowie Porządkowe

Bo wolność krzyżami się mierzy - fotoreportaż

2010-08-02T12:21:00.006+02:00

1. 1 sierpnia 2010, kilkanaście minut przed godziną W pod pomnikiem Gloria Victis na Powązkach Wojskowych. Miałem wrażenie, że otoczenie pomnika pilnowane było tego roku szczelniej niż zazwyczaj, a ludzi jakby mniej, także oficjeli

2. Prezydent elekt, z dającą się wyraźnie zauważyć mocną opalenizną, udawał się pod pomnik z szerokim uśmiechem. Czyżby z kampanijnego rozpędu, czy ten typ tak po prostu ma? Przypomniało mi się w tym momencie to, jaki był rozbawiony podczas oczekiwania na lotnisku na trumny z ciałami ofiar katastrofy smoleńskiej. Zebrał trochę braw, więcej niż się spodziewałem, ale było też wyraźne buczenie i pojedyncze gwizdy

3. Jarosław Kaczyński witany i żegnany był wielkimi brawami, które towarzyszyły mu niemal przez całą drogę przez cmentarz

4. A to już pod Pałacem Prezydenckim. Zniczy więcej niż w ostatnich dniach

5. Przybywa też kwiatów, flag, szarf i różańców

6. Na tylnej części krzyża niektórzy zostawiają swój trwały ślad. Jest też kilka wsuniętych karteczek, ale co na nich było nie zaglądałem

7. Jedno z ostatnich zdjęć krzyża z tej perspektywy, jutro ma on zostać usunięty

8. Ludzi sporo, mimo, że upalnie i bardzo duszno

9. "Polsko - obudź się". Ale najpierw trzeba się wyspać ;)

10. Zapadł zmrok. Zrobiła się dobra atmosfera do modlitwy

11. Ja co dzień, aby ją poprowadzić, zjawił się ksiądz Małkowski. Ale ludzie modlą się przy krzyżu praktycznie cały czas

12. Jest też Ewa Stankiewicz, obecna przy krzyżu, taka jak ja, ładnych kilka godzin

Czy Tu-154M 101 był na pewno sprawny?

2010-07-30T15:09:00.001+02:00

Co mogło być przyczyną katastrofy Tu-154 w Smoleńsku? Odpowiedź na to pytanie znajduje się na zamieszczonym filmie. Jest to jedna z możliwych przyczyn - zmęczenie materiału niechlujnie wykonanej części, prowadzące do masywnego uszkodzenia silnika, porównywalnego z wybuchem. Pomijając inne możliwe następstwa, powoduje to nagłą utratę ciągu, a tym samym wysokości.

Co ważne, w przypadku samolotu Ił-62 Kopernik, o którym traktuje dokument, usterka dała o sobie znać w krytycznym momencie lotu. Wtedy, gdy piloci zwiększali ciąg, chcąc odejść na tzw. drugi krąg po rezygnacji z manewru lądowania. Nie byli bowiem pewni, czy wysunęło się podwozie. Niestety, zamiast zwiększenia ciągu, pękł wadliwy wał turbiny silnika, a rozlatujące się z wielką siłą części uszkodziły dwa kolejne silniki oraz doprowadziły do utraty sterowności maszyny. Los samolotu był przesądzony.

W mojej ocenie przebiegu tragicznego lotu Tu-154M 101 piloci nie wykonywali ostatecznego manewru lądowania, a jedynie zejście do tak zwanej wysokości decyzyjnej. Nie jest wykluczony scenariusz, że, nie widząc pasa, chcieli odejść na drugi krąg, ale coś (usterka techniczna) im to uniemożliwiło. Nie przesądzam, że była to ta sama wada, co w Koperniku. Jej ustalenie wymagało przecież żmudnych analiz laboratoryjnych, dokonanych przez polskich specjalistów.

Żeby jednak tę usterkę wykluczyć w przypadku 101-ki, trzeba dokładnie zbadać silniki wraku. Z tego co wiem, nie miało to miejsca. A na pewno nie przed ogłoszeniem przez Rosjan miesiąc po katastrofie, że samolot był sprawny.

Trzy miesiące po katastrofie

2010-07-10T23:59:00.007+02:00

Dziś, w trzy miesiące po katastrofie w Smoleńsku, przypomniał o niej m.in. Ruch 10 kwietnia. Członkowie ruchu zorganizowali na pl. Piłsudskiego w Warszawie happening, który miał pokazać skalę tragedii. 96 wolontariuszy założyło ponumerowane koszulki, symbolizujące ofiary katastrofy, a następnie weszło w obrys samolotu, który był wyznaczony przez inne osoby trzymające specjalną taśmę.

Podchodzę z rezerwą do tej akcji, bo skala tragedii jest tak ogromna, że żadne happeningi nie są moim zdaniem potrzebne. Niemniej, wydaje mi się też, że wiele osób zaczyna zapominać o katastrofie, a taka akcja o niej przypomina. Co ma ogromne znaczenie w kontekście skandalicznie prowadzonego śledztwa. Ale nie czas teraz o tym. Skoro był to happening, niech przemówią obrazy.

Ostatnie próby przed wejściem na pl. Piłsudskiego

Bez ściągawki byłoby trudno wyznaczyć obrys Tu-154 w skali 1:1

Pierwsze przymiarki na właściwym miejscu

Tupolew wygląda mniej więcej tak..

I to było moim zdaniem nie do końca przemyślane. Z poziomu ziemi nie było w ogóle widać zarysu samolotu. Mógł być widoczny jedynie z góry, a akurat na pl. Piłsudskiego i wokół niego żadnego wyższego punktu nie ma. Na początku osoby, które się zbierały na placu naturalnie zaczęły gromadzić się wzdłuż taśmy wyznaczającej obrys samolotu i przez to kształt tupolewa zaczynał być dobrze widoczny. Niestety, sami organizatorzy kazali "uwolnić obrys" samolotu. Zupełnie niepotrzebnie moim zdaniem. Oczywiście zwróciłem im na to uwagę, ale nie okazali się na tyle lotni, żeby z mojej wskazówki zrobić użytek.

Na symboliczny pokład wchodzą pasażerowie z krwi i kości

Wszyscy zajęli już swoje miejsca

96 osób

Organizatorzy mówią m.in. o konieczności powołania międzynarodowej komisji badającej katastrofę. Pomarzyć można..

Naturalne było, że po zakończeniu happeningu wszyscy pójdziemy pod Pałac Prezydencki oddać hołd Lechowi Kaczyńskiemu

Było śpiewanie pieśni patriotycznych..

.. i zapalanie zniczy

Był m.in. ks. Małkowski

Ewa Stankiewcz i Jan Pospieszalski nagrywali materiały prawdopodobnie do kolejnych odcinków "Solidarnych 2010"

Były oczywiście transparenty, taktownie rozwinięte po drugiej stronie Krakowskiego

Ta miła pani obiecała mi, że ten który trzymała, poprawi, więc nie pokażę go w całości :)

Wydaje mi się, że pod pałacem było więcej osób niż na placu

I jeszcze dodatek na koniec - "skandaliczny transparent", od którego zaczął relację o happeningu onet

Tyle hałasu o drobiazg zrobiony flamastrem na tekturce, co widać na szerszym ujęciu - to się nazywa "obiektywny" przekaz

Spacer po lesie - fotorelacja :)

2010-07-05T14:01:00.008+02:00

Motywem przewodnim tej fotorelacji są światła i cienie, blaski i ciernie, czernie i biele, sprite i pragnienie.. jak komu lepiej pasuje. Na uspokojenie, na rozluźnienie, na regenerację sił kontakt z naturą jest nieodzowny. Zapraszam zatem wszystkich do lasu..

Hipoteza przebiegu katastrofy Tu-154M 101 w Smoleńsku

2010-06-04T16:15:00.002+02:00

Wreszcie stało się dla mnie jasne, jak mogło dojść do katastrofy Tu-154M 101 z prezydentem Lechem Kaczyńskim na pokładzie. Żaden z ekspertów nie podał jak do tej pory podobnego przebiegu ostatnich sekund tego tragicznego lotu. Prawdopodobnie dlatego, że nie dokonali oni analizy wszystkich dostępnych materiałów, w tym także tych, które przygotowywali amatorzy, głównie Siergiej Amielin.

Istotne okazały się stenogramy. Zarówno to, co w nich jest, jak i to, czego nie ma. Po pierwszym przeczytaniu stenogramów wydawało mi się jednak, że nie wyjaśniają niczego, a wręcz stawiają więcej pytań. Bo przecież na pierwszy rzut oka piloci świadomie schodzili aż do.. 20 metrów. Jeszcze zanim opublikowano stenogramy, dźwięczało mi w uszach wypowiedziane przez Edmunda Klicha w Trójce to, że "odliczanie doszło do 20 m". Oraz to, że on nie wie, dlaczego tak nisko to zeszło, bo to przecież złamanie wszelkich reguł bezpieczeństwa, zdrowego rozsądku, ba, niektórzy eksperci mówili wręcz o próbie samobójczej. Moje poprzednie posty też niestety o tym mówią.. ale ten etap mam za sobą.

Na wyjątkowo agresywnie moderowanym forum lotnictwo.net.pl czytałem, że zeszli tak nisko dlatego iż to mógł być "klasyczny szczur", czyli, że piloci świadomie zeszli pod chmury, żeby zobaczyć ziemię. Zresztą na tym forum dla większości dyskutantów najbardziej oczywiste jest to, że winny był "3-ci pilot", czyli albo generał Błasik, albo Prezydent. No ale cóż, muszę przyznać, że także ja obwiniałem generała Błasika o to, że skoro już stał w kokpicie, to co najmniej akceptował podejście do lądowania poniżej minimów. Jak się teraz okazuje, byłem w błędzie.

Czytając stenogramy zadziwia brak jakiejkolwiek reakcji pilotów na odczytywane w pewnym momencie przez nawigatora coraz niższe wysokosći, poniżej 100 metrów, aż do 20. Poza jednym stwierdzeniem drugiego pilota, że "odchodzimy", gdy samolot znajdował się na 80 metrach, co oznacza, że powinni odejść na drugi krąg. Jednak w transkrypcji rozmów w kokpicie nie ma śladu reakcji kapitana. Na dodatek wyraźne sygnały do ciągnięcia w górę dawały systemy alarmowe, a sygnał przelotu nad bliższą radiolatarnią miał miejsce, gdy samolot był już na wysokości 20 metrów (a powinien być na 70). Czyżby więc kapitan Protasiuk i drugi pilot to wszystko ignorowali? Czyżby świadomie schodzili poniżej wyznaczonej na 100 metrach bezpiecznego tzw. minimum decyzyjnego? Niemal wszyscy eksperci orzekli, że tak i że wynikało to z braków w wyszkoleniu, niedoświadczeniu, a w najlepszym razie wynikało z presji pasażerów.

Moja odpowiedź brzmi: NIE. Piloci nie zeszli świadomie poniżej bezpiecznego minimum decyzyjnego.

Tak nisko sprowadził samolot najprawdopodobniej autopilot. Choć równie dobrze mógł i sam pilot. Istotne jest zrozumienie przebiegu zniżania, a nie to, czy odbyło się całkowicie automatycznie, półautomatycznie, czy ręcznie. Zresztą bez zapisu z przyrządów jak to dokładnie było nie da się przesądzić.

Warto zwrócić uwagę, że piloci ustawili alarmy na radiowysokościomierzu na wysokość decyzyjną, czyli na 100 metrów, a później włączyli autopilota, który sterował ciągiem silników. Pierwsza czynność odbyła się już o 8:10, o czym świadczą poniższe zapisy ze stenogramów:

08:10:07 [Nawigator] RW, nastawniki, RW.
08:10:10 [Kapitan] 100 metrów.

Ustawianie automatu ciągu jest już bardziej skomplikowane i nie odbywa się jednym przyciskiem. Jest o tym mowa m.in. w tych fragmentach stenogramu:

08:30:01 [Nawigator] ILS niestety nie mamy. Kurs lądowania 2-5-9 ustawiony. ARK mamy przygotowane, 310/ 640, nastrojone. Piątka, szóstka, automat ciągu.
08:32:55 [Kapitan] Podchodzimy do lądowania. W przypadku nieudanego podejścia, odchodzimy w automacie.
08:34:21 [Kapitan] Automat.
08:34:22 [Mechanik] I automat włączony.
08:35:22 [Kontroler] Polski 101, i od 100 metrów być gotowym do odejścia na drugi krąg.
08:35:29 [Kapitan] Tak jest.

Zapisy te świadczą też wyraźnie o intencji kapitana, co do tego, że schodzą jedynie do 100 metrów i nie widząc ziemi są gotowi do odejścia "w automacie". Warto tu jeszcze dorzucić uwagę o tym, że Edmund Klich zwrócił uwagę, iż autopilot był włączony w samolocie niemal do ostatniej chwili. Potwierdzają to nagrania z kokpitu:

08:40:56 [Sygnał dźwiękowy] F=400 Hz. ABSU.
08:40:57 [Sygnał dźwiękowy] F=400 Hz. ABSU.

Komentarz pilota Grzegorza Pietruczuka: ABSU oznacza sygnały autopilota. Dwa pierwsze sygnały to kolejno: odłączenie kanału podłużnego autopilota (pociągnięcie za stery) oraz odłączenie kanału poprzecznego autopilota (ręczne dodanie gazu).

Dlaczego więc zeszli niżej? Bo samolot wykonał lot konturowy po opadającym zboczu wąwozu przed lotniskiem, który opadał z grubsza równolegle do ścieżki podejścia. Opadając do dna wąwozu (którego głębokość wynosi 60 metrów) samolot utrzymywał przy tym przez długie 6-7 sekund wysokość 100 metrów, o czym świadczą te słowa nawigatora:

08:40:42 [Nawigator] 100.
08:40:48 [Nawigator] 100.

Jednak za chwilę pojawiło się przeciwległe zbocze, na którym nawigator rozpoczął sławne odliczanie: 90, 80, 70 aż do 20 metrów. Co sekundę zaczyna nagle ubywać aż 10 metrów:

08:40:49 [Nawigator] 90.
08:40:50 [Nawigator] 80.
08:40:51 [Nawigator] 60.
08:40:52 [Nawigator] 50.
08:40:53 [Nawigator] 40.
08:40:54 [Nawigator] 30.
08:40:55 [Nawigator] 20.

Czyżby więc zanurkowali? Zrobili "klasycznego szczura"? Czy to byłoby możliwe bez jakiejkolwiek reakcji w kabinie czy w jej sąsiedztwie? To byłaby przecież ekspresowa winda w dół. Oczywiście, że nie. Bo to nie samolot przyspieszył zniżanie, lecz zaczął podchodzić do góry przeciwległy stok wąwozu. Autopilot podrywał już zresztą prawdopodobnie samolot do góry. Kapitan nie mógł racjonalnie zareagować ani na to co mówi drugi pilot ("odchodzimy" przy 80 metrach), ani tym bardziej na komendę "gorizont" kontrolera. Bo musiałby prawdopodobnie przerwać.. wznoszenie (czy jego próbę), którą obserwował już pewnie na przyrządach. Szybko malejące odczyty wysokości musiały być dla kapitana zaskoczeniem, tym bardziej, że chwilę wcześniej lecieli przez dłuższy czas na 100 metrach, jakby wykonywali lot horyzontalny.

Załączam infografikę Siergieja Amielina. Ale uwaga, o ile dobrze oddaje profil terenu, to trajektoria lotu samolotu jest przybliżona.

Taka maszyna jak Tu-154 ma dużą bezwładność, więc po osiągnięciu dna wąwozu na odczytach RW samolot opadał dalej. Piloci tupolewa mówią o kilku sekundach bezwładności - 6-7, od momentu ustawienia pełnego ciągu do zauważalnej reakcji samolotu. Więc jeśli samolot opadał po ścieżce ok. 3-3.5 m/s, to te kilka sekund daje jeszcze ok. 20 metrów obniżenia. Jednakże warto zauważyć, że pierwsze zbocze wąwozu opada nieco bardziej stromo niż ścieżka podejścia, więc jeśli (auto)pilot utrzymywał na tym zboczu stałą wysokość od powierzchni, samolot musiał opadać nieco szybciej. Jeśli więc to wszystko zsumujemy (głębokość jaru + przyspieszone zniżanie + bezwładność) okaże się, że samolot utracił ok. 100 metrów wysokości. W pewnym momencie samolot znajduje się nawet 15 metrów poniżej elewacji lotniska, co przesądziło już o dalszym przebiegu tego tragicznego lotu.

Wnioski

Najważniejszy wniosek z mojej hipotezy jest taki, iż piloci zeszli poniżej wysokości decyzyjnej nieświadomie. Czyli nie złamali procedur bezpieczeństwa, o co byli posądzani przez wielu ekspertów. Bo piloci NIE lądowali, lecz zaledwie podchodzili do wysokości decyzyjnej, do czego mieli prawo, bez względu na pogodę. Stąd płynie kolejny wniosek, że być może lotnisko w Smoleńsku ma zaniżoną minimalną wysokość decyzyjną.

"Efektem ubocznym" mojej hipotezy jest to, że w łeb biorą też wszelkie teorie spiskowe o naciskch. Co jest oczywiste, bo przecież nie lądowali, więc znika w ogóle przedmiot ewentualnego nacisku. A po drugie, decyzja o zaprogramowaniu alarmów i autopilota ma miejsce o 8:10:10, czyli przed wszystkimi późniejszymi rozmowami z osobami trzecimi na temat tego, czy będą lądować czy nie lub co mają ewentualnie robić po nieudanym podejściu itd. Pierwsza taka rozmowa ma miejsce o 08:26:17 (Panie dyrektorze, wyszła mgła...).

Kaczyński u Milczarków

2010-05-30T20:40:00.003+02:00

Dzisiaj Jarosław Kaczyński odwiedził rodzinny dom dziecka państwa Urszuli i Wojciecha Mielczarków w Wiktorowie koło Warszawy. I ja tam byłem. Miodu i wina co prawda nie piłem, ale jadłem wspaniały żurek, który przygotowali gospodarze. Ponieważ państwo Mielcarkowie mieszkają dosłownie dwa, no może trzy rzuty kamieniem od mojego domu, więc nie mogłem przepuścić takiej okazji, żeby nie zrobić paru ekskluzywnych :) zdjęć dla Blogpresss.pl. Przepraszam jednak z góry za jakość fotek, bo aparat mam beznadziejny, więc jako tako wyszła dosłownie co trzecia fotka.

Goście właśnie przyjechali. Punktualnie o 15. Zdziwiło mnie, że Jarosław Kaczyński zamiast pójść od razu do domu, zaczął czegoś szukać w bagażniku..

Szybko okazało się, że nie przyjechał z gołymi rękami

Ku uciesze dzieci, których u państwa Mielczarków jest dziewięcioro

Chwila na pamiątkowe zdjęcie

Dziewczynki dostały lale,

gospodyni kwiaty

Joanna Kluzik-Rostkowska z 4-letnią Anią na rękach

W domu na gości czekał obiad

Obok Jarosława Kaczyńskiego 13-letni Paweł

A to mini-zoo w ogrodzie,

które goście odwiedzili po obiedzie

Oczko wodne i kilka małych pagórków wokół gospodarze nazywają "Mazurami". Tu Jarosław Kaczyński powiedział, że dom i jego mieszkańcy są jak zaczarowani

Miło było, ale czas wracać

Jedna z ostatnich fotek przed odjazdem

Pożegnanie

Żeby dostać się do asfaltu trzeba przejechać kilkadziesiąt metrów piaszczystą dróżką. Gdyby zabłądzili i skręcili w następną, trafiliby do mnie ;)

Na koniec ciekawostka dla miejscowych. Jarosław Kaczyński powiedział, że pracował w tej okolicy 27 lat temu prowadząc ankiety na temat służby zdrowia.

Go arround zarejestrowany przez kamerę "101-ki"

2010-05-30T00:17:00.004+02:00

Okazuje się, że na kadłubie samolotu Tu-154M nr 101, który uległ katastrofie w Smoleńsku, była zainstalowana kamera wideo. Umieszczona była w dolnej części kadłuba i pokazywała to, co znajduje się przed samolotem nieco z dołu. Obraz z kamery był prezentowany na monitorze w saloniku prezydenckim. Tak przynajmniej twierdzi marek156, który umieścił na YouTubie filmy zarejestrowane tą kamerą.

Nasuwa się więc pytanie, czy podczas tragicznego lotu kamera była włączona a obraz z niej również rejestrowany. Na prezentowanych przez marka156 filmach możemy obejrzeć m.in. manewr go arround, czyli rezygnacji z lądowania i odejścia na drugi krąg, który powinien zostać wykonany także w Smoleńsku. Zabrakło jednak kilku metrów..

Niewyobrażalna brawura pilotów

2010-05-26T19:27:00.006+02:00

Dzisiaj w Trójce, w programie o katastrofie w Smoleńsku, wypowiadał się Edmund Klich. Odpowiadając na pytanie o to, do jakiej wysokości piloci odliczali wysokość podczas podejścia do lądowania, zdradził, że.. "do 20 metrów". Klich powiedział też, że korzystali przy tym z radiowysokościomierza. Piloci nie widząc pasa nie powinni schodzić poniżej tzw. wysokości decyzyjnej, która wynosiła 100 metrów (różne źródła podają minimalną wysokość decyzyjną dla tego lotniska i samolotu na 100 do 120 metrów).

Nie powinni też korzystać z radiowysokościomierza, bo nie pozwalał na to teren przed lotniskiem. Znajdujący się na podejściu jar sprawił, że korzystając z RW samolot "ślizgał się" po opadającym zboczu doliny, by za parenaście sekund mieć przed nosem wynoszące się przeciwległe zbocze.

Piloci oczywiście tego nie widzieli, bo była mgła. Nie widzieli pasa, nie widzieli ukształtowania terenu, które stało się dla nich śmiertelna pułapką. Zorientowali się dopiero wtedy, gdy zaczęli ciąć pierwsze gałęzie i drzewa na zboczu..

Z prowadzonego w ten sposób podejście do lądowania wynika jednoznaczny wniosek o błędnym, ekstremalnie brawurowym pilotażu. Piloci złamali procedury podejścia - schodzili do lądowania mimo, że nie były zachowane minima widoczności przy określonych pomocach nawigacyjnych. Nie znali też ukształtowania terenu przed pasem, czyli nie przygotowali się do lotu. Jeśli się nie przygotowali, mogli sprawdzić profil terenu na mapach, wykonując dodatkowy krąg nad lotniskiem. Ale nie zrobili nawet tego..

Foto: Siergiej Amielin

MAK usypia

2010-05-19T20:06:00.000+02:00

Dzisiejszą konferencję Międzypaństwowego Komitetu Lotnictwa (MAK) można zamknąć jednym zdaniem: wszystkie ewentualne przyczyny, które mogłyby chociaż ocierać się o Rosjan lub Rosję zostały jasno i wyraźnie wykluczone. W skrócie. Bezbłędnie działała rosyjska obsługa lotniska. W najwyższym porządku znajdowało się rosyjskie lotnisko w Smoleńsku, które było wcześniej sprawdzane. Samolot Tu-154, jak wiadomo rosyjskiej produkcji, był nawet w tak świetnym stanie, że można to było stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, nie badając żadnych jego części z wyjątkiem czarnych skrzynek. No i zamach też jest wykluczony (bo to przecież teren Rosji).

Natomiast ewentualne przyczyny leżące po polskiej stronie zostały przedstawione w jak najszerszym spektrum. Począwszy od błędnej decyzji pilota, który mimo ostrzeżeń z różnych źródeł lądował, poprzez braki w systemie szkolenia w 36 SPLT (brak ćwiczeń na symulatorach), skończywszy na złym prawie lotniczym, w którym brak expressis verbis zapisów, że kapitan statku powietrznego jest jego "panem" (Copyright: Edmund Klich).

Większość konferencji tej niby komisji do badania wypadków lotniczych kręciła się wokół obecności osób trzecich w kokpicie, co po pierwsze wiązało się z nieprzestrzeganie oczywistych dla Rosjan procedur i ewentualnymi naciskami. A jeśli nie naciskami, to przynajmniej zestresowaniem załogi wywołanym przez pasażerów. Wpływ na katastrofę, jak stwierdziła przewodnicząca MAK, mogły mieć także rozmowy telefoniczne i SMS-y wysyłane przez pasażerów. Mimo, że samolot był wyposażony w specjalny przekaźnik do obsługi telefonów komórkowych.

I na koniec ciekawostka: MAK certyfikuje zakłady lotnicze (m.in. te, w których remontowany był nasz Tu-154). Certyfikuje też lotniska (tego w Smoleńsku akurat nie). Jeden z dziennikarzy obecnych na konferencji zauważył, że MAK, badając wypadki lotnicze, nigdy nie orzekł o błędach w wyposażeniu czy obsłudze lotniskowej, ani błędach technicznych samolotu, lecz zawsze stwierdzał błędy załogi..

Piloci działali niewłaściwie i nieprofesjonalnie

2010-05-15T23:07:00.003+02:00

Edmund Klich, szef Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych, stwierdził, że piloci rządowego tupolewa, który rozbił się w Smoleńsku, działali niewłaściwie i nieprofesjonalnie. Klich zwraca co prawda uwagę na szerszy kontekst: szkolenia pilotów, uregulowań prawa lotniczego, a nawet wadliwych być może badań innych wypadków lotniczych, to sprawa się już rypła. Cała wypowiedź Klicha na ten temat brzmi:

"Jeśli będziemy oceniać tylko działania pilotów, to cały ten system wyszkoli następnych, a w danym wypadku piloci działali nieprofesjonalnie, bo gdyby działali profesjonalnie, to nie powinno dojść do wypadku. - Jeśli skoncentrujemy się na działaniu pilota, to wnioski będą bardzo płytkie. Trzeba sprawdzić cały system, który - mówiąc nieładnie - wyprodukował tego pilota, przygotował do działania w sposób niewłaściwy."

Szef PKBWL stwierdził też, że "z całą pewnością samolot był sprawny - ani nie było sygnalizacji na urządzeniach, ani załoga nie zgłaszała żadnych problemów. W kabinie nie było żadnych rozmów, z których by wynikało, że załogę coś zaniepokoiło; że coś się dzieje. Z całą pewnością można powiedzieć, że samolot był sprawny"

Po tych wypowiedziach trudno mieć jeszcze złudzenia co do bezpośredniej przyczyny katastrofy w Smoleńsku. Co prawda Klich nie stawia jeszcze kropki nad i, ale trudno wyciągać inny wniosek niż to, że mamy do czynienia z tzw. CFIT. Czyli kontrolowanym (choć oczywiście niezamierzonym) przez pilotów lotem ku ziemi, w wyniku którego następuje rozbicie w pełni sprawnego samolotu.

W smoleńskim błocie

2010-05-11T14:15:00.000+02:00

Miesiąc po katastrofie, w miejscu gdzie rozbił się rządowy tupolew z prezydentem RP na pokładzie, reporterzy "Faktu" znaleźli części jednego z najważniejszych przyrządów nawigacyjnych - radiokompasu. To na podstawie wskazań radiokompasu, który odbiera sygnały radiolatarni, ustalany jest kurs samolotu. Jeśli lotnisko nie ma żadnego systemu wspierającego lądowanie, a tak najpewniej było 10 kwietnia 2010 na Smoleńsk Siewiernyj, radiokompas jest jedynym urządzeniem, które pozwala ustalić właściwy kierunek podejścia do lądowania (wyznacza oś pasa).

Z tego co ustalił "Fakt", znaleziona część

jest tzw. tabliczką abonencką, na której nawigator przełącza źródła sygnału. Po aktualnym ustawieniu przełączników widać będzie, z jakim źródłem nawigator usiłował się łączyć przed samą katastrofą i jakie komunikaty odbierał. Nie trzeba specjalistycznej wiedzy, żeby domyślić się, jak bardzo istotny to może być dowód przy określaniu przyczyn katastrofy.

To, że tę część znaleźli dziennikarze jest kolejnym dowodem na to, że śledztwo w sprawie katastrofy smoleńskiej jest prowadzone skandalicznie niedbale. A przecież wcześniej pojawiało się mnóstwo sygnałów o tym, że na miejsca katastrofy znajdowane są przez dziennikarzy i osoby postronne kolejne fragmenty samolotu. To tylko jedna z relacji..

Jeżeli miesiąc po katastrofie znajdowane są tak istotne części, to chyba możemy zapomnieć o tym, że kiedykolwiek poznamy prawdziwe przyczyny katastrofy. Widać przynajmniej to, że rosyjscy śledczy, którzy są gospodarzami postępowania nie dochowują należytej staranności. Może mają takie standardy, ale mogliby je podnieść z uwagi na szczególny tym wypadku, w którym ginie prezydent obcego państwa i kilkudziesięciu przedstawicieli jego elity. Ewidentne jest też to, że polskiemu rządowi i p.o. prezydenta w ogóle nie zależy na tym, aby ten stan rzeczy zmienić. To postępowanie haniebne, niegodne najwyższych przedstawicieli państwa polskiego.

Gaspadin Klich na tropie

2010-05-09T01:50:00.007+02:00

Gaspadin Klich, tak pieszczotliwie zwracał się do szefa Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych i akredytowanego premier Putin, po powrocie z Moskwy udziela się dużo w mediach. W sposób kategoryczny wyklucza niektóre potencjalne przyczyny katastrofy, jak zamach czy usterki techniczne. Te ostatnie Edmund Klich wykluczył już na pierwszej konferencji prasowej po powrocie z Moskwy. Potwierdził to w wywiadzie dla TVN24: "zapisy rejestratorów dotyczące techniki jasno określają, że nie było żadnych problemów z techniką", "załoga takich problemów nie zgłaszała."

Kokpit Tu-154M

Akredytowany powiedział też, że "gdyby był to zamach, inny byłby m.in. rozrzut szczątków. - Ja znam przebieg lotu, to też wyklucza zamach". Stwierdza ponadto, że na katastrofę nie miały wpływu osoby trzecie, czy raczej piąte (bo w kabinie jest czterech członków załogi), które znajdowały się w kabinie pilotów podczas lotu. Ostatni goście byli bowiem kilkanaście albo i więcej minut przed katastrofą, więc tu zgoda, że nie mogli się oni do niej bezpośrednio przyczynić.

Natomiast stwierdzenia gaspadina Klicha, w których bez żadnych wątpliwości wyklucza zarówno zamach jak i usterki techniczne samolotu, uważam za co najmniej dziwne. Bo na tym etapie badań, niecały miesiąc po katastrofie i kiedy wrak samolotu jest praktycznie nietknięty przez żadną komisję, wykluczyć tego przecież na zdrowy rozum nie można. Jeśli nawet nie stwierdzono śladów ładunków wybuchowych, to przecież zamach nie ogranicza się do podłożenia bomby. Dziwne jest też wykluczanie usterki samolotu, podczas gdy jego szczątki leżą jeszcze niezbadane na płycie lotniska. Nie mówiąc o tym, że niektóre części trafiły przecież w prywatne ręce.

Nie doszukując się w wypowiedziach Edmunda Klicha spisku, czy też nieodpowiedzialności lub przynajmniej pochopności, wyciągam z nich jeden istotny wniosek. Skoro Klich wyklucza albo bagatelizuje wymienione wyżej przyczyny katastrofy, oznacza to że inna przyczyna jest bardzo wyraźna. Klich oczywiście zna tę przyczynę, ale jej nie zdradzi, bo musi zachować lojalność wobec Rosjan jak sam mówi. My możemy się domyślać, ale w grę wchodzi tylko błąd pilotów, albo kontrolera.

Ostatnia droga i testament Stefana Melaka

2010-04-25T18:54:00.000+02:00

Wczoraj na Powązkach Wojskowych pożegnaliśmy Stefana Melaka, prezesa Komitetu Katyńskiego. Stefan całe swoje życie walczył o prawdę o Katyniu. Zaczynał jeszcze w PRL-u, stawiając na Powązkach pierwszy krzyż w hołdzie pomordowanym, który jednak szybko został usunięty przez władze. Później stawiał krzyże w Miednoje i Charkowie. Miałem zaszczyt poznać Stefana. Poznałem Go, gdy do "Gazety Polskiej" zbierałem wypowiedzi osób zaangażowanych w ujawnienie pełnej prawdy o Katyniu. Później widywałem go na spotkaniach w SWS. Zapamiętam Stefana jako skromnego, ciepłego, otwartego i bezpośredniego człowieka. Będzie mi brakować Jego charakterystycznego, bardzo silnego, nieco zachrypniętego głosu.

Poniżej to, co zanotowałem podczas mojej rozmowy ze Stefanem Melakiem w kawiarni Literacka w Warszawie w 2007 roku. Kontekst rozmowy był taki, iż środowisko związane z "Gazetą Wyborczą" sprzeciwiało się (jak się później okazało skutecznie) awansowaniu przez Lecha Kaczyńskiego oficerów pomordowanych w Katyniu, insynuując, że jest to gra wyborcza. Od Stefana dowiedziałem się, że od dłuższego czasu zabiegał o to Komitet Katyński.

Stefan Melak uważał, że największa zbrodnia ludobójstwa na jeńcach II wojny światowej jest wciąż nierozliczona. Niestety, zginął nie doczekawszy tego, o co walczył..

***

Komitet Katyński wielokrotnie zwracał się do prezydenta Lecha Kaczyńskiego i premiera Jarosława Kaczyńskiego o uhonorowanie ofiar Zbrodni Katyńskiej oraz do innych władz państwowych o zainteresowanie sprawami Katynia. Oprócz awansów zwróciliśmy się do Prezydenta m.in. o poparcie inicjatywy ustanowienia 5 marca i 13 kwietnia Dniami Pamięci Ofiar Katynia. Awansowanie pomordowanych oficerów wpisuje się w konsekwentnie prowadzone działania, które nie są obliczone na jakikolwiek polityczny profit.

Licząc na poparcie Prezydenta, podnosimy także potrzebę przekazania przez Moskwę wszystkich dokumentów dotyczących zbrodni, przede wszystkim 22 tys. teczek personalnych, które wędrowały za polskimi jeńcami aż do końca, do grobów. Domagamy się wskazania nazwisk ok. 2 tys. funkcjonariuszy NKWD, którzy uczestniczyli w tym ludobójstwie - poczynając od sekretariatu NKWD w Moskwie aż do bezpośrednich katów. Chcemy też, aby Naczelna Prokuratura Wojskowa Federacji Rosyjskiej przekazała polskim władzom treść umorzenia śledztwa katyńskiego.

Cynizm, nikczemność i bezkarność stały się rosyjską normą w ocenie ludobójstwa katyńskiego. Obecna Rosja Władimira Putina aspiruje do nowoczesnej Europy, ale nie ma zamiaru rozliczyć się ze zbrodniczej przeszłość czerwonego imperium, po którym dziedziczy. Dlaczego Parlament Europejski nie uczcił minutą ciszy ofiar ludobójstwa w Katyniu? Europa już zapomniała, że szowinizm wielkoruski i wrogość wobec Polski i Polaków doprowadziły po 17 września do planów likwidacji narodu polskiego poprzez biologiczne unicestwienie inteligencji oraz wynaradawianie pozostałych i upodobnianie ich do bezwolnych mas sowieckich. Tylko niespodziewany atak Hitlera, najlepszego wówczas sojusznika Stalina, przerwał realizację zakrojonych na szeroką skalę eksterminacyjnych planów sowieckich wobec Polaków. Rozkazem władz państwowych Rosji Radzieckiej z 5 marca 1940 w sposób podstępny zgładzono przeszło połowę (55 proc.) kadry oficerskiej II Rzeczpospolitej. O poziomie moralnym sprawców niech świadczy fakt zamordowania strzałem w tył głowy kobiety pilot ppor. Janiny Lewandowskiej, pierwszej kobiety w Europie, która skoczyła ze spadochronem z wysokości 5 kilometrów.

Katyń zawsze był zakładnikiem wielkiej, nikczemnej polityki. Rosja prowadzi swoje śledztwo nieskutecznie, nie wskazano ani jednego winnego, nikogo nie oskarżono o zbrodnię ludobójstwa. Śledztwo to ma charakter wyłącznie polityczny, jego efekty są uzależnione od sytuacji na Kremlu. Dlatego Komitet Katyński poparł skargę pani Witomiły Wołk-Jezierskiej do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i oczekujemy, że tę inicjatywę poprze także Prezydent RP. Rosja, która chce zostać pełnoprawnym członkiem nowoczesnej Europy musi, podobnie jak dokonały tego swego czasu Niemcy, dopełnić dzieła rozliczenia się z historią. Konsekwentnie przeprowadzony plan zagłady inteligencji polskiej nie był dziełem jednostek, grup czy tłumów. Ten mord był dziełem państwa radzieckiego, wykonanym z rozkazu jego najwyższych władz. Z pogwałcenia humanitarnego prawa wojny wypływa międzynarodowa odpowiedzialność Związku Radzieckiego za mord 22 tys. jeńców polskich wiosną 1940 roku. Ta odpowiedzialność rodzi konsekwencje spoczywające na państwie w jego ciągłości, których uchylić nie może ani zmiana systemu władzy, ani tym bardziej ekipy sprawującej władzę.

Uznanie zbrodni katyńskiej za ludobójstwo uniemożliwi w przyszłości pojawianie się tak haniebnych opracowań jak te autorstwa Jurija Muchina, stwierdzające, że nie była to zbrodnia sowiecka. Komitet Katyński, licząc na poparcie Prezydenta RP, domaga się od Rosji wskazania dwóch pozostałych, oprócz Katynia, Miednoje i Charkowa, miejsc ukrycia ciał 7305 pomordowanych. Potwierdzenie tego, że ciała znajdują się w Bykowni i Kuropatach nie stanowi żadnego problemu, ponieważ informacje o tym znajdują się w rosyjskich archiwach.

Ujawnieniu prawdy o Katyniu służyły działania wielu środowisk niepodległościowych, m.in. Komitetu Katyńskiego (najpierw konspiracyjnego) w latach 70.i 80., publikacje, postawienie pierwszego krzyża katyńskiego na Powązkach, który na rozkaz ambasady radzieckiej został usunięty przez SB. Te działania przełamywały powszechnie obowiązującą sowiecką wersję kłamstwa, lansowaną przez historiografię PRL. Współczesnymi przykładami jest tablica w Bazylice Św. Krzyża czy Epitafium Katyńskie w kościele Św. Anny, które ze względu na swoją jednoznaczną treść powstawały z problemami już w III RP.

Pokój europejski został zbudowany na trupach polskich patriotów. Tych z Katynia, Miednoje, Charkowa, Bykowni, Kuropat. Także tych mordowanych w kazamatach, przy milczącej aprobacie naszych sojuszników. Głęboko zapadły mi w pamięć słowa Ojca Świętego Jana Pawła II, wypowiedziane na pl. Piłsudskiego 2 czerwca 1979 roku, że nie ma sprawiedliwej Europy bez niepodległej Polski, bez pełnej prawdy o losie naszego narodu. Prezydent Lech Kaczyński powiedział ostatnio w Chicago, że sprawa Katynia nie będzie przedmiotem przetargów politycznych. Każdy akt nobilitujący tych, których oprawcy zamierzali ukryć na wieki i zepchnąć w niepamięć jest niezwykle ważny, przybliża dzień pełnej prawdy o tej zbrodni.

Przestawiamy zegar katastrofy o 17 minut

2010-04-21T23:30:00.005+02:00

Okazuje się, że katastrofa prezydenckiego tupolewa w Smoleńsku miała miejsce ponad kwadrans wcześniej, niż czas (8:56 czasu warszawskiego) o którym wiemy praktycznie ze wszystkich przekazów medialnych odnoszących się do tego wydarzenia. Wszystkich z wyjątkiem chyba tylko tej jednej relacji Wiktora Batera z dnia katastrofy dla Polsat News..

Wiktor Bater mówi, że dowiedział się o katastrofie o 10:40 czasu lokalnego (8:40 warszawskiego) i dodaje jeszcze, że to zaledwie "4 minuty po katastrofie". Jak widać na planszy na końcu ktoś zadał pytanie "skąd Bater wiedział o katastrofie 16 minut przed je nastąpieniem". Kiedy pierwszy raz widziałem ten materiał myślałem, że Bater się po prostu przejęzyczył. Jednak nie. Wydaje się, że to my wszyscy byliśmy w błędzie..

Jest bowiem twardy dowód na to, że zegar katastrofy powinien zostać przestawiony. Wypada go tylko potwierdzić oficjalnie. Jak doskonale wiadomo ze zdjęć Siergieja Amielina samolot w ostatnich sekundach lotu znajdował się zaledwie kilka metrów nad ziemią, ścinając drzewa oraz jedną linię energetyczną. Zdjęcia tej zerwanej linii autorstwa Siergieja poniżej:

Na lokalnym smoleńskim forum podano informację, że odczyty w dyspozytorni energetycznej o zerwaniu tej linii są z godziny: 10:39:50 (8:39:50 czasu polskiego). Linia energetyczna nie była pierwszą przeszkodą na ziemi, z którą zderzył się samolot. Od pierwszego zetknięcia z ziemią nie upłynęło jednak więcej niż kilka sekund, więc z dokładnością do minut, rzeczywisty czas katastrofy to 8:39 czasu warszawskiego.

Okoliczności katastrofy w Smoleńsku

2010-04-19T22:22:00.011+02:00

W czwartek poznamy prawdopodobnie stenogramy rozmów pilotów, pochodzące z czarnych skrzynek. Wiele wskazuje na to, że prokurator generalny zdecyduje się je odtajnić. Jak wyglądają "czarne" skrzynki z rozbitego pod Smoleńskiem tupolewa widać w materiale telewizji Rossija24.

Zanim jednak nastąpi odtajnienie skrzynek, możemy prześledzić ostatnie sekundy lotu na podstawie amatorskich zdjęć i analiz pozostawionych przez samolot śladów na powierzchni ziemi. Jeden z internautów zebrał te materiały w programie Google Earth, który świetnie się do tego nadaje. Dodatkowo zobrazował ostanie metry infografiką z wykorzystaniem modelu samolotu, co również widać w Google Earth. Jeśli macie ten program ściągnijcie i otwórzcie w nim ten plik: http://www.skw.org.pl/mb/misc/smolensk_katastrofa.kmz

Plik jest dość duży (prawie 20 MB), więc jego ściągnięcie może trochę potrwać w zależności od szybkości łącza. Po otwarciu wystarczy już tylko włączać i wyłączać poszczególne warstwy z różnymi informacjami (patrz lewa strona skrina poniżej). Google Earth można ściągnąć stąd.

Najlepszą jak do tej pory symulacją wideo, opartą również o ślady w terenie, jest ta poniżej przygotowana przez rosyjską telewizję z komentarzem pilota wojskowego.

Na zdjęciach wykonanych po katastrofie widać przejrzyste powietrze, świeci słońce. Aby lepiej wyobrazić sobie jak mogło wyglądać podejście do lotniska w Smoleńsku przy gęstej mgle warto obejrzeć jeden z wielu klipów wideo, na którym zarejestrowane jest takie szczęśliwe podejście i lądowanie.

Lądowania we mgle robione są jednak z dodatkowymi systemami nawigacyjnymi (ILS). Wiemy, że w Smoleńsku takich pomocy nie było. Jedynymi pomocami nawigacyjnymi były radiolatarnie. Nawet znajdujące się na lotnisku oświetlenie było szczątkowe.

Katastrofa miała tak tragiczne skutki, ponieważ prezydencki samolot najprawdopodobniej dachował, czego równie tragiczny przykład mamy na filmie poniżej. W tej katastrofie transportowca, w której zginęło dwóch pilotów, samolot dodatkowo przechyla się na lewe skrzydło i obraca wokół oso wzdłużnej, co miało również prawdopodobnie miejsce 10 kwietnia w Smoleńsku.

Wbrew pozorom sam las nie jest, przynajmniej nie zawsze jest, śmiertelną pułapką dla błędnie lądującego odrzutowca. W tej katastrofie, w wyniku której jak widać na filmie wybuchło dodatkowo paliwo, przeżyli prawie wszyscy pasażerowie (133 z 136).

Kluczową kwestią do rozwiązania, którą powinny wyjaśnić czarne skrzynki, pozostaje to, dlaczego prezydencki Tu-154M znajdował w odległości ok. 2 km od lotniska na wysokości zaledwie kilku metrów nad gruntem. Co więcej, przy pierwszym kontakcie z ziemią, a dokładnie z koronami drzew, samolot znajdował się kilka metrów POD poziomem, na którym położone jest lotnisko Smoleńsk-Siewiernyj. Lotnisko znajduje się na wysokości 255 m.n.p. Na jakich bezwzględnych wysokościach samolot zahaczał o drzewa, wyraźnie pokazują najnowsze schematy Siergieja Amielina.

Drzwi od stodoły

2010-04-16T01:40:00.004+02:00

Na zdjęcie poniżej widzimy.. nie, nie stodołę lecz.. radiolatarnię naprowadzającą 10 kwietnia samolot z prezydentem Lechem Kaczyńskim na pokładzie na pas lotniska w Smoleńsku.

Autorem zdjęcia jest Siergiej Amielin, rosyjski pasjonat lotnictwa. Nie wiadomo, w jakim stanie technicznym znajduje się prezentowana radiolatarnia. Sądząc jednak z obrazka w nie najlepszym, bo nawet nie trzyma pionu. Czy jej sygnał mógł być mylący dla pilotów, którym powinna pokazywać idealną oś pasa? Warto by było, żeby ocenili to specjaliści, tym bardziej, że jak już wiemy samolot podchodząc do lądowania nie znajdował się w osi pasa.

Podczas odbywających się kilka dni wcześniej lądowań zarówno Władimira Putina, jak i Donalda Tuska, na lotnisku znajdowały się dodatkowe pomoce nawigacyjne, które jednak zaraz po odlocie premierów zdemontowano. Nie wiadomo, jakie to były przyrządy, choć przy doskonałej pogodzie nie miały one pewnie znaczenia. Natomiast przy fatalnej pogodzie i widoczności jakie były rano 10 kwietnia, gdy piloci prezydenckiego samolotu nie widzieli pasa, mogły być może mieć istotne znaczenie na przebieg lotu.

Siergiej Amielin wykonał też serię zdjęć drzew znajdujących się na drodze Tu-154. Na podstawie ściętych gałęzi i pni można dość dobrze odtworzyć ostatnie metry lotu samolotu. Poniżej fotodokumentacja Amielina z polskimi opisami.

Warto na koniec postawić pytanie, czy w przypadku lotu tej rangi, procedury MON (samoloty rządowe obsługiwane są przez jednostkę wojskową) przewidują jakieś niezbędne minimum oprzyrządowania, w jakie powinno być wyposażone lotnisko docelowe. Jeśli tak, to kto za nie odpowiada i czy nie zostały one złamane. Tak czy tak, po drugiej już wielkiej katastrofie lotniczej jaka miała miejsce za rządów Platformy Obywatelskiej wygląda na to, że mamy do czynienia z wprowadzaniem w życie maksymy marszałka i nomen omen p.o. prezydenta Komorowskiego, że polski lotnik to poleci i na drzwiach od stodoły..

Strzały na miejscu katastrofy

2010-04-13T23:30:00.003+02:00

Dobrze wsłuchując się w zapis dźwiękowy filmu zrobionego zaraz po katastrofie słychać odgłosy strzałów. Film został zrobiony przez Rosjanina, prawdopodobnie jednego z przypadkowych świadków. Pierwszy strzał słychać w 57 sekundzie filmu.

Prawdopodobnie to samozapłon amunicji jaką mieli przy sobie funkcjonariusze BOR, albo, sądząc z okrzyków w tle, strzały w powietrze jakichś rosyjskich funkcjonariuszy w celu odstraszenia gapiów i ewentualnych szabrowników. W każdym bądź razie brzmią bardzo ponuro..

Katastrofa Tu-154 from c kwadrat on Vimeo

Lotnisko w Smoleńsku to pułapka

2010-04-12T23:51:00.003+02:00

Na rosyjskich i polskich forach lotniczych zrekonstruowano z dużym prawdopodobieństwem przebieg katastrofy samolotu prezydenckiego w Smoleńsku. Okazuje się, że przy słabej widoczności dodatkową przeszkodą do lądowania na tym lotnisku jest ukształtowanie terenu, którego elewacja podnosi się na niewielkim odcinku podejścia do pasa o kilkadziesiąt metrów.

Ta specyficzna rzeźba terenu mogła zmylić pilotów posługujących się przyrządami nawigacyjnymi, które mogli mieć do dyspozycji. Głównie chodzi o odczyt wysokości na jakiej znajdował się samolot. Ta swoista pułapka znana jest miejscowym rosyjskim pilotom..

Na rysunku "Majak" to radiolatarnia, "Miesto padienja" to miejsce upadku, zielona linia WPP to próg pasa. Na mapie satelitarnej wygląda to tak:

W wyniku tego niekorzystnego zbiegu okoliczności (mgła i wynoszący się przed pasem teren) samolot znalazł się w pewnym momencie zaledwie kilka metrów nad ziemią. Było to kilkadziesiąt metrów niżej niż powinien i niż zapewne spodziewali się piloci. Zahaczył wtedy lewym skrzydłem o drzewa i inne przeszkody, w wyniku czego przechylił się na lewe skrzydło i zboczył z kursu, wychodząc z osi pasa. Przechył spowodował, że znajdujące się coraz niżej skrzydło zaczęło zahaczać o coraz więcej przeszkód, a w końcu i o samą ziemię w wyniku czego prezydencki Tu-154M uległ katastrofie.

Hipoteza ta wyjaśnia dwie największe zagadki, związane z katastrofą, jakie próbowano rozwiązać od 3 dni - niską wysokość, na jakiej samolot podchodził do lądowania i przechył na lewe skrzydło. Mój opis jest uproszczony, szczegóły można znaleźć tutaj.

Ostatnia droga prezydenta Kaczyńskiego do pałacu

2010-04-11T22:55:00.002+02:00

Widząc karawan poczułem smutek, że Lech Kaczyński, mój prezydent, jedzie w nim martwy. Ale i złość, że Jego śmierć to przecież tryumf wszystkich tych, z politykami partii rządzącej na czele, którzy odliczali Mu czas do końca Jego kadencji. Najgorsze było jednak uczucie bezsilności, że nic już nie da się z tym zrobić..

My się zimy nie boimy

2010-03-15T15:00:00.005+01:00

A nawet ją bardzo lubimy. Ale tylko wtedy, gdy ani do szkoły, ani do pracy iść nie musimy.. No bo śniegu spadło w nocy tyle, że na kilka godzin, zanim przyjechał pług, od świata nas zupełnie odcięło. Do szosy dojechać nie dało rady, chyba że terenówką, a i spacer to niezły wysiłek. Wszelkie ścieżki przestały praktycznie istnieć. Oto kilka fotek z naszej okolicy, jako odpowiedź na post Bernarda.

Donald I

2010-01-30T13:40:00.002+01:00

"- Zastaliśmy Polskę analogową..

. . .

..zostawimy cyfrową."

2010 Odyseja polityczna

2010-01-01T15:34:00.008+01:00

Czego możemy spodziewać się w polityce w 2010 roku? Powiem wprost (choć już nawet i to sprzedane ;), że spodziewam się najgorszego. To znaczy - przejęcia pełni władzy przez PO. Przyzwyczajam się do tego, że Donald Tusk będzie prezydentem. Łatwiej mi nawet znieść tę myśl, niż to, że teraz jest premierem. Oczywiście wcale tego nie chcę, ale tak widać chcą ludzie. Być może otumanieni przez media, a może po prostu wolą przystojniaka wciskającego kity o miłości. Sądząc z sondaży, może nawet akceptują to, że szczuje opozycję buldogami i dąży do całkowitego zawłaszczenia państwa przez partię, której jest prezesem. Wspiera korporacje, zabija pluralizm mediów, zapobiega jakiejkolwiek niewygodnej dla jego sprzymierzeńców choćby dyskusji itd. itp. - listę zarzutów znamy, nie ma więc sensu jej powtarzać.

Prezydentura dla Tuska byłaby jednak tylko prestiżową wygraną. Konfitury czekają natomiast w samorządach. W kończącej się w tym roku kadencji, dzięki lokalnym koalicjom z PSL i SLD, PO również rządzi. PiS jest odstawiony zupełnie, nie mając chyba władzy w żadnym większym mieście. Nic nie wskazuje na to, aby coś miało się zmienić. Będzie to więc być może rok totalnego utrwalenia władzy przez PO i jej satelitów. Co z tego wyniknie dla Polski? Zapewne nic dobrego. Jak kolejne przegrane wpłyną na PiS i jej sympatyków? Może być ciężko.

Dlaczego twierdzę, że PiS przegra obydwie batalie? Bo przez dwa lata jest w całkowitej defensywie. Liderzy partii nie potrafili przez ten czas narzucić własnej pozytywnej narracji, skupiając się na mniej lub bardziej merytorycznej krytyce. Ale żeby wygrać wybory to oczywiście o wiele za mało. Co więcej odbijają się od ściany do ściany, od narożnika do narożnika, po kolejnych ciosach zadawanych przez PO. Nawet mając politycznego przeciwnika na nomen omen cmentarzu, pozwolili, aby polityczny zombie czmychnął i zaczął ich jeszcze podgryzać. Wątpię więc, żeby w ciągu paru miesięcy do wyborów nastąpił jakiś przełom.

Mój skarb

2009-12-27T20:51:00.011+01:00

Myślałem, że takie przypadki zdarzają się tylko w filmach czy w opowiadaniach dla dzieci ;). A jednak przydarzyło się to mi, staremu koniowi, niespecjalnie nawet z braku czasu mogącemu sobie pozwolić na lekturę książek. To nic wielkiego, ale pamiętać o tym będę do końca życia. Być może "do końca życia" zabrzmiało groźnie, więc chciałbym uspokoić, że zdarzenie jest z gatunku zaskakujących, ale przyjemnych.

Kilka dni przed świętami Bożego Narodzenia postanowiłem sobie zrobić mały prezent na urodziny. Przechodząc w drodze z pracy obok antykwariatu na Powiślu wypatrzyłem w jego witrynie "Pisma Zbiorowe" Józefa Piłsudskiego. Po dłuższej chwili przyglądania się przez szybę nie miałem wątpliwości, że to wydanie przedwojenne, a nie jakiś reprint. Na wystawie był tom X, co sugerowało, że tomów jest co najmniej dziesięć. W pierwszej chwili pomyślałem sobie, że fajnie by było mieć te pisma na półce, jednakowoż kosztują pewnie nie mało. Choć wyraźnie podniszczone, ale ponieważ tomów jest aż tyle, to nawet gdy jeden nie kosztuje wiele, trzeba to pomnożyć przez dziesięć. Oględziny wewnątrz antykwariatu wykazały spore ślady czasu - utlenienia i zżółknięcie papieru, sfatygowane okładki, niestety miękkie. Cena była jednak zachęcająca. A co ciekawe, po sprawdzenia na Allegro - przeszło połowę niższa od wirtualnych aukcji tej pozycji.

Zastanawiając się około tygodnia - brać czy nie brać - poszedłem w końcu prawie zdecydowany żeby "Pisma" zakupić. Nie zdążyłem jednak zgromadzić wymaganej sumy. Ponieważ pora była późna, a bankomatu w pobliżu nie było, nie pozostawało nic innego jak się potargować. Krakowskim targiem udało mi się zbić cenę o ok. 30 procent, więc zadowolenie z zakupu było podwójne. Wysupłałem dosłownie ostatnie pieniądze z różnych zakamarków plecaka, ale były to naprawdę drobne.

Już w domu zacząłem dokładnie przeglądać mój nowy nabytek. Dziesięć tomów "Pism", które trzymałem właśnie w rękach, zostały wydane w 1937 roku przez Instytut Józefa Piłsudskiego. Zawierają wszystkie opublikowane do tego czasu dokumenty Marszałka. Są też zdjęcia, faksymilie listów i mapy.

Jakież było jednak moje zdziwienie, gdy w jednym z tomów natknąłem się na oryginalną ulotkę reklamową wydawcy, zachęcającą do zakupu innych pozycji z 50-procentową obniżką dla prenumeratorów "Pism". Dowiedziałem się tym samym, ze "Pisma" były dystrybuowane na zasadach subskrypcji.

Po znalezieniu złożonej ulotki zacząłem uważniej przewracać strony. Niektóre nie są jeszcze nawet rozcięte. Jak się zaraz okazało, stanowiło to doskonałą "skrytkę" dla.. pocztówki, którą znalazłem w tomie VII. Kiedy ją zobaczyłem, serce oczywiście mi mocniej zabiło. Chwila zastanowienia, czy to może być pocztówka przedwojenna, bo widoczek nie dawał ku temu jednoznacznej wskazówki..

Odwracam pocztówkę i widzę stempel pochodzący z Druskiennik a to przecież Kresy! Resztkę wątpliwości pozbawił mnie znaczek, na którym widnieją napisy Poczta Polska i "Lwów - Uniwersytet." To był jeden z tych niewielu momentów w moim życiu, kiedy przeżywałem wielkie, pozytywne zaskoczenie. Bo to przecież jakbym znalazł skarb.

Dzięki tej pocztówce dowiedziałem się, kto był w II RP pierwszym właścicielem "Pism", które teraz kupiłem. Bo pocztówka najprawdopodobniej była do niego adresowana. Jeśli tak, to prenumeratorem "Pism" był pułkownik K. Sołtan. Mieszkał w Skarżysku Kamiennej, a pocztówka była adresowana do jego miejsca pracy: Wytwórni Węgla Aktywnego. Kto słał pozdrowienia z Druskiennik niestety nie wiem, bo podpis jest nieczytelny. Wiem tylko, że napisał je 4 października 1937 roku.

Pocztówka z Druskiennik do pułkownika Sołtana była najpewniej przez 72 lata przez nikogo nie ruszana, dobrze schowana między stronicami "Pism Zbiorowych" Marszałka Piłsudskiego. Aż wziąłem ją do ręki ja. Fajne to uczucie..

Mój pierwszy Nordic-Walk

2009-12-06T12:50:00.001+01:00

Od kilku lat myślałem o kupnie nart biegowych. Powstrzymywał mnie brak śniegu i nadmiaru funduszy. Wydanie prawie tysiąca złotych po to, aby użyć sprzętu przez miesiąc, w porywach dwa w roku nie wchodziło w rachubę. No więc, skoro nie mogą być narty, to może same kijki? Chodzi oczywiście o kijki do uprawiania tzw. Nordic-Walkingu, którą to formę rekreacji uprawia w Skandynawii bardzo wiele osób. Co jest zresztą zrozumiałe, bo jeżdżą tam dużo na nartach.

W Polsce o Nordic-Walkingu dopiero zaczyna być słychać. Ktoś, kto mieszka nieopodal lasu jak ja nie mógł nie zauważyć zwiększającej się z miesiąca na miesiąc liczby osób chodzących z kijami. Nie ukrywam, że kiedy je pierwszy raz zobaczyłem jakieś dwa lata temu, to myślałem, że to jakaś forma lasek dla osób z problemami z kręgosłupem. Jednak osób takich spotykałem coraz więcej, i choć nie byli to ludzie młodzi, to zaczęło mi to już wyglądać niemal wyczynowo. Wszyscy zasuwali bowiem z tymi kijkami jak małe samochodziki.

Zerknąłem więc z miesiąc temu do Internetu, gdzie o Nordic-Walkingu aż huczy. W końcu to niezły biznes, bo kijki można sprzedać przecież niemal każdemu i to w każdym wieku. Wydatek jednak niewielki, więc postanowiłem, że spróbuję i ja. Nastawiony byłem sceptycznie, bo w końcu mam za sobą parę lat chodzenia na siłownię, kung-fu i tym podobnych rzeczy ;), a tu nagle miałbym wziąć do rąk dwa niepozorne, leciutkie kijki. Co gorsza, niektórzy mówili, że to.. "kijki dla seniorów". Za seniora się jeszcze co prawda nie uważam, ale na siłownię to już mi się chodzić za bardzo nie chce, i a kasy by mi było szkoda. A ponieważ znam ścieżki, gdzie żaden z wyczynowców mnie nie zobaczy, więc postanowiłem zakupić to jedyne niezbędne do uprawiania tego sportu akcesorium. Kupiłem nawet takie lepsze kijki z włókna węglowego, teleskopowe (o regulowanej płynnie długości), z dodatkowymi końcówkami (kopytkami jak to się tutaj nazywa) na utwardzone nawierzchnie oraz na kołnierzykami na śnieg. Ale nawet taki full wypas kosztował mnie w sumie raptem.. 160 zł.

Mam już za sobą dwa kilkukilometrowe spacery i jestem pod wrażeniem. Ponieważ na dłuższe spacery z psem chodzę mniej więcej tą samą trasą (na około Gudzowatego i jednostki wojskowej w Mariewie - ok. 10 km) , to miałem idealne porównanie, jak wygląda spacer bez i z kijkami. O ile bez kijków można się zasapać i dobrze jest zrobić jeden postój, to z kijkami nie. O ile bez kijków czuć po całym spacerze nogi i kręgosłup, to z kijkami nie. Jedyne co czułem po Nordic-Walkingu, to były.. ręce (szczególnie pracują tricepsy). Jednym słowem to był też spacer dla rąk. Ale nie tylko, bo już po drugim spacerze, czułem też, jak pracują inne mięśnie górnej partii ciała. O zaletach Nordic-Walkingu można poczytać w wielu miejscach. Polecam go wszystkim i udaję się na mój trzeci Nordic-Walk.

Jeszcze o Bernardzie i Daukszewiczu

2009-12-02T10:58:00.001+01:00

Tym razem w dzisiejszej Rzepie:

"Konsternację czytelników internetowych portali plotkarskich wzbudziły też niedawne przeprosiny, jakie znany satyryk Krzysztof Daukszewicz wystosował pod adresem jednego z blogerów.

Daukszewicz na antenie TVN 24 przeczytał jego satyryczny tekst, utrzymując, że napisał go sam. Gdy sprawa wyszła na jaw, oświadczył, że wydawało mu się, iż to jego własny utwór, bo „zgrabnie, porządnie napisany", a jeśli przeprosiny nie wystarczą, „stawia dobrą flaszkę na zgodę"."

Pominę stwierdzenie o "konsternacji czytelników portali plotkarskich" - czym jest portal typu Salon24, niech wytłumaczy swojemu redakcyjnemu koledze Igor Janke ;). Natomiast szkoda, że autor zamiast pisać "jeden z blogerów" nie użył nicka Bernarda. Równie dobrze mógł napisać "jeden z obywateli". Choć bloger lepszy od nadużywanego powszechnie przez dziennikarzy "internauty". Bo internauta to taki wirtualny obywatel - nie dość, że anonimowy to jeszcze nie wiadomo czy tak naprawdę istnieje. W przypadku blogerów, którzy często latami pracują na rozpoznawalność swojego nazwiska lub pseudonimu w necie, wypada ten pseudonim podawać. Szczególnie, gdy bloger staje się ofiarą czyjegoś bezprawnego działania, nie można dodatkowo anonimizować ofiary.

Treść i relacje

2009-11-29T11:46:00.007+01:00

W Internecie najważniejsza jest społeczność. W Polsce tego jeszcze nie widać, ale na Zachodzie od dawna tak, gdzie najróżniejszych portali społecznościowych jest całe mnóstwo. Jesteśmy trochę zapóźnieni technologicznie, a w szczególności jako blogosfera polityczna - mocno nakręceni emocjonalnie (od czego wolne są inne blogowe "branże"). Prawicowym blogerom wydaje się, że mają jakąś misję do spełnienia, że to co piszą, to nie jest li tylko dyskusja ze znajomymi czy przypadkowymi czytelnikami, tylko niewiadomoco wielkiego. Trzeba to archiwizować, zagregować przynajmniej na kilku portalach i jak największej liczbie agregatów, zajawiać na Twitterze, Facebooku i Bóg wie, gdzie jeszcze.

Otóż, o ile tak było lat temu jeszcze może dwa czy trzy, gdy blogi raczkowały, a na rynku nie było praktycznie żadnego prawicowego medium oprócz "GP", mogło tak być. Czyli treść i misja były bardzo ważne. Teraz treści prawicowych jest w bród, aż za dużo. Są nawet w mainstreamie - np. "Rzeczpospolita", czasem w TVP. Blogów na samym Salonie jest kilkaset. Czy ktoś jest w stanie przeczytać nawet te najlepsze? Czy normalny, pracujący człowiek jest w stanie przeczytać więcej niż kilka niezbyt długich notek w ciągu dnia? Oczywiście, że nie.

Czyżby więc na blogach gromadzili się sami bezrobotni, renciści i emerycie? Z doświadczenia wiem, że głównie tak :) Bo przecież nie ma sensu, a na ogół czasu żeby to wszystko czytać. A czy na dodatek blogi są wartościowsze od np. artykułu Ziemkiewicza, Mazurka, Semki czy Lichockiej? Oczywiście, że na ogół nie. Blogi siłą rzeczy to amatorskie produkcje, które z profesjonalnymi nie mogą się równać. Dlaczego więc sami prowadzimy blogi i odwiedzamy inne? Czy tylko po to, aby przekazać treść, którą w lepszym wykonaniu przekażą dziennikarze? Blogi wygrywają z prasą nie treścią (co zdarza się niezwykle rzadko), a głównie tym, że ich autor potrafi utrzymać relacje z innymi. W prasie nie ma czasu na relacje z czytelnikami. Od dawna odwiedzało się głównie tych blogerów, którzy nie tylko dobrze pisali, ale też i komentowali (często było to równoznaczne z komplementowaniem :) komentujących. W czasach nadmiaru treści jest to tym bardziej istotne. A zatem: zamiast "copy-paste" (czy RSS) na inne portale, wybrać jeden i osobiste relacje..

Ścigani za krytykę polityka PO

2009-11-21T14:42:00.003+01:00

No to mamy już par excelence państwo policyjne. Uczestnicy jednego z forów internetowych ścigani są przez prokuraturę i policję za krytykę polityka rządzącej Platformy Obywatelskiej.. Śledczy przekażą politykowi dane uczestników jednego z forów dyskusyjnych, co umożliwi mu złożenie przeciw krytykom prywatnych aktów oskarżenia. Organy ścigania są już zatem oficjalnie na usługach polityków, łaknących zemsty na krytykach ich postępowania. Zresztą, skoro w prywatnym procesie może wykorzystywać podsłuchy wiceszef ABW, to dlaczego prezydent Szczecina miałby nie wykorzystywać w prywatnej zemście prokuratury i policji? A bo to on gorszy od polityków rządzącej partii ze stolicy..

Pisowska prowokacja w Hollywood

2009-11-08T14:07:00.006+01:00

Zauroczyła mnie "Infiltracja". Jak w lustrze można zobaczyć w tym filmie nasz polityczno-biznesowo-dziennikarski światek, któremu jakże blisko do półświatka przedstawionego w dziele Martina Scorsese. "The Departed" to kino w najlepszym wydaniu - doskonała, nieprzewidywalna fabuła i świetna gra aktorów. Jak wyglądałaby "Infiltracja", gdyby nakręcono ją w tym roku w Polsce? Można tylko spekulować. Wybrałem główne postaci i kilka scen, które w naszej rzeczywistości wyglądałyby zapewne inaczej niż w oryginale..

To zapewne wymarzony przez polityków Platformy Obywatelskiej, biznesmenów m.in. z branży hazardowej i usłużnych im dziennikarzy finał. Zamiast Billy'ego Costigana (filmowa tożsamość Leonardo DiCaprio), za kratami widzą rzecz jasna Tomasza Małeckiego (fikcyjna tożsamość agenta CBA rozpracowującego skorumpowanych urzędników i polityków), Mariusza Kamińskiego lub Zbigniewa Ziobrę. A najlepiej wszystkich trzech razem. W filmie Martina Scorsese to jednak nie finał, a początek. A grany przez DiCaprio Billy Costigan znajduje się w więzieniu w wyniku prowokacji. Przechodząc na nasze podwórko, należałoby dodać, że pisowskiej prowokacji.

Najwierniejszemu "żołnierzowi" herszta mafii Franka Cotello (Jack Nicholson) nie udaje się spowodować, żeby Billy Costigan ujawnił swoje prawdziwe oblicze tajnego agenta. Cóż, za słabo się widać starał. Powinien wziąć lekcje u Sekielskiego i Morozowskiego, dzięki którym zdjęcia i filmy z działań operacyjnych agenta CBA Tomasza Małeckiego mogli zobaczyć wszyscy przestępcy w Polsce, których agent przez lata swej służby rozpracowywał. Nic straconego - może prowadzący "Teraz My" wystąpią w następnym filmie gangsterskim Martina Scorsese tudzież innego reżysera. Serdecznie im tego życzę.

W filmie najwięcej jest - jak to w życiu - postaci niezorientowanych, o co tak naprawdę toczy się gra i kto jest rozgrywającym. Można ich nazwać lemingami, czy po prostu pożytecznymi idiotami. Nie mówię, że wszyscy mieli złe intencje, choć jak się później okazało mafia miała wśród nich nie tylko jednego kreta. Chcieli nawet łapać przestępców. Tyle tylko, że będąc marionetkami w rękach mafijnego bossa, walczyli nie z nim, lecz głównie z tymi, którzy chcieli go przyskrzynić.

Jednym z dwu głównych bohaterów filmu jest Collin Sullivan, grany przez Matta Damona. Niemal tak przystojny jak, nie przymierzając, Sebastian Karpiniuk. To on jest źródłem przecieków o akcjach prowadzonych przeciwko mafii. Dzięki temu, że do ojca chrzestnego mafii zwraca się "tato", mógł kontaktować się z nim nawet wtedy, gdy obok stali inni policjanci. Trzeba przyznać, że wypowiadane przez Zbigniewa Chlebowskiego i jego rozmówców z branży hazardowej ksywki "Miro", "Rychu", "Grzechu" brzmią na tym tle co najmniej dwuznacznie, więc nie dziwi, że w tym przypadku kontakty były bardziej zakamuflowane. Gdyby politycy PO i biznesmeni z branży hazardowej mówili do siebie "bracie", "synu", "ojcze" może nie musieliby się nawet spotykać na cmentarzu.

A zamiast stenogramów z podsłuchów wystarczyłyby sejmowe stenogramy.

Ale zaraz, zaraz, prokuratura przecie orzekła, że przecieku w jednej aferze nie było. W innej z kolei sejmowa komisja śledcza przeciekiem miała się w ogóle nie zajmować. O rety! A gdyby tak i w "Infiltracji" kreta nie było.. to byłyby flaki z olejem, a nie trzymający w napięciu gangsterski film, w którym zwroty akcji zaskakują nawet starych wyjadaczy prażonej kukurydzy. Chwała Martinowi Scorsese, że nie brał przykładu z polskich śledczych!

W filmie było jeszcze dwóch - powiem to wprost - prawych i sprawiedliwych. Jeden prowadził agenta Costigana, infiltrującego mafię. Drugi miał po prostu jaja i łeb na karku. Obaj zapłacili jednak za bezpardonową walkę z przestępcami wysoką cenę. Żeby nie zdradzać za wiele tym, którzy filmu nie widzieli, powiem tylko, że jeden z nich w wyniku działań lobby narkotykowo-hazardowego został wyrzucony z roboty. Trzeba zauważyć, że akurat tutaj Scorsese nie był specjalnie oryginalny. Przecież każde dziecko w Polsce wie, co spotkało szefa CBA, gdy za bardzo zalazł za skórę rządzącej partii.

W trakcie działań operacyjnych pito rzecz jasna w dużych ilościach alkohol. W polskim matriksie polityczno-medialnym jest to jednak nie do pomyślenia. Zgodnie z prasowymi doniesieniami, Tomasz Małecki powinien grzecznie odmówić picia wyskokowych trunków, mówiąc że.. jest na służbie. Martin Scorsese miał widać inne zdanie, bo barek w knajpie, będącej punktem zbornym mafiosów, został jak widać dobrze zaopatrzony.

Reżyser nie kazał też na szczęście tajnemu agentowi infiltrującemu mafię kłaść się o 22 samotnie do łóżka żeby przypadkiem nie spotkał żadnej kobiety. W sumie szkoda, że tylko w filmach kobiety mają par excellence coś wspólnego z mafią. O ileż taka postać jest barwniejsza. A w naszej polskiej, szarej rzeczywistości, gdzie jeśli już któraś posłanka czy inna celebrytka wpadnie w sidła organów ścigania, to zaraz płacze, że została uwiedziona, albo że wcale nie wzięła łapówki, tylko zaliczkę za pracę jej kancelarii.

Można by iść dalej tym tropem, ale nie warto zdradzać wszystkiego, bo film straci wtedy wiele uroku dla tych, co go nie widzieli. Na koniec powiem jeszcze, że film nie kończy się happy-endem. Tak jak i pewnie nie skończy się dobrze gangsterski spektakl, który fundują nam politycy będący aktualnie u władzy i wysługujący się im dziennikarze i właściciele mediów. "Infiltracja" pokazuje wyraźnie, kto czerpie profity za wysługiwanie się złu, a kto narażając własne życie działa w dobrej sprawie. Wydaje mi się, że pozwala przywrócić wewnętrzną równowagę tym, którzy wiedzą jak sprawy mają się naprawdę. Gdy codziennie widzę, jak świat cynicznie stawiany jest przez polityków i dziennikarzy na głowie, film Martina Scorsese, choć niezwykle brutalny, wręcz okrutny, był dla mnie wytchnieniem i uspokojeniem.

Najmniejsze wacki w mieście

2009-11-07T20:34:00.003+01:00

Wreszcie ktoś przekłuł te dwa sparciałe baloniki pt. Kuba Wojewódzki i Michał Figurski. Dwóch najobrzydliwszych chyba celebrytów, najbardziej zaangażowanych w jawną i ukrytą kampanię na rzecz Platformy Obywatelskiej. Dostali bronią, jakiej sami używają, więc styl Grupy Operacyjnej jest w ich przypadku jak najbardziej na miejscu.

Marks, Engels, Rostowski

2009-11-04T11:02:00.007+01:00

"Liberalny" rząd Donalda Tuska renacjonalizuje emerytury. Środki zarządzane od czasu reformy Buzka przez prywatne instytucje finansowe trafią z powrotem do państwowego ZUS. Minister finansów tłumaczy, że ZUS zrobi to taniej niż OFE. No to może przy okazji zrenacjonalizować inne instytucje sektora finansowego, które tak jak OFE inwestują nasze oszczędności w obligacje skarbowe. Skoro ZUS ma być w tej materii bardziej rentowny od OFE, to dlaczego również nie od komercyjnych banków i ubezpieczycieli? Ale to już przecież przez pół wieku ćwiczyliśmy..

Teresa, Trawa, Robot

2009-10-22T22:32:00.003+02:00

"Teresa, Trawa, Robot. Największa operacja komunistycznych służb specjalnych." to nowa książka Wojciecha Sumlińskiego o kulisach zamordowania ks. Jerzego Popiełuszki przez esbecję. Autor ukazuje w niej m.in. nieznane do tej pory fakty z inwigilacji przez SB bezpośrednich sprawców zbrodni, ich rodzin i znajomych.

Dzisiaj byliśmy z Bernardem na spotkaniu z Wojciechem Sumlińskim w warszawskim SWS. Miałem okazję zadać autorowi kilka pytań. Wojciech Sumliński potwierdził, że nie oddano mu jeszcze dokumentów dotyczących jego dziennikarskiego śledztwa w sprawie zbrodni na ks. Jerzym, zabranych podczas zatrzymania kilka miesięcy temu. Na moje pytanie, czy podejmie w tej sprawie jakieś kroki prawne, odpowiedział, że raczej nie w obecnej rzeczywistości politycznej.

Na koniec spotkania autor podpisywał książki..

Chlebowski podejrzany!

2009-10-18T20:41:00.002+02:00

Były szef klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej dałby zapewne wiele, aby to nagranie zniknęło z telewizyjnych archiwów, albo przynajmniej z YouTube'a. Widać i słychać bowiem na nim wyraźnie, że polityk PO obsługiwał biznes hazardowy już od 2003 roku. I to w jakże cyniczny, charakterystyczny zresztą dla tego polityka, sposób..

Czarne prognozy Zbigniewa Chlebowskiego się nie spełniły - Polska nie stała się krajem, w którym biznes hazardowy bankrutuje. Wręcz przeciwnie - ma się doskonale, o czym można się przekonać wychodząc na miasto.. trudno znaleźć dłuższy niż kilkaset metrów kawałek ulicy wolnej od tego typu działalności.

Blogerzy i politycy na Rozdrożu

2009-10-18T14:50:00.002+02:00

Wczoraj w kawiarni Na Rozdrożu Salon24 obchodził swoje trzecie urodziny. Nie wszyscy pewnie pamiętają, a może nawet nie wiedzą, że blogosfera polityczna istniała na długo przed Salonem24. Faktem jest jednak to, że to głównie za sprawą Salonu24 blogerzy weszli nomen omen na salony - w świat mediów oraz w bliską styczność z politykami.

Tak też było i wczoraj - dziennikarzy mainstreamu i polityków było sporo. Wśród tych ostatnich PiS stanowił zdecydowaną większość - byli m.in. Migalski i Czarnecki. Ale tylko Jarosław Kaczyński potrafił przyciągnąć do siebie tłum blogerów. Pozostali politycy rozmawiali głównie ze sobą lub z dziennikarzami. Po oficjalnym wystąpieniu Kaczyński stał jeszcze dobrą godzinę w korytarzu i z nami dyskutował. Zadanie premierowi kilku pytań, uściśnięcie dłoni i życzenie powodzenia w zdobyciu władzy na dwie kadencje (mówił nam, że tyle mu potrzeba, żeby dźwignąć Polskę) było dla mnie hitem tego wieczoru. Były premier jakże inny, niż postać, jaką starają się wykreować nieprzychylne mu media. Choć dyskutowali z nim nie tylko jego sympatycy, był swobodny, odpowiadał rzeczowo i chyba nikt nie miał wrażenia, że zbywa pytających okrągłymi wypowiedziami, jak robił to już na okrągło Jarosław Gowin.

Cieszę się też, że poznałem i/lub przy piwie pogadałem z Koteuszem (chodzącą definicją duszy człowieka! ;), gw1990, Freemanem i MarkiemD oraz kobietą Marka (zaimponowało mi, że poznałaś się na prawdziwej naturze pana, którego boję się tutaj wymienić nawet inicjałów ;), eFlashem (przepraszam, że miałem już mocno w czubie i nie sprawdziłem się jako synkretyczny dyskutant ;), toyahem (szkoda że nie dane nam było pogadać dłużej, ale uściskanie zapamiętam na długo ;), 1Maud (takie kobiety ja Ty to nasz skarb narodowy - tylko nie dawaj postronnym osobom klucza! ;) i z Tą dziewczyną (tu wpisz swój nick; skleroza nie boli), która nawiedza (bo nie zarejestrowana ;) Blogpress.pl. Aha, no i jeszcze jakby ktoś z tych co siedzieli w "piekiełku" (na dole) miał watpliwości, o czym tak długo gadałem z Azraelem - musiałem strzępić na niego język (nie dał się przekonać m.in., że śmierci Blidy nie był winien ówczesny układ polityczny, lecz ona sama) po tym, jak nie dał się na samym początku sprowokować do bójki. Przy okazji pozdrowienia dla Budynia (zgadzam się, że zgoda ;) i Bernarda (te Twoje pytania do Gowina były zabójcze - mam nadzieję, że udało Ci się je nagrać).

Dziennikarze na POdsłuchu

2009-10-17T11:45:00.001+02:00

Wiceszef ABW wykorzystuje podsłuchy ABW w swojej prywatnej sprawie. Podsłuchiwani są dziennikarze, którym prawo gwarantuje ochronę źródeł informacji i którzy w demokratycznym państwie kontrolują władzę, a nie odwrotnie. Pod rządami Platformy Obywatelskiej jest jednak to "odwrotnie". Szefem ABW jest polityk PO. Najważniejsza służba specjalna w państwie została więc "sprywatyzowana" przez polityków partii rządzącej.

Kogo jeszcze POdsłuchują? Można się tylko domyślać. Ale jeśli nie przepadasz za tą partią, piszesz o niej krytyczne artykuły, a może tylko notki na blogu, albo nie daj Boże - procesujesz się z jakimś jej politykiem, możesz już być na celowniku ABW..

"Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagrała rozmowy Cezarego Gmyza z „Rzeczpospolitej” i Bogdana Rymanowskiego z TVN z Wojciechem Sumlińskim. Agencja nagrała dziennikarzy w 2008 roku w związku próbą samobójczą dziennikarza Wojciecha Sumlińskiego. Rejestrowała też prywatne rozmowy Gmyza i Rymanowskiego z Sumlińskim. Jak się okazuje – niezgodnie z przepisami – nie zniszczyła stenogramów niezwiązanych ze sprawą. Co więcej, zostały odtajnione i udostępnione pełnomocnikowi prawnemu Jacka Mąki, wiceszefa ABW, do wykorzystania w prywatnym procesie między nim a „Rz”."

Okrągły stół blogosfery

2009-09-06T14:55:00.000+02:00

Chciałbym pogratulować moim niedawnym znajomym z władz Blogmedia24 - Maryli, Frankowi i Foksowi - decyzji o integracji z portalem tekstowisko.com. Igła na Blogmedia24, Foxx na tekstowisku.. nie myślałem, że zobaczę coś takiego na własne oczy i nie będzie to fotomontażem. Nigdy bym nie pomyślał, że integracja prawicowej blogosfery zatoczy tak szerokie kręgi..

W blogosferze są jak widać możliwe rzeczy, o których nie śniło się najstarszym blogerom. Ja się tylko cieszę, że zdążyłem odejść z BM24, zanim przyszłoby mi się integrować z Azraelem, MadDogiem, grzesiem, Igłą, RRK, Starym i innymi o podobnych poglądach i wrażliwości. Nie wiem, czy wszyscy z ww. jeszcze piszą na tekstowisku, ale dla mnie to oni są wizytówką tego portalu. Nie byłbym w stanie oddzielić grubą kreską tego, co te osoby pisały o tym, co dla mnie wartościowe i co uważam za słuszne. Niektórym to jednak zupełnie nie przeszkadza..

To jedno zdjęcie

2009-09-03T14:03:00.007+02:00

To zdjęcie widziałem wiele razy, po raz pierwszy zobaczyłem je jeszcze jako dziecko. Zawsze wywierało na mnie ogromne wrażenie. Jest dla mnie kwintesencją II Wojny Światowej - okrucieństwa Niemców z jednej strony oraz tragicznego losu Polaków z drugiej. Zdjęcie przedstawia ofiary niemieckiego nalotu z września 1939 – od samego początku wojny głównymi celami pilotów Luftwaffe byli cywile.

Poniżej ta sama tragedia w ujęciu przedstawiającym szerszy plan.

Zawsze myślałem, że rozpaczająca dziewczynka klęczy nad ciałem swojej matki. Dziś, gdy sięgnąłem po niedoczytany egzemplarz "Rzeczpospolitej" z 1 września tego roku, dowiedziałem się, że na zdjęciu są siostry. Ta, która uszła wtedy z życiem żyje do dziś - to Kazimiera Mika (także na zdjęciu niżej).

Autorem zdjęcia, którego nie znałem też do tej pory, był amerykański fotoreporter Julien Bryan (na zdjęciu powyżej jest jego syn). Udokumentował on na kliszy fotograficznej i taśmie filmowej życie mieszkańców Warszawy, atakowanej we wrześniu 1939 przez Niemców. Świadectwo reportera jest dziś na nowo odkrywane, po wielu latach zapomnienia..

Ministerstwo głupich kroków

2009-08-20T14:33:00.004+02:00

Choć w zasadzie powinienem napisać - ministerstwo totalnej inwigilacji i monopolu.. Jak bowiem donosi dzisiejsza Rzepa, już w czerwcu w MSWiA powołano specgrupę, składającą się z policjantów i innych służb, która przygotowuje poprawki do nowelizacji ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Do ustawy miałyby zostać wprowadzone przepisy, które nakazywałyby właścicielom witryn internetowych gromadzenie danych o odwiedzających je internautach i ich wszelkiej aktywności. Informacje te musiałyby być składowane aż przez 5 lat od momentu pojawienia się w Sieci. Policja i inne służby miałyby mieć ponadto dostęp do tych danych przez 24 godziny na dobę, zdalnie i bez wiedzy samych właścicieli witryn.

Przy czym nie chodzi tylko np. o dane transakcji zawieranych w sklepach czy na aukcjach internetowych, które jak wiadomo nie są wolne od oszustów, czy też stron zawierających treści audiowizualne, których legalna wymiana stoi pod znakiem zapytania. Także - a może przede wszystkim - ma być gromadzona i udostępniana specłużbom treść publikowana na blogach i forach dyskusyjnych oraz prywatna korespondencja prowadzona za pomocą komunikatorów internetowych czy poczty elektronicznej. To nie sen wariata, niestety. Grozi nam totalna inwigilacja, jakiej nie zna jeszcze żaden cywilizowany kraj.

Wprowadzenie takiego kuriozalnego prawa byłoby uderzeniem nie tylko w wolności obywatelskie, jak np. poufność korespondencji czy możliwość zachowania anonimowości. Byłoby także śmiertelnym ciosem w niewielkie, oddolne inicjatywy internautów, jak Blogpress, które takimi mechanizmami kontroli użytkowników nie dysponują nawet na swój użytek i nigdy dysponować nie będą, bo ich cena wielokrotnie przekracza koszty utrzymania samego portalu. Po co to zresztą. Na Blogpressie mamy ograniczone miejsce na serwerze, za który płacimy z własnych kieszeni. Nie możemy pozwolić sobie nawet na zbyt częste robienie kopii zapasowych, czy ich dłuższe przechowywanie, bo trzeba zwolnic miejsce na nowe backupy. Do przechowywaniu danych przez 5 lat musielibyśmy wykupić dodatkowe miejsce, co kosztowałoby więcej niż to, które wystarcza do bezpiecznego działania całego portalu. Dysponujemy także ograniczonymi, bo darmowymi, statystykami odwiedzin. Wymagania MSWiA, o których pisze Rzepa, wymuszałyby zakup komercyjnych narzędzi tego typu o cenie porównywalnej do tego, jaką płacimy za działanie portalu. Natomiast bieżącej i zdalnej kontroli nie wyobrażam sobie inaczej, jak oddanie w ręce specsłużb kont z uprawnieniami administratora, co - oprócz rzecz jasna bieżącej inwigilacji użytkowników - wiązałoby się z udostępnieniem tymże służbom wszelkiej myśli technicznej jaka została włożona w budowę portalu.

Nie wiem do czego zmierza ten rząd i o co mu naprawdę chodzi, ale nie wyobrażam sobie, że można w ogóle myśleć o wprowadzenia takich przepisów. W ich konsekwencji polscy internauci nie dość, że podlegaliby totalnej inwigilacji, to sam Internet zostałby zoligopolizowany przez wielkich komercyjnych operatorów, jak ma to miejsce w przypadku radia i telewizji. Tylko wielkich byłoby stać na wyposażenie witryn w mechanizmy kontroli, o jakich myśli MSWiA.

Ciekaw jestem, czy jeszcze ktoś wierzy w to, co dwa lata temu głosiła Platforma Obywatelska, wspierana ochoczo przez pracowników kilku koncernów medialnych, że to jakoby rząd Jarosława Kaczyńskiego chce wszystkich podsłuchiwać.. podczas gdy nie miał nawet takiego pomysłu. Co wykazały zresztą zarządzone przez samą Platformę śledztwa i komisje śledcze. Teraz mamy już przynajmniej pomysł. Czy pozwolimy na jego realizację?

80 czerwonych róż od prezydenta

2009-08-16T11:11:00.012+02:00

"Mszą świętą - odprawioną w kaplicy Pałacu Prezydenckiego w Warszawie - uczczono 80. urodziny Anny Walentynowicz.

Mszę w dniu święta Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny - w intencji założycielki NSZZ Solidarność - odprawił ks. Ryszard Umański. W kwietniu 1985 roku - jako kleryk II roku Seminarium Duchownego w Częstochowie - pomagał on uczestnikom głodówki solidarnościowej, w której uczestniczyła Anna Walentynowicz. Wśród zgromadzonych w kaplicy obecni byli m.in. Jarosław Kaczyński, Jan Olszewski, Antoni Macierewicz, Zofia Romaszewska i Ryszard Bugaj. [..]

Po mszy odbyła się sesja naukowa poświęcona Annie Walentynowicz w ruchu solidarnościowym. Patronował jej prezydent Lech Kaczyński, który wręczył jubilatce kosz 80 czerwonych róż. Przypomniał też, że Anna Walentynowicz weszła w skład niewielkiej grupy osób, które stworzyły związki zawodowe. Wspominał również seminaria opozycjonistów z robotnikami w jej małym, skromnym, gdańskim mieszkaniu. [..] Podczas konferencji naukowej swoje referaty wygłosili: Antoni Macierewicz, dr Jan Żaryn, dr Sławomir Cenckiewicz, Jan Olszewski i pomysłodawca wolnych związków Krzysztof Wyszkowski."

***

Jedna z wielu legenda, propagowanych na portalu Blogmedia24 głosi, że tej uroczystości by nie było, gdyby nie.. działania zarządu tegoż, czyli Maryli i Franka. Nie żartuję - piszą o tym sami na swoim nieswoim portalu. Dzięki nim Anna Walentynowicz miała jakoby "wyjść z cienia", co zauważył z kolei jakiś "łubudubu" na salonowym blogu "głównego admina BM24 obok Maryli".

A zatem prezydent Lech Kaczyński, premierzy Jarosław Kaczyński i Jan Olszewski, minister Antoni Macierewicz i wielu innych polityków obozu solidarnościowego oraz historyków nie miałoby okazji uczcić legendy Solidarności, gdyby nie akcja "benefis" prowadzona przez władze BM24. Gdyby nie ta para osób "harujących w realu", jak napisał Foxx, zapewne nie byłoby niczego..

Pani Annie życzę 100 lat w tak doskonałej kondycji jak ostatnio, choć niektórzy aktywiści BM24 mieli co do jej formy inne zdanie..

Polskie Śpiewanie

2009-08-10T21:22:00.001+02:00

W najbliższą sobotę, w święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny oraz rocznicę "Cudu nad Wisłą", na pl. Teatralnym w Warszawie odbędzie się koncert "Polskie Śpiewanie". Wystąpią: "Forteca" (rock patriotyczny), "Zayazd" (pop-folk) oraz franciszkański zespół "Taukers". Tradycyjnie w programie także wspólne śpiewanie publiczności wraz z artystami.

Tego samego dnia ma odbyć się koncert "Madonny". Niektórzy będą zagłuszać amerykańską skandalistkę. Można jednak wybrać się tam, gdzie przy dobrej, polskiej, patriotycznej i katolickiej muzyce można będzie - jak czytamy na plakacie zapowiadającym koncert - spotkać prawdziwą Madonnę.

Niepodległa Rzeczpospolita Kampinoska 1944-2009

2009-08-02T14:51:00.005+02:00

Może przesadzam, ale mam wrażenie, że kolejny rok rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego jest traktowana - żeby użyć militarnego określenia - po najmniejszej linii oporu. Chodzi mi głównie o media, ale i o blogosferę. Z grubsza polega to na patetycznym ślizganiu się po temacie, ograniczaniu się do podkreślania heroizmu Powstańców oraz tragicznego losu mieszkańców Warszawy eksterminowanych przez niemieckich zbrodniarzy. Uwaga siedzących przed ekranami jest koncentrowana na oficjalnych uroczystościach, z których niewiele wynika poza poinformowaniem społeczeństwa, że to rocznica ważnego wydarzenia, a władze i inni oficjele o niej pamiętają i oddają hołd bohaterom. To oczywiście ważne i potrzebne, ale rzecz w tym, co jest oprócz tego.

Przy okazji chciałem wspomnieć o próbie odebrania politykom możliwości uczestnictwa w obchodach 1 sierpnia oraz wałkowanie tego tematu przez wiele dni przed samą rocznicą. Intencja była tu jasna - chciano zneutralizować ewentualne spontaniczne reakcje publiczności na widok polityków z obozu, który Powstaniem Warszawskim jakoś specjalnie się wcześniej nie interesował. Zanim rzecz jasna nie powstało popularne Muzeum a samo Powstania nie stało się w pewnym sensie modne. Rozpętano więc kampanię, mającą wywołać wrażenie, że gdy politycy obecnej władzy będą się w tych dniach na różnych uroczystościach lansować, to nie jako politycy, lecz "gospodarze". Władysław Bartoszewski, nie polityk i nie urzędnik rządowy wysokiego szczebla, dał natomiast wyraźnie do zrozumienia, że politycy - to miano zarezerwowano w tych dniach dla opozycji - siedzą w.. Muzeum Powstania Warszawskiego. Ale nie o tym chciałem.

Dziwi mnie trochę, że na blogach można w tych dniach poczytać głównie wzniosłe teksty rocznicowe, przypominające wypracowania szkolne na temat "czym dla mnie było Powstanie". Każdy "w klasie" (czytaj: na portalu lub innym punkcie zbornym w internecie) musi oczywiście zabrać głos. Nie jest to rzecz jasna złe, bo w ten sposób utrwala się emocjonalna więź z tym wydarzeniem, utrwala o nim pamięć, po prostu tworzy się mit. Problem tylko w tym, jak długo można operować na takim poziomie ogólności i posługiwać się nie wnoszącymi wiele kalkami.

Najgorsze są dywagacje na temat tego, czy Powstanie było celowe i który z polityków lub - częściej - dowódców Polski Podziemnej jest winny tego, że w wyniku walk wybite zostały resztki polskiej elity, która jeszcze jakimś cudem przeżyła okupację. Rok w rok, wcześniej czy później po godzinie "W", ten temat, zadany jeszcze przez sowiecką, antypolską propagandę, jest przez wielu pracowicie odrabiany. Nie schodzi z czołówek wielu mediów, portali oraz blogów. Po części wynika to z niewiedzy, ale widać też motywy cynicznej prowokacji w celu podgrzania emocji i wywołania zainteresowania danym miejscem.

W tych dniach brakuje mi (choć są oczywiście wyjątki - Godziemba, GRA-FIK) porządnie rozpracowanego historycznego, politycznego czy militarnego podłoża, które pozwoliłoby lepiej poznać Powstanie czy niektórym wręcz.. oswoić się z nim. Bo są tacy, którzy obchodzenia rocznicy wybuchu Powstania sobie nie życzą. I głośno to wyrażają, jak prezydent Stalowej Woli, czy kilka osób siedzących pod warszawską Rotundą ("Powstanie 1944 - siedzenie 2009"). A przecież takich, którzy są co najmniej obojętni jest więcej..

Kilkanaście kilometrów na zachód od Warszawy, we wsi w której mieszkam, flagi nikt (poza mną) wczoraj nie wywiesił. Syrena w remizie nie zawyła. O stanięciu na chwilę na baczność o godzinie "W" nie mogło więc być mowy - gdy w telewizorze słychać było sygnał syreny, wszyscy w zasięgu wzroku siedzieli na tarasach. A nie jest to przeciętna polska wieś. Już sama bliskość Warszawy zobowiązuje, bo przecież wielu mieszkańców to osiedleni tu niedawno Warszawiacy, albo ci co w stolicy pracują i kształcą swoje dzieci.

Co więcej, te tereny wchodziły w obręb Niepodległej Rzeczpospolitej Kampinoskiej - niewielkiego obszaru w głębi Puszczy Kampinoskiej, który znajdował się pod pełną kontrolą oddziałów AK z "Grupy Kampinos". De facto byli to Powstańcy Warszawscy, bo nie dość, że było tutaj zaplecze logistyczne (zrzuty alianckie) i medyczne Powstania, oddziały te walczyły w samej Warszawie (na Żoliborzu), albo wiązały na przedpolu stolicy siły niemieckie oraz stacjonujące na tych terenach oddziały RONA. Uroczystości upamiętniające walki w Puszczy Kampinoskiej, jak i samą tutejszą Niepodległą Rzeczpospolitą mają oczywiście miejsce w późniejszych dniach sierpnia. Jednak ograniczanie się tylko do takich działań powoduje, że tak ważne i interesujące wydarzenia nie są szerzej znane. Urywa się także ich naturalny związek z Powstaniem Warszawskim, a szkoda..

Benefis

2009-07-30T22:24:00.003+02:00

Uroczyste urodziny jednej z największych bohaterek peerelowskiej opozycji miały się odbyć.. bez jej wiedzy, czy nawet wbrew jej woli. Trudno się zatem dziwić, że się nie odbędą. Tymczasem na imprezę, nazywaną przez organizatorów "benefisem", publicznie zbierano pieniądze, prowadzone były rozmowy z prezydentem Gdańska o udostępnieniu sali, występowano nawet o dofinansowanie do kancelarii rady ministrów, po czym jubilatka oficjalnie oświadczyła, żeby organizatorzy zostawili ją w spokoju i że w ogóle ich nie zna. Oddając czystość intencji 1maud, to biorąc pod uwagę fakt, że w "benefis" zaangażowana była Maryla - niespecjalnie mnie ten skandal dziwi.

Co najmniej dwa sygnały od najbardziej zainteresowanej, wyprzedzające oficjalne, ostre w tonie oświadczenie, zostały na Blogmedia24 zignorowane. Świadczy to moim zdaniem o uzurpacji i próbie instrumentalnego wykorzystania legendy "Solidarności". Co zresztą wyraźnie oświadczyła sama Walentynowicz. Ewidentne niedogadanie sprawy skwitowano tymczasem na BM24.. grą operacyjną esbeków. Nieźle musieliby się nudzić na swych dobrych emeryturach, żeby wymyślać takie rzeczy. Jednak takie drugie dno nieudanego "benefisu" chcieliby widzieć niektórzy z jego współorganizatorów czy też tylko życzliwi organizatorom kibice tego przedsięwzięcia. Inna wersja przyczyn tej kompromitacji propagowana w tych dniach na Blogmedia24 mówi o złych dziennikarzach, którzy mieliby sugerować niecne intencje organizatorów, a jubilatka, najdelikatniej mówiąc niedoinformowana, dała pismakom wiarę.

Jenda z blogerek o całe zamieszanie, a nawet więcej, obwiniła samą jubilatkę: "Pani odmowa jest zaprzeczeniem wszystkiego, o co Pani do tej pory walczyła. Swoją odmową pozwala Pani, by kłamstwo nadal triumfowało w naszym kraju, by polską flagę wtykano w psie kupy, a agenci SB chodzili w glorii ludzi honoru". Jeszcze inna bajka pisana na ww. portalu mówi o hunwejbinach wśród samych prawicowych blogerów. I to zmusiło mnie to zabrania głosu, bo nie zaczepiany zmilczałbym nad tą trumną zdrowego rozsądku i dobrych obyczajów. Tak się bowiem składa, że kilku (w tym ja) spośród wymienionych przez niejakiego Łabędzkiego i natenczasa blogerów, współtworzyła Blogmedia24 (portal i stowarzyszenie), które teraz zajmowało się organizacją (jeśli to dobre słowo) niedoszłej do skutku imprezy. No więc, skoro nas już tam nie ma, uznali widać za stosowne poszarpać nas trochę za nogawki.. a poszedł do budy!

Cieszę, że odszedłem z BM24 (portalu i stowarzyszenia), choć je współtworzyłem. Nie miałem zresztą za bardzo wyboru, bo dostałem przysłowiowy nóż w plecy. Nie muszę jednak na szczęście swoim nickiem firmować teraz podobnych bzdur i niegodziwości. Lewica, wyśmiewając przy tej co tu dużo kryć doskonałej okazji prawicową blogosferę mija się z prawdą co do tego, że prawicowa blogosfera to tylko "oszołomy z blogmediów". Na szczęście prawicowa blogosfera to wielu rozsądnych blogerów na Salonie i poza nim, w tym na Blogpress.pl.

Ciekaw jestem tylko, czym nas jeszcze zaskoczy "Pani Maryla", "Franciszek Gajek - właściciel domeny BM24" i spółka. Po tym jak potraktowali tych, którzy stworzyli portal, dzięki któremu zaistnieli oraz jak przejęli władzę w stowarzyszeniu, które miało wyrażać interesy szerokiej grupy blogerów (a dominują oni oraz figuranci, którzy jednej notki na blogu w życiu nie napisali), a teraz instrumentalnie chcieli wykorzystać Annę Walentynowicz, nie wątpię, że wiele jeszcze przed nami..

Egzekucja

2009-07-21T18:20:00.001+02:00

Wykończą nas! - krzyczały uciekające kobiety. Według świadków kule świstały nad głowami demonstrantów, liście spadały z drzew, tynk odpadał z domów. Na pustej ulicy, milicjant siedzący w otwartych bocznych drzwiach wolno jadącej nyski strzelił do kobiety idącej z dziecinnym wózkiem. Świeca dymna utkwiła w koszyku pod wózkiem..

Kilku mężczyzn niesie Michała Adamowicza, rannego w głowę podczas demonstracji w Lubinie w sierpniu 1982 roku (fot. Krzysztof Raczkowiak).

.. Rozpylono kolejną porcję gazu. Z hali wybiegają ludzie z poparzonymi twarzami, krzycząc, że nie widzą na oczy. - Tam jest półtoraroczne dziecko. Zostało poszkodowane po użyciu gazu - relacjonował jeden z protestujących dziś w Warszawie przedsiębiorców.

Kupcy niosą kolegę, który ucierpiał podczas starć pod Pałacem Kultury w Warszawie (fot. Paweł Supernak).

Taki zawód

2009-06-22T18:40:00.003+02:00

Aktorstwo to taki zawód, że raz gra się żołnierza AK, a innym razem folksdojcza, esesmana lub ruskiego sołdata. Dlatego nie widzę problemu, żeby pani Cugier-Kotka po tym, jak zagrała w spotach wyborczych PO i PiS, następnym razem miała to zrobić dla SLD. Tym bardziej, że po każdej "poltycznej" roli jej cena przecież drastycznie rośnie. Dlaczego więc nie miałaby skorzystać z nadażającej się okazji?

Oczywiście z zachowaniem okresu karencji na reklamę konkurentów, na jaki musiała się zapewne zgodzić. Łamanie takiej umowy byłoby niehonorowe i to przecież nie tylko dlatego, że aktorka publiczne przyznała się do sympatyzowania z PiS. Ale czyż osobiste sympatie miałyby być przeszkodą w wykonywaniu zawodu aktora i być barierą w wystąpieniu w reklamówce innej partii politycznej? Nie piszę tego z pełnym przekonaniem, ale chyba nie. Taki zawód..

Nie widzę też powodu, żeby oburzać się akurat na tego typu prowokację, jakiej dokonał "Super Express". "SE" pisał co prawda o osobistych problemach aktorki, zamiast prowadzić dziennikarskie śledztwo w sprawie jej pobicia. Ale po tym jak Cugier-Kotka zagrała w rekamach u dwóch politycznych konkurentów, nie widzę niczego zdrożnego w tym, że dziennikarze zaproponowali jej występ u trzeciego. Taki zawód.. dziennikarza tabloidu.

Zdaje się jednak, że dziennikarze "SE" coś sobie dośpiewali, czego CK im nie powiedziała i to może być clue tej sytuacji. Bo to by świadczyło o tym, że prowokacja nie była taka niewinna, jak może się na pierwszy rzut wydawać. Wtedy byłby to już zupełnie inny zawód..

Do sejmu na dopalaczach

2009-06-19T14:03:00.003+02:00

Cezary Atamańczuk, chociaż powinienem w zasadzie skrócić nazwisko do inicjału, będzie posłem na Sejm RP. Po tym jak Sławomir Nitras uzyskał mandat do Parlamentu Europejskiego, A. wchodzi do sejmu jako osoba z kolejną największą liczbą głosów. W listopadzie ubiegłego roku A., jeszcze jako radny - członek zarządu powiatu polickiego z ramienia Platformy Obywatelskiej, został przyłapany przez policję na paleniu marihuany w samochodzie. Znaleziono też przy nim amfetaminę i tabletki ekstazy. Atamańczuk próbował wówczas przekupić funkcjonariuszy. Trafił do aresztu, z którego za poręczeniem majątkowym został zwolniony..

Przeciwko A. toczy się postępowanie prokuratorskie, a zarzuty jakie mu postawiono są zagrożone karą 10 lat pozbawienia wolności..

Dziś poseł Cezary Atamańczuk zapowiada, że chce przeciwdziałać narkomanii. Skoro tak, to mam nadzieję, że pierwszą decyzją posła będzie zrzeczenie się immunitetu, aby nie uniemożliwił on wymiarowi sprawiedliwości działań, które narkomanię mają za zadanie zgodnie z polskim prawem właśnie ograniczyć..

Włamanie na ekranie

2009-06-10T21:41:00.001+02:00

Nieznani sprawcy włamali się do biura poselskiego Jarosława Kaczyńskiego w Koszalinie. Zginął laptop. Sprawę bada policja.

Włamanie do pisowskiego lokalu?

Jak dowiedziała się "Gazeta" zamek do lokalu nie miał odpowiednich atestów antywłamaniowych. Tychże nie spełniały również okna. Cień na sprawę rzuca to, że termin gwarancji na drzwi wejściowe minął w grudniu zeszłego roku. Pikanterii całej sprawie dodaje natomiast to, że lokal nie był włączony do systemu monitoringu lokalnej agencji ochrony. Bez komentarza pozostawiamy fakt, że o rzekomym włamaniu nie poinformowano natychmiast policji..

Z ostatniej chwili: Sprawa włamania do biura poselskiego PiS rozwojowa

Rzecznik olsztyńskiej policji poinformował, że sprawa rzekomego włamania do pisowskiego lokalu jest rozwojowa. Okazało się, że na nieruchomości ciąży dług - niezapłacony rachunek za internet z ostatniego miesiąca. Policja jest w trakcie ustalania personaliów najemcy, zbierane są także odciski palców z myszki, pozostawionej na miejscu rzekomego włamania. Na tym etapie śledztwa nie można wykluczyć rozesłania listu gończego. Po myszce do kotki - żartobliwie podsumował działania policji jej rzecznik. Każe to również zastanowić się nad tym, czy lokal był wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem, czy też był przykrywką do bezprawnego surfowania po sieci.

Jutro na "Dzień dobry" przyjrzymy się rachunkom za prąd, gaz, wodę i wywóz nieczystości z przedmiotowego lokalu. I nie tylko rachunkom - sprawę wyjaśnimy do samego dna.

Natomiast jeszcze dziś w "Kropce nad i" gośćmi Moniki Olejnik będą Sylwia Czubkowska i Robert Zieliński z "Dziennika". Zaproszeni dziennikarze zdradzą szczegóły mającego się ukazać jutro artykułu "Wiemy kim są pracownicy biura poselskiego PiS". Goście ujawnią internetowe pseudonimy pracowników biura, w którym rzekomo doszło do włamania. Natomiast prowadząca program zaprezentuje zarejestrowane ukrytą kamerą wyznanie pięcioletniej córki jednego z pracowników, zaczynające się od sensacyjnego "Wiem, gdzie pracuje mój tata..".

Po południu zapraszamy reportaż "Nocne życie" o tym, jak wiele lokali w centrum Olsztyna wykorzystywanych jest na siedziby agencji towarzyskich. Czy taką rolę pełnił również lokal, w którym poprzedniej nocy rzekomo doszło do włamania? O tym dowiedzą się państwo jutro. Bohaterem reportażu będzie "Dziadunio" - legenda olsztyńskiego półświatka, cieszący się wielkim autorytetem wśród olsztyńskich złodziei. Już teraz zdradzamy, że choć właściciele lokalu nie byli w stanie powiedzieć policji, kiedy dokonano włamania, to "Dziadunio" przechodził obok akurat w momencie włamania! I niczego podejrzanego nie widział. To dzięki takim ludziom jak "Dziadunio" złodziejstwo ma szansę uzyskać należną mu rangę. Więcej w reportażu..

Zapraszamy również do głosowania w naszej internetowej sondzie:
a. włamanie do lokalu miało miejsce we wtorek w ciągu dnia
b. włamanie do lokalu miało miejsce w nocy z wtorku na środę
c. nic nie wiem o włamaniu do pisowskiego lokalu

Szaleństwo Cugier-Kotki

2009-06-10T12:01:00.004+02:00

Znamienne jest jak niewiele czasu trzeba, aby media mogły niemal stworzyć na nowo jakieś wydarzenie, jeśli tylko jego główni bohaterowie i kontekst nie są politycznie poprawne.

Nie minęły dwa dni od ujawnienia napaści na Annę Cugier-Kotkę, a dziś nie słyszymy już o pobiciu aktorki, lecz o "rzekomym" pobiciu. Wszystkie wątpliwości w tej sprawie są rozstrzygane przez usłużnych dla PO dziennikarzy na niekorzyść.. ofiary. Sprawców nie ma w polu widzenia - tym łatwiej przemycić tezę, że w ogóle ich nie było. Z tego, że Cugier-Kotka nie chciała złożyć zeznań, próbuje się zrobić z niej konfabulantkę. Ileż razy mi samemu się nie chciało, bo przecież wiadomo, jak długo to trwa. Odpuszczałem nawet jakieś skromne straty, żeby nie sterczeć pół dnia na komendzie. Aktorce tego się odmawia.

Główną osią dyskusji w tej sprawie jest nie to, że w Polsce zapanował swoisty klimat nienawiści, w którym trzech drabów nie boi się w biały dzień, na ulicy wyzwać zwolenniczkę jednej z partii od dziwek, wykręcić jej ręce, szturchać i kopać. Zasadnicze pytanie brzmi: dlaczego Cugier-Kotka nie złożyła od razu zawiadomienie na policji, dlaczego odmówiła zeznań i nie poleciała do mediów?

Nagonka jest tak głośna, że wskazanym tropem biegną nawet niektórzy prawicowi blogerzy, jak Rybitzky i gw1990. Nie przyjdzie żadnemu do głowy, że najnormalniej w świecie można nie mieć na to ochoty. Można nawet nie mieć ochoty, żeby wykorzystać swoje zdolności aktorskie do zrobienia medialnego show - pokuśtykać i popłakać przed kamerami. Bo można być po prostu.. porządnym człowiekiem. A sztab partii, której sympatyczkę potraktowano w ten sposób nie bierze jej w obróbkę i nie robi choćby w nocy o północy konferencji prasowej, że oto w Polsce nastał faszyzm. A może trzeba było..

Widać, że brak wyrachowania i politycznego cynizmu były dużym błędem, bo zarówno partii, jak i samej Cugier-Kotce przypisywane są teraz niecne intencje. Adam Szostkiewicz, publicysta "Polityki", w jakże niewinnie zatytułowanym felietonie "Jak nie Kotką go, to Zetką" oswaja nas z tezą, że "niejasna sprawa rzekomego pobicia aktorki z spotu PiS", miała posłużyć do ,,przykrycia w mediach porażki PiS w eurowyborach". Obiektywizm, wielostronność i brak politycznego zaangażowania dziennikarza aż się z felietonu wylewają - mamy i niejsaną sprawę, i rzekome pobicie, i porażkę PiS, i na dodatek jej przykrycie. Po przeczytaniu tychże aktorce, którą nota bene według Szostkiewicza "ktokolwiek napadł, jeśli napadł", nie pozostaje już nic innego, jak uznać to, iż antycypując wynik wyborów, dała się pobić już w sobotę, przed niedzielnymi wyborami do PE.

Idźmy dalej. Oglądając programy informacyjne z ostatnich dni dochodzę do wniosku, że jednym z grzechów Anny Cugier-Kotki - przypomnijmy: aktorki - jest to, że pokazywała swoje piękne nogi. W szczególności w jednym z programów o luźniejszej formule, gdy położyła je na kolanach Jacka Kurskiego. Popularna w ostatnich dniach powtórka fragmentu tego programu trafiła wczoraj nawet do wieczornych "Faktów" - jak sprawa się ma z pobiciem (ze znakiem zapytania rzecz jasna) pokazał w pełnej krasie redaktor Sianecki. Pan Tomasz wykazał się wyjątkową empatią i współczuciem dla skopanej w chore kolano kobiety. Tak bowiem trafnie, pięknie i, nie bójmy się tego słowa - seksownie, zilustrował swój materiał, że do głowy by nie przyszło, że jedna z tych nóg może być chora. A już żeby te nogi uderzyć.. no to po prostu nie mieści się w głowie. Cugier-Kotka, cukru kostka, kotka słodka..

Ale żeby za słodko nie było - w dzisiejszym "Super Expressie" czytamy, że Cugier-Kotka też potrafi być napastnikiem. Aktorka bowiem "zaatakowała też policję, która jej zdaniem nie chciała przyjąć zgłoszenia o pobiciu." Z wielkim zapewne współczuciem, nie mniejszym niż wyżej wspomniany redaktor Sianecki, dziennikarze "SE" przypominają, że w "marcu Cugier-Kotka chciała popełnić samobójstwo". No i wszystko jasne! Pewnie zatem i w czerwcu, w przedwyborczą sobotę, coś mogło być w tej kwestii na rzeczy.. Jak można było wcześniej podawać w wątpliwość pobicie. Skoro ta pani już raz próbowała targnąć się na swoje życie (bez znaku zapytania), to teraz było na pewno samookaleczenie!

"Super Express" tytułuje dziś Annę Cugier-Kotkę jako "aktorkę PiS", choć jak wiadomo występowała zarówno w spotach PiS, jak i PO. Ale po wyborach mamy nową sytuację, to i nową scenę trzeba przygotować. Nieopatrznie jednak to po stronie PiS są jej aktualne zainteresowania, a co gorsza - nie tylko te zawodowe. Odważna, żeby nie powiedzieć szalona aktorka przyznała się bowiem, że także prywatnie jest za PiS. Musi więc teraz odegrać najtrudniejszą w swoim życiu rolę. I to na scenie pełnej lwów..

Jak to z tym upadkiem komuny było

2009-06-05T14:04:00.002+02:00

W moim odczuciu dobrym symbolem "upadku komunizmu" w Polsce w 89 roku jest prezentowana niżej wypowiedź Joanny Szczepkowskiej dla "Dziennika Telewizyjnego". Jest to znamienne o tyle, że tego upadku się wtedy po prostu nie czuło. Nie chcę powiedzieć, że w '89 nic się nie zdarzyło, bo przecież nie pisałbym pewnie tego teraz, ale takie rzeczy jak upadek totalitaryzmu powinno się przecież czuć dosłownie przez skórę. Ja nic takiego nie czułem, a i tłumów wiwatujących na ulicach również nie było.

Pamiętam, że właśnie to ogłoszenie o upadku komuny przez aktorkę spowodowało, że coś we mnie drgnęło. A warto jeszcze przypomnieć, że miało ono miejsce dopiero pod koniec października(!) 89. Jakie panowały jeszcze wtedy nastroje, świadczy to, że sama Szczepkowska - jak dziś mówi - była bardzo zdenerwowana i nie wiedziała, czy ze studia nie wyprowadzi jej strażnik. Wspomina też, że nie wierzyła, iż nagranie zostanie w całości wyemitowane, bo.. nie było to nawet na żywo jak się wszystkim wówczas wydawało.

Z tym przedwczesnym upadkiem komuny musi być coś na rzeczy, bo kwestia wygłoszona przez Szczepkowską była prezentowana wczoraj przez wszystkie wieczorne telewizyjne programy informacyjne. Tak jakby innych argumentów za upadkiem komuny w czerwcu 89 nie było. A może komuna wcale jednak wtedy nie upadła..

Zła rozmowa

2009-06-03T00:38:00.003+02:00

"Niedawno w telewizji spotkałam małe córeczki Romana Giertycha. Ich tata występował akurat w TVN24" - napisała Monika Olejnik w Dzienniku. I dalej: "Mój tata nazywa się Roman Giertych - powiedziała jedna z nich. A gdzie twój tata pracuje - pytam. W telewizji - pada odpowiedź. A od kiedy?" - dopytuję. Od pół roku - odpowiedziała bystro dziewczynka."

Rozmowa z pięcioletnią córką Giertycha Karoliną posłużyła Monice Olejnik do uprawdopodobnienia zawartej w felietonie tezy, że tata dziewczynki dokonał "skoku na telewizję publiczną". Po co jednak do dywagacji na ten temat wykorzystywać dziecko polityka? Na dodatek przesłuchane bez wiedzy rodziców.

Sama rozmowa z dzieckiem o szczegółach życia zawodowego jego rodzica jest nadużyciem. Opublikowanie przebiegu takiej rozmowy w politycznym felietonie, na dodatek nieprzychylnym dla tegoż rodzica, naraża dziecko na niemiłe przeżycia, których powodem może być poczucie winy, że dało się wykorzystać w ataku na swojego tatę. Ta przeprowadzona w niecnym celu rozmowa może pozostawić u dziecka złe wspomnienia na długo.

Nie ma zatem wątpliwości, że dziennikarka, która wykorzystuje dziecko, aby zdobyć argumety do politycznego artykułu łamie podstawowe zasady etyki swojego zawodu. Powinna zostać napiętnowana przez środowisko, aby takie przypadki nie miały więcej miejsca. Tym bardziej, że nie widzi niczego złego w swoim postępowaniu, dając zły przykład innym - atakuje dalej, wykorzystując już wprost i bez pardonu małą Karolinę: "Najwyraźniej jednak w jej słowach o "tacie pracującym w telewizji" coś jest na rzeczy".

Pod prasą

2009-05-24T20:00:00.001+02:00

Anonimowi blogerzy. Nie warci SMS-a mali ludzi. Kolaboranci, matriksowi Cypherzy, czyli zdrajcy. Którzy boją się wygłaszać poglądy pod nazwiskiem, żeby nie wylano ich z pracy (jeśli tę pracę oczywiście mają). Zawistnicy i frustraci, którym brakuje siły, odwagi, kompetencji, finezji i humoru. Z którymi redaktor naczelny "Dziennika" nie rozmawia, ale po wydaniu kataryny zrobił wyjątek. I zaraz każe całować się w dupę..

Bo ma nad nami taką przewagę, że napisał to wszystko pod nazwiskiem. A figuruje ono na liście płac koncernu Axel Springer, który płaci za pisanie takich rzeczy. Za szantaż, kłamstwa i wydanie kataryny też zapłaci. Dobrze zapłaci.. Nikt takich dziennikarzy i redaktorów z pracy nie wyleje. Bo gazeta, w której pracują nie patrzy władzy na ręce. Zamiast tego, patrzy na ręce zwykłym ludziom i wystawia ich tej władzy na cel. A tych, których na cel wystawić nie może, wyszydza i obraża.

Znajdź różnice

2009-05-21T21:20:00.004+02:00

Powrót Świnoujścia do Macierzy

2009-05-19T22:01:00.006+02:00

Taka sobie impresja wywołana jedną z ostatnich informacji prasowych dzisiejszego wieczora. Komentarz zbędny..

Blogpress.pl otwarty!

2009-05-10T20:52:00.009+02:00

Zapowiadany w kilku poprzednich notkach portal Blogpress.pl działa. I to nawet od dwóch dni. Po ostatnich testach wygląda na to, że wszystko gra, więc mogę wreszcie oficjalnie ten fakt obwieścić.

Komentujący politykę mają kolejne miejsce w polskiej części sieci. I to miejsce nie byle jakie. Oczywiście nie mierzymy się z Salonem24, no przynajmniej jeszcze nie teraz ;), ale z amatorskimi inicjatywami, z których zresztą wyrastamy i które bez nas - grupy, która ufundowała Blogpress - by nie istniały.

Zbudowaliśmy miejsce, które będzie mam nadzieję stałym adresem dla wielu komentatorów politycznych. Mamy nieco inne cele, niż inicjatywa, w którą byliśmy ostatnio zaangażowani. Mamy nową misję - Blogpress powstał po to, żeby.. w miłym towarzystwie podyskutować. Głównie o polityce, ale nie tylko.

Samodzielne blogi nie zapewniają niestety takiej możliwości. Z kilkoma wyjątkami nie ma na nich takiego ruchu, który wygenerowałby komentarze, nie mówiąc o podtrzymaniu dyskusji. Z kolei w takim miejscu jak Salon24 obowiązuje sztywna polityka ustalania tego, co jest dobre, a co złe, czy też co jest w ogóle warte dyskusji (umieszczenia na odpowiedniej pozycji czy w ogóle na stronie głównej). Choćby najlepszy bloger, którego notki nie zostają umieszczone na SG Salonu24, nie funkcjonuje w salonowym dyskursie. Nie mówię, że redakcja S24 promuje niektóre idee i poglądy czy ludzi, a innych tępi (choć tego nie wykluczam ;), ale takie miejsce jest też po prostu zbyt tłoczne do prowadzenia dyskusji.

Z jednej strony ciężko zatem prowadzić dyskusję na blogu, bo to tak jakbyśmy prowadzili ją u siebie w domu, który nie jest przecież miejscem publicznym i poza garstką starych znajomych nikt raczej nie zawita. Ale z drugiej - trudno ją też prowadzić w miejscu przeregulowanym i przeludnionym, którego dobrą metaforą jest metro, gdzie w godzinach szczytu trudno usłyszeć, co mówi ktoś na drugim końcu peronu (czy w ogóle go zobaczyć), a poza tym trzeba krzyczeć i rozpychać się łokciami ;)

No to już chyba wiadomo do czego zmierzam. Otóż wydaje mi się, bo to zweryfikuje dopiero praktyka, że najlepszym miejscem do prowadzenia dyskusji są niewielkie portale społecznościowe, gdzie spotyka się grupa kilkudziesięciu osób. Tyle osób zapewni żywą dyskusję, nie będzie też dla siebie anonimowym tłumem. I takim miejscem ma być Blogpress. Po części już jest, bo jest tu już kilkunastu stałych bywalców, ale to oczywiście za mało żeby prowadzić ożywioną dyskusję.

Przynajmniej w jednym będziemy różnić się od podobnych miejsc (które bazują na agregacji blogów) - na Blogpress.pl nie będzie martwych dusz. Nie będziemy agregować blogów, których autorzy nie dyskutują z tymi, którzy komentują ich notki. Ściąganie samej treści z blogów nie ma sensu, bo treści jest w bród i to bardzo wartościowej - wystarczy dobrze się rozejrzeć. Na Blogpress.pl będziemy zatem ściągać nie (tylko) treść, lecz przede wszystkim ludzi!

Agregować będziemy tylko samodzielne blogi, nad którymi ich autorzy mają pełną kontrolę i gdzie nie muszą podporządkowywać się widzimisię adminów. Wykluczamy tym samym agregację blogów z Salonu24. Polecamy niemoderowane platformy Bloggera - www.blogger.com czy Wordpressa - www.wordpress.com. Kto jeszcze nie ma swojego bloga, pomożemy w jego założeniu na jednej z tych czy podobnych platform. Chcemy podtrzymać to, co w blogowaniu najlepsze, czyli swobodę w podejmowaniu tematów i formie przekazu. A tę są w stanie zapewnić tylko takie miejsca jak wyżej wymienione. Stąd nie zachęcamy też do prowadzenia bloga wyłącznie na Blogpress.pl, choć taka możliwość istnieje.

Blogpress to nie tylko blogi. Do dyspozycji jest forum, miejsce z założenia przecież jeszcze lepsze do dyskusji niż blogi. A że i nie mniej rozwijające pokazuje przykład Forum Frondy. Są aktualności z prasy i przegląd artykułów z wybranych tytułów. Jak widać na górze strony głównej portalu będziemy dość intensywnie operować klipami wideo - i to zarówno tymi wyszukanymi na jednym z serwerów do udostępniania tej formy przekazu, jak też sami będziemy się produkować i zachęcać do tego innych.

To na razie tyle, bo nie ma sensu dalej opowiadać, skoro można wejść na portal i samemu zobaczyć.. Jeśli komuś taki model przypadnie do gustu, zapraszamy do rejestracji, bo tylko zalogowani użytkownicy mogą zostawiać komentarze.

Blogpress ante portas

2009-04-26T21:10:00.008+02:00

Już niedługo nowy portal społecznościowy blogpress.pl. STOP Prace zaawansowane w ok. 75%. STOP Hasło przewodnie: Informacje (prasowe), opinie (blogerów), komentarze (wszystkich chętnych). STOP Jeśli chcesz porozmawiać o polityce, kulturze, historii, cywilizacji, religii, o Polsce, to miejsce w sam raz dla Ciebie. STOP Porozmawiać, a nie tylko popatrzeć, o czym rozmawiają inni. STOP Porozmawiać, a nie tylko puścić notkę do automatycznej agregacji. STOP Jeśli masz coś do powiedzenia, na blogpress.pl będziesz widoczny! STOP

Zapraszamy już niedługo STOP Szpiegowskie zdjęcie fragmentu portalu poniżej ;) STOP

PS. Forma telegraficzna wymuszona intensywnymi pracami nad nowym portalem. W dzień i w nocy. W domu i w pracy. Na kompach stacjonarnych i laptopach. Na komórkach. Na razie ;) STOP

Blogpress.pl to nasza domena

2009-04-16T20:59:00.000+02:00

Mamy już zarejestrowaną domenę dla nowego portalu. To blogpress.pl. Nazwę wymyślił Rzepka a głosowali za nią m.in. Bernard i Yarrok. Zdziwiłem się, że jeszcze taka fajna domena była wolna. Wybieraliśmy spośród kilku też wcale nie gorszych, ale na razie ich nazw nie zdradzę, bo być może je także zarejestrujemy.

Blogpress.pl dość dobrze, choć oczywiście tylko symbolicznie, oddaje to, co będzie można znaleźć na nowym portalu. Będą to głównie opinie blogerów, ale i informacje prasowe. Albo inaczej - opinie blogerów do informacji prasowych, bo w końcu amatorskie blogi polityczne bez informacji z mediów istnieć nie mogą. Blogi mogą prasę doskonale uzupełniać - poprzez odpowiednią analizę i wnioski mogą nadawać informacjom nową wartość. Tym bardziej, że nawet "czyste" informacje bywają często zniekształcane lub wręcz wytwarzane przez media głównego nurtu, które sympatyzują przecież z określonymi ośrodkami politycznymi. Rolą blogerów, szczególnie w realiach polskiego reglamentowanego rynku mediów, jest te powiązania i manipulacje odkrywać.

Ale żeby dotrzeć z przekazem do przeciętnych konsumentów mediów trzeba własne racje przedstawić w atrakcyjny sposób. Będziemy się o to starali i mam nadzieję, że po tylu doświadczeniach zdobytych na własnych blogach, forach i portalach, a także w tradycyjnych mediach (niektórzy z nas pracowali lub pracują w branży) nam się to wreszcie uda. Zdajemy sobie sprawę, że polska blogosfera polityczna nieco podupadła. Po początkowym zachłyśnięciu się szerszej publiczności tą formą aktywności w sieci, blogerów czytają i komentują głównie inni blogerzy. Spada popularność miejsc, na których jeszcze niedawno toczono ostre spory. Blogi polityczne są już czytane niemal wyłącznie przez stojących po tej samej stronie barykady. A przecież nie o to chodzi.. Nie rzecz w tym, żeby napisać notkę na temat, na który napisało już kilkanaście osób i udawać, że się tych tekstów nie widziało.

Musi być przede wszystkim dyskusja, bo to ona daje najwięcej satysfakcji. A jeśli czyjeś racje będą na wierzchu, no to niech dowie się o tym jak najwięcej osób, bo będzie to korzystne dla wszystkich, dla.. Polski. Stąd pomysł portalu funkcjonującego na zasadzie agregacji wybranych blogów, ale będącego miejscem żywej, ale kulturalnej dyskusji. Na blogpressie - kojarzy się z wordpressem, ale to chyba dobrze ;) - nie będzie zatem martwych dusz, samych adresów, z których bez jakiegokolwiek udziału autorów będzie dokonywana automatyczna agregacja.

Blogpress.pl będzie portalem społecznościowym w pełni tego słowa znaczenia. Tak jak blogi polityczne nie mogą sobie poradzić bez prasy, tak z drugiej strony są także ułomne, gdy nie ma na nich komentarzy odwiedzających. Na razie tyle, bo miało być o samej domenie. O portalu jeszcze będzie niejedna okazja porozmawiać.. Blogpress.pl - informacje, opinie, komentarze już niedługo on-line!

Nowa nadzieja

2009-04-11T21:43:00.002+02:00

Kilkanaście dni temu rozstałem się z ludźmi, z którymi tworzyłem portal Blogmedia24.pl. Ludzie ci dzierżą władzę w stowarzyszeniu Blogmedia24.pl, przekazałem im też pełną administracyjną kontrolę nad portalem. Mimo, że jak można się domyślać, moja rezygnacja nie była delikatnie mówiąc spowodowana tym, że mi się znudziło, albo że się zmęczyłem, to jednak danego słowa dotrzymam - usuwam się i nie będę hamował rozpędzonego przedsięwzięcia.

Rozejście nie przypominało rozejścia, jakie miało miejsce na pierwszym Blogmedia. Emocje udało się zachować na wodzy i nie było publicznego prania brudów. Niemniej, obecna sytuacja bardzo przypomina tę sprzed niemal roku, gdy miał miejsce rozłam wśród załogi pierwszego prawicowego agregatu - Blog.media (bez "24"). Nie ma sensu roztrząsanie, kto zawinił i kto miał dobre, a kto złe intencje, bo byłby to czczy spór zrozumiały tylko dla kilku najbardziej zaangażowanych osób. Efekt jest jednak taki, że blogerzy współtworzący portal podzielili się na dwie grupy. Jedna z nich przejęła portal (wcześniej obejmując władze w wykreowanym na sukcesie portalu stowarzyszeniu), druga - wróciła do "domu", czyli na własne blogi. Tak się składa, że znowu jestem w tej drugiej grupie. Może tego jeszcze wyraźnie nie widać, bo grupa, która dysponuje portalem nie potrafi jeszcze go na tyle obsługiwać, żeby wyłączyć agregację.. stąd mój post się zapewne zagreguje, na czym wcale mi już nie zależy.

To, że się jest wśród secesjonistów nie oznacza oczywiście, że się jest w złym towarzystwie. Więcej - prawdziwych przyjaźni, jakie podczas tworzenia BM(24) nawiązałem, nie zamieniłbym na milion linijek kodu, z których zbudowany jest portal. Jak się jednak na własnej skórze przekonałem, dla niektórych te linijki były ważniejsze niż, wydawałoby się, bliska znajomość. Ale żeby nie rozdrapywać ran i już definitywnie skończyć z tematem "odchodzenia z blogmediów", choć to pierwsza notka, jaką piszę na ten temat, chciałbym zasygnalizować, że odejście to początek nowej inicjatywy..

Inicjatywy, która mam nadzieję będzie tą, o jaką chodziło co najmniej paru osobom od wielu miesięcy. Nie zmieni się to, co nas wszystkich łączy od pierwszego "blogmedia" - chcielibyśmy upowszechniać szeroko rozumiane prawicowe wartości i opinie oraz promować ludzi, którzy w głoszenie tych wartości są zaangażowani. Po półrocznych doświadczeniach na portalu, inaczej widzimy tylko sposób realizacji tego zadania. Nie chcemy tworzyć niszy, w której zamiast przekonywania do swoich racji, będzie poklepywanie się po plecach, a zamiast dyskusji, pisanie odezw i apeli.

Chcielibyśmy być miejscem otwartym na tych, których myślenie polityczne jest nieco inne niż nasze lub tych, którzy nie mają jeszcze wykrystalizowanych poglądów. Mieć wpływ na takie osoby można tylko wtedy, gdy się będzie atrakcyjnym dla młodych oraz interesującym dla tych, którzy mają niewiele wolnego czasu i którzy zaglądając na blogi sporadycznie chcąc poznać opinie na najważniejsze wydarzenia, a nie być zmuszonym do brnięcia przez obszerne wynurzenia czy niezrozumiałe piętrowe odniesienia.

Choć nic nie jest jeszcze przesądzone - nowy portal widzę jako miejsce szybkiej wymiany informacji i opinii niż takie, w którym żeby dowiedzieć się, co w polityce, trzeba było spędzać po kilka godzin dziennie. Społeczności, którą mamy nadzieję zgromadzić wokół nowego portalu, chcielibyśmy dać wiele satysfakcji i przede wszystkim przyjemności z współuczestnictwa w tworzeniu takiego miejsca. Nie będzie permanentnej gotowości bojowej, smuty i generalnie złych emocji. Od nieustannego bicia na alarm można samemu ogłuchnąć, a przeciwnik już dawno zatyka na to uszy. Będzie to zatem portal nowoczesny, bez zadęcia, bez tematów na siłę, bez grup wzajemnej adoracji, bez poglądów pod linijkę, bez autopromocji tekstów redaktorów, administratorów lub innych ciał wytworzonych wokół portalu itd. itp.

Przede wszystkim - będzie to portal, na którym zamiast upustu negatywnych emocji i frustracji, będziemy chcieli wytworzyć pozytywną energię, bo tylko w ten sposób można cokolwiek zmieniać. Tylko wtedy można chociaż próbować kogoś przekonać do własnych racji. A jeśli nie - to chociaż mieć z tego przyjemność, a nie stargane nerwy. Czy to się uda? Jestem dobrej myśli..

Odrodzenie

2009-04-11T15:23:00.001+02:00

Wielkanoc to czas odradzania się w nas nadziei na nowe, lepsze życie. Oczywiście nie tylko to po śmierci. Składając sobie życzenia nie myślimy przecież o "kiedyś, tam", lecz o "tu i teraz". Niemniej, sens Zmartwychwstania Pańskiego i obchodzonych z tej okazji świąt jest taki, iż miłując Boga i innych ludzi trwamy w nadziei na życie wieczne, czego Wam moi przyjaciele życzę.

Cios Prezesa

2009-02-10T22:02:00.001+01:00

"Cios Prezesa" to reportaż Ryszarda Szołtysika z tego, co zdarzyło się na zakończenie jednej z rozpraw sądowych Grzegorz Braun kontra Lech Wałęsa. Dzięki zapisowi z kamery samego poszkodowanego widzimy, jak Piotr Gulczyński - prezes Instytutu im. Lecha Wałęsy - uderza starszego wiekiem reportera kamerą w twarz.

Zdarzenie ma miejsce na sali sądowej - nie reaguje sędzia prowadząca rozprawę, nie reaguje policja. W pościg za złoczyńcą udają się.. dziewczyny z portalów Polityczni.pl i Blogmedia24.pl. Gdyby nie one, prawdopodobnie nie byłoby sprawy.

Przy okazji odsłaniają bezwład, niemoc, czy wręcz utrudnianie przez policję ujęcia sprawcy, gdy okazuje się, że interwencja miałaby dotyczyć osoby publicznej. Nie ma znaczenia nawet to, że osoba ta dopuściła się aktu fizycznej przemocy na starszym dziennikarzu, na sali sądowej, na oczach publiczności zgromadzonej na rozprawie.

Reportaż trafił zaledwie przedwczoraj do YouTube'a i już zyskał ogromną popularność wśród Internautów. Ma bardzo dużą liczbę komentarzy i szykuje się z tego jeden z największych Wykopów wszechczasów - po 1 dniu obecności na portalu wykopało go prawie tysiąc osób. Komentarze mówią same za siebie - wszyscy są zszokowani występkiem prezesa Gulczyńskiego i brakiem reakcji policji.

Portale Blogmedia24.pl i Polityczni.pl pisały o sprawie już w dniu zdarzenia, jednak dopiero reportaż wywołał prawdziwą burzę wśród internautów.

Agencja Niebezpieczeństwa Wewnętrznego

2009-01-25T19:54:00.003+01:00

Podpułkownik Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Barbara P. odebrała sobie życie. Jak twierdzi m.in. portal Niezalezna.pl kobieta miała być nękana w związku z tym, że w czasach Prawa i Sprawiedliwości awansowała do centrali w Warszawie. Po przejęciu władzy przez Platformę, została cofnięta do poznańskiej delegatury. Według informatora portalu Dziennik.pl kobieta popełniła samobójstwo tuż po zakończeniu rozmowy telefonicznej z dyrektorem poznańskiej delegatury ABW. Była wielokrotnie przesłuchiwana przez nowe kierownictwo służby, które prowadziło audyt, mający znaleźć dowody na bezprawne działania szefów ABW w czasach PiS.

Co na to ABW? Z wdziękiem, którego nie powstydziłoby się pewnie KGB próbuje z samobójczyni zrobić chorą psychicznie. Podobnie zresztą było w przypadku na szczęście nieskutecznej próby samobójczej dziennikarza Wojciecha Sumlińskiego, którego służba próbowała najprawdopodobniej wmanipulować w sprawę związaną z aneksem WSI, co miało zdezawuować ten dokument, jak i przygotowującą go komisję. Kto następny..

Rząd dla Policji

2009-01-19T10:54:00.000+01:00

Sto tysięcy polskich policjantów prawdopodobnie nie dostanie pełnych wynagrodzeń za styczeń. Wszystkie komendy wojewódzkie muszą o 40 procent ograniczyć swe wydatki. Niektóre zalecają wykręcanie żarówek i... zrezygnowanie z czajników.

Cięcia są efektem decyzji szefa MSWiA Grzegorza Schetyny, który - szukając oszczędności - odebrał policji 540 milionów złotych. Mniejsze cięcia objęły też straż graniczną oraz urzędników jego resortu.

May the force be with you

2008-12-31T20:05:00.002+01:00

Przeciwnik bezwzględny i na tak dobrych pozycjach, jak chyba nigdy dotąd. Dlatego niech moc trafnego komentarza i ciętej riposty Was w 2009 roku nie opuszcza drodzy przyjaciele. Natomiast wszystkim Tuskenom, którzy z natury nienawidzą przedstawicieli wszelkich obcych ras i najczęściej atakują ich przy pierwszej nadarzającej się okazji, życzę by w nadchodzącym roku znaleźli swojego Anakina Skywalkera.

Telewizory zamiast karabinów

2008-12-12T22:53:00.006+01:00

44 proc. Polaków uważa, że stan wojenny był potrzebny - wynika z sondażu TNS OBOP dla programu "Forum" w TVP Info. Przeciwnego zdania jest 38 proc. pytanych, zaś prawie jedna piąta (18 proc.) uczestników badania nie potrafiła wskazać odpowiedzi.

Można to skwitować tyko tym, że gdyby następnym razem stan wojenny był jeszcze "potrzebny" wcale nie trzeba go będzie wprowadzać. Lepsze rezultaty oddziaływania na Polskie społeczeństwo niż czołgi i karabiny dadzą media. Bo to tylko ich zasługa, że ten sondaż wygląda tak a nie inaczej.

Za co cenię Jarosława Kaczyńskiego?

2008-11-22T22:55:00.000+01:00

Za chłodną, racjonalną i trafną ocenę działań politycznego przeciwnika i nie przyjmowanie reguł (czy raczej ich kompletnego braku!), jakie on narzuca, bo byłoby to szkodliwe dla Polski. Polityka to jednak coś więcej niż cynizm, uszminkowany wizerunek i czarny piar. Polityce nie wolno podporządkować tego jednego - dobra kraju, w którym tę politykę się uprawia. Platforma zatraciła dobro Polski już kilka lat temu. Jarosław Kaczyński jest moją ostatnią nadzieją, że w Polsce będzie jeszcze normalnie.

Praktycznie zostało podane w wątpliwość wszystko, łącznie z najbardziej oczywistymi przepisami konstytucji. Nic nie istnieje, nie ma żadnej reguły. Wszystko można negocjować, atakować, podważać. To kompletne rozbicie podstawowych struktur życia publicznego. Wydawałoby się, że następuje to tylko na poziomie języka, ale tak naprawdę dotyczy to istoty rzeczy. To jest niszczenie polskiego życia publicznego i będziemy się po tym długo zbierać. I dzieje się to wyłącznie w grupowym interesie, bo nawet nie w interesie całej partii. Dochodzi do tego wyuczona przez PO socjotechnika, że polemika zaczyna się zawsze od inwektywy.

Cały wywiad z byłym premierem tutaj.

Polski Spielberg

2008-11-22T14:30:00.011+01:00

Gorąco polecam wywiad w dzisiejszej Rzepie z Juliuszem Machulskim, dla mnie najlepszym polskim reżyserem (jestem zakochany w wielu jego filmach), w którym mówi głównie o projekcie filmu o Powstaniu Warszawskim, ale też i o kuriozalnym Westerplatte (fragment poniżej).

(Juliusz Machulski) Problem z Westerplatte nie leży w tym, czy można nakręcić krytyczny film o jego obrońcach czy nie, tylko że eksperci Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej przyznali dotację człowiekowi, który nigdy w życiu nie stał za kamerą! On nawet gdyby się najlepiej starał, to film i tak byłby klęską. Tu cudów nie ma. Reżyser filmowy to jest bardzo poważny zawód. Ten projekt niejako ontologicznie skazany był na fiasko. Oczywiście żaden z dziennikarzy piszących o filmie tego aspektu nie poruszył. Mam wrażenie, że krytycy filmowi ciągle za mało wiedzą na temat produkcji filmowej. Gdyby pan Chochlew przyszedł do mnie z najlepszym nawet scenariuszem, zaproponowałbym mu, żeby najpierw został asystentem, żeby się czegoś nauczył.

(Piotr Gociek) Ale kłótnia o scenariusz o Westerplatte pokazała inny problem. Skoro państwo daje pieniądze na filmy, to przecież ma prawo decydować, na jakie scenariusze idą pieniądze z dotacji.

Uważam, że państwo nie powinno się merytorycznie wtrącać do scenariuszy. Oczywiście może nie przyznać pieniędzy. I tyle. Jeśli zdecyduje się, że przyznaje, to niech już się potem nie wtrąca. Ale to raczej postulat do ekspertów PISF, żeby mieli więcej wyobraźni przy ocenianiu projektów. Z tym Westerplatte to było rzeczywiście kuriozum.

W czyim interesie gra ABW?

2008-11-18T09:59:00.001+01:00

Warto obejrzeć dzisiejszy "Kwadrans po ósmej", w którym wypunktowano grę służbami, jaką prowadzi PO. Gośćmi byli Wassermann i Graś. Graś nie był w stanie przedstawić żadnego argumentu, poza tym, że "nie ma sprawy". W internecie tego nie widać, ale w TV czerwienił się jak burak. Mam nadzieję, że na zjaranej cegle się nie skończy i przyjdzie w końcu czas na wzięcie odpowiedzialności za te skandaliczne rozgrywki ze służbami specjalnymi w roli głównej. W jednej sprawie, politycznego ataku na Komisję Weryfikacyjną, niemal nie doprowadzono dziennikarza do śmierci, w drugiej - interes prywatnego operatora telekomunikacyjnego bierze górę nad interesem państwa za sprawą samego szefa ABW!

Bezpośredni link do zapisu wideo.

Gdy na tronie siedzi..

2008-10-15T20:01:00.008+02:00

Ze specjalną dedykacją dla Donalda Tuska i całej jego ferajny.

Dyplomacja par excellence na kolanach

2008-10-13T21:05:00.000+02:00

"Jako minister spraw zagranicznych mówię: panie prezydencie klękam przed panem na kolanach i proszę, proszę.."*

*) Radosław Sikorski w dzisiejszym wywiadzie dla Radia Zet.

Miała być druga Irlandia

2008-10-10T22:16:00.005+02:00

A jest druga.. Islandia. Czy Polska zasłużyła na taki cud gospodarczy?

Reklamowa kampania wrześniowa

2008-09-15T10:58:00.012+02:00

Choć w samym filmiku nie ma nic złego, bo to zwykła sonda uliczna, to fakt, że pochodzi ze strony wkraczamy.pl, świadczy o tym, że jest elementem kampanii reklamowej. Jakiej? Jeszcze nie wiadomo.

Dla niektórych "kreatywnych" nie ma jednak jak widać żadnej różnicy między kampanią reklamową i.. kampanią wrześniową 1939 roku, która była początkiem II wojny światowej jakże tragicznej dla Polaków. Warto zadać sobie pytanie, czy reklama musi wkraczać nawet do masowych grobów? Bo to przecież mogiły tysięcy oficerów, pomordowanych w Katyniu, Charkowie, Miednoje i innych miejscach kaźni były bezpośrednim efektem "wkroczenia" (nota bene to eufemizm peerelowskiej propagandy) Sowietów do Polski w 1939 roku.

Skandal jest zatem jak w banku i o jego wywołanie chodzi autorom tej kampanii. Nazwa firmy oraz agencji reklamowej zostaną wymienione w mediach wiele razy. Po jakimś czasie o skandalu się zapomni, a w świadomości konsumentów pozostanie tylko zareklamowana w ten sposób marka.